Berichten

Slagschip

Wanneer  je vader voorzitter is van modelboot bouw vereniging “Poseidon” ben je aan je stand verplicht om ook een boot te bouwen, vond de 16 jarige Martin en dacht aan het vervaardigen van het grootste schip dat ooit door de clubleden van de vereniging aanschouwd was. Hij zou ze wel eens een poepie laten ruiken en eindelijk door die snoevers van het bestuur serieus genomen worden. Vooral zijn vader zou hem dan met andere ogen gaan bekijken. En dat werd tijd, omdat hij nooit ergens aan mocht komen van hem. Martins opmerkingen en ideeën werden meestal weggehoond.

Hij sprak in het geheim af met ome Jan, de jongere broer van zijn vader, die ook lid van de vereniging was en ook vaak met zijn grote broer overhoop lag. In zijn schuurtje bouwden ze stiekem een oorlogsschip met 20 boordkanonnen, echt draaiende radarschermen, reddingssloepen en natuurlijk de radiografisch bestuurbare motor, die het gevaarte geruisloos over de kanovijver van het Zuiderpark zou moeten laten glijden. Het schip werd wel anderhalve meter lang. En dat is zeer groot voor een modelboot. Naarmate de tijd verstreek, had Martin steeds meer moeite om voor zijn vader te verzwijgen waar hij mee bezig was, zelfs toen hij zijn moeder in het complot betrokken had. Ondanks de geheimzinnige stemming in huis had zijn vader niets in de gaten. Aan tafel bleef hij, zoals altijd, opschepperige anekdotes vertellen over zijn enorme slimheid. Tot de grote dag.

Bij de kanovijver werd, zoals elk jaar een gezamenlijke open dag gehouden door een aantal modelboot bouw verenigingen uit Rotterdam. Ze werkten samen, maar omdat er wedstrijden werden gehouden gunden ze elkaar het licht in de ogen niet. Er was meestal ontiegelijk veel gezeik over de jurysamenstelling en beschuldigden ze elkaar voortdurend van partijdigheid. Rond de vijver waren op de grote dag een aantal kramen neergepoot, gevuld met een groot aantal modelboten van allerlei soort en er werden demonstraties modelbootvaren gegeven. Het was prachtig weer, er werd zelfs gezwommen. Martin en ome Jan zouden pas tegen de middag verschijnen om het effect van de verrassing nog groter te maken. Om tien over twaalf stopte het busje van ome Jan op de parkeerplaats. Ze stapten uit, zetten hun “Poseidon” petten op en namen de situatie in ogenschouw. Het was druk bij de kramen en de vijver, maar Martin zag direct de rijzige gestalte van zijn vader, die met zijn armen over elkaar en met neergetrokken mondhoeken naar iemand stond te luisteren.
Daarna schudde hij z‘n hoofd, draaide zich om en beende weg. Martin zag nu ook zijn moeder, die zijn vader na stond te kijken. Het slagschip werd uit geladen en door ome Jan in Martins armen gevleid, die het, op van de zenuwen, bijna uit zijn poten liet vallen. “Kijk uit, jochie” siste ome Jan en keek zijn neef onderzoekend aan, “volgens mij ken je een ei in je reet gaarkoken, istnie?” Martin knikte bleekjes. Het was nu of nooit en daar stapte Martin kloek, stevig met de kruiser in zijn armen, alsof het een geweer betrof, op de menigte af. Hij keek niet op of om en stapte regelrecht naar de rand van de vijver. Het publiek week vol ontzag uiteen en er klonken kreten van bewondering.

