Berichten

Het ‘vergeten’ concert van Diana Ross in Ahoy

Ik keek er reikhalzend naar uit; Diana Ross in Ahoy bewonderen. Op zaterdag 12 juni 1982 ging ik opgetogen naar het Rotterdamse sportpaleis om dan eindelijk deze diva live mee te maken.Thuis had ik al nagenoeg alle lp’s van haar en zij had muzikaal mijn hart gestolen. Nu kreeg ik dan de kans om het allemaal zelf mee te maken. Ik had mijn uiterste best gedaan om zo dicht mogelijk bij het ronde podium, in het midden van Ahoy, plaatsen te bemachtigen. Dit was best wel gelukt. Ik zat op de 12e rij en zo zou ik er zeker van zijn dat ik alles goed kon volgen.Enthousiast betrad ik de arena en ging er maar eens goed  voor zitten. Het moment was daar en Diana betrad het podium en werd met een staande ovatie ontvangen. Een wervelend optreden volgde en er werd met volle teugen genoten. Het was in feite een grote medley van haar hits. Zelf had ik toch een klein fototoestel mee naar binnen gesmokkeld en ik probeerde zo goed als het kon stiekem foto’s te maken. Het uiteindelijke resultaat liet duidelijk te wensen over, maar ik had en heb toch mijn eigen memorabele foto’s. Het was echt genieten en het publiek werd meegevoerd in een muzikale belevenis en natuurlijk ontbraken de grote hits van haar niet.

Na zo’n 40 minuten verliet Diana het podium en een ieder dacht dat het pauze was. Niets was minder waar. Even later gingen de lichten in Ahoy aan en stond iedereen elkaar verbouwereerd aan te kijken. Was dit een grap? Was dit een foutje? Neen, het concert was over. Dit kon niet waar zijn en het publiek liet duidelijk haar ongenoegen blijken. Een ieder ging in eerste instantie nog uit van het feit dat per abuis de lichten waren aangedaan en dat het toch een pauze zou zijn. Niemand had dus de intentie om het sportpaleis te verlaten, maar na een tiental minuten werd het toch duidelijk dat de diva niet meer het podium zou betreden. Morrend en teleurgesteld verlieten de bezoekers Ahoy en een ieder sprak zijn of haar ongenoegen uit over dit wel hele korte optreden. Mensen hadden een hoop geld betaald voor een kaartje en dan verwacht je dit zeker niet. Achteraf zou blijken dat