Op een afstand stond zijn vader met open mond te kijken naar zijn slungelige zoon die rustig de boot in het water plaatste, van zijn oom de afstandsbediening aannam en de motor startte die onmiddellijk aansloeg. Als in een film gleed het slagschip over het water. Het zag er fantastisch uit en verschillende leden van de vereniging kwamen erbij staan en klopten hem op de schouders en overlaadden hem met een reeks complimenten waar Martin behoorlijk van in de war raakte. Hij hoorde zijn oom zeggen dat hij maar een heel klein beetje geholpen had. Ome Jan gaf Martin dus alle eer. Daarop draaide hij zich om en stond ineens oog in oog met zijn broer, die hem zwijgend aankeek en met samengeknepen lippen zijn hoofd schudde. Plots klonken er kreten vanaf de vijver, waar een grote opwinding heerste. De motor was uitgevallen waardoor het schip stuurloos op de vijver ronddobberde. De zwemmers die vanaf de te waterlating oplettend waren geworden, naderden nu snel het scheepsmodel. Martin sprong nerveus langs de kant heen en weer en riep in paniek om een rubber bootje, dat hem door een bekende gestalte werd aangereikt. Het was zijn vader, die hem ook nog de peddel overhandigde. Ze keken elkaar even aan. Er werd geen woord gesproken, terwijl Pa de rubberboot vast hield en Martin snel aan boord stapte en zacht “bedankt” mompelde. Hij wist niet zeker of zijn vader hem wel gehoord had.
De jongen peddelde nu ijlings naar zijn meesterwerk. De zwemmers waren akelig dichtbij gekomen en maakten al aanstalten het schip te enteren. “Afblijven!!”gilde Martin met een hoog stemmetje. Vertwijfeld kwam hij overeind in het rubberbootje. Hij reikte naar het slagschip, verloor zijn evenwicht en stortte met de peddel in de aanslag op het scheepsmodel. Martin ging kopje onder en kwam weer boven te midden van de wrakstukken van zijn noeste arbeid. Verbijsterd keek hij om zich heen, zwom naar de kant en werd daar door ome Jan op het droge geholpen. Zijn moeder had een handdoek geleend en begon hem droog te wrijven. Al die tijd had hij de pet opgehouden, die zijn moeder nu van zijn hoofd haalde. Hij keek zwijgend en witjes voor zich uit en leek opeens op een ontredderde kleuter. Ontroerd sloeg zij haar arm om hem heen en fluisterde: “ Ach, jochie toch. Je vader is apetrots hoor, want  hij staat aan iedereen te vertellen dat zijn zoon, stiekem dat geweldige slagschip gebouwd heeft en dat zo’n ongeluk iedereen kan overkomen. Hij zal het alleen niet tegen je zeggen.” Martin glimlachte even naar zijn moeder en zag hoe allerlei vrijwilligers de kapotte onderdelen van zijn werkstuk verzamelden en bij hem brachten. “Kunnen we best nog wat van maken jongen”, zei ome Jan.

Aad Wieman. Rotterdam, 5-11-2015. Met dank aan Jolanthe van Dongen, die mijn teksten redigeert.

ADO Den Haag is een echte Angstgegner

Beste Feyenoord-vrienden,

Vanmiddag staat een soort oude klassieker op het programma, die gemengde herinneringen bij mij oproept. Want de thuiswedstrijden tegen ADO Den Haag (voorheen wel ADO en FC Den Haag genaamd) zijn niet altijd een onverdeeld succes geweest. Sterker, vorig seizoen gingen we nog roemloos de bietenbrug op met een alleszeggende 0-3 zeperd. In Leidschenveen werd die uitglijder naderhand enigszins rechtgezet (1-2zege), maar ook toen was het allesbehalve overtuigend, al werden wel heel wat Rotterdamse kansen om zeep geholpen, met name in de eerste helft. Maar het gaat vandaag om een wedstrijd in het eigen stadion en de afgetekende nederlaag van vorig seizoen was statistisch gezien helaas geen uitzondering. Feyenoord heeft in De Kuip meerdere malen verloren van de residentiebewoners. Een oud-collega van mij uit IJsselstein vertelde eens vol trots hoe zijn zoon (Marcel Lindenaars) Feyenoord namens ADO (tijdens het seizoen 1989-1990) de das had omgedaan met twee goals, die tevens de eindstand bepaalden.  Er zijn natuurlijk ook heel andere tijden geweest. In de roemruchte zestiger jaren van de club (seizoen 1960-1961) won Feyenoord eens met  7-1, nadat het eerst nog binnen enkele seconden met 0-1 had achter gestaan. En in het Zuiderpark, de voormalige thuishaven van de groengele brigade, werd het eens 1-8 (in 1976), maar ja, dat was dus weer in Den Haag. De legendarische koningsschutter Ove Kindvall  scoorde op 24 september 1967 maar liefst vier maal in het Zuiderpark (uitslag 3-6), maar ook die korfbaluitslag werd dus niet in de heilige Kuip bereikt. Andere beroemde voormalige Feyenoord-spitsen die tijdens die historische wedstrijd het net wisten te vinden waren Lex Schoenmaker (namens ADO) en Ruud Geels (namens Feyenoord).

Vandaag dus een nieuwe Feyenoord-ADO Den Haag op de rol. Je weet maar nooit hoe dat afloopt, hetgeen je trouwens bij Feyenoord nooit helemaal zeker weet. Wijlen Cock van der Palm zong ooit in een van zijn succesnummers ‘Wij gaan winnen, alleen met hoeveel is de vraag!’ maar dat was toch meer een uiting van wishful thinking dan van realisme.

Voormalige collega’s van mij uit de Haaglanden (Leidschendam-Voorburg) hebben mij al laten weten dat ADO vandaag met 0-4 gaat winnen en dat men ook tevreden is als het 1-5 wordt.  Grappig, dat Haagse chauvinisme tot op het bot. Wat dat betreft doet de Haagse bluf niet onder voor het geloof in eigen kunnen van Het Legioen, dat de lat voor de eigen favorieten eveneens graag zo hoog mogelijk legt. Natuurlijk werd ik ook herinnerd aan de 0-3 afgang van vorig seizoen, uiteraard voorbij gaand aan de revanche die Feyenoord naderhand toch genomen heeft in dat stadionnetje met de moeilijk uitspreekbare naam (Kyocera stadion) en met die malle half omvallende lichtmastjes. Er wordt vooral geschermd met Poepon, een wat onfrisse naam voor een speler die ADO bij het gedegradeerde De Graafschap weghaalde en die nooit op een indrukwekkend niveau heeft kunnen doorbreken, ondanks zijn Ajax-roots maar misschien juist wel daardoor. Het bleef bij clubs als Sparta, Willem II, de Superboeren uit Doetinchem en nu dus ADO Den Haag.

Als hij vanmiddag het verschil zou maken in Haags voordeel kan Feyenoord alle illusies voor dit seizoen wel laten varen, zeker na het toch wel wat teleurstellende resultaat tegen NAC Breda. We gaan het zien vanmiddag.

We hebben het gezien en het viel niet mee, behalve dan de uitslag. Want die is toch goed voor drie punten en aangezien zowel PSV als Vitesse remise speelden vindt Feyenoord steeds nadrukkelijker aansluiting bij de kopgroep. De wedstrijd zelf was van Feyenoord-kant niet al te best. Het strijdbare ADO gaf onze favorieten weinig speelruimte en wist tot twee keer toe weer langszij te komen nadat Feyenoord op voorsprong was gekomen.

Uiteindelijk werden de hofstedelingen dan toch geveld, nota bene door een eigen doelpunt. Maar dat telt ook voor een goeie en zo heeft Feyenoord als een ware kandidaat voor de titel geopereerd. Slecht gespeeld en toch gewonnen. Voor de neutrale toeschouwer zal het best een puike wedstrijd zijn geweest, inclusief veel commotie met 2 pingels en even zo vele rode kaarten, maar zelf sta ik liever al na 10 minuten met 5-0 voor.

Ieder zijn meug!

 

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart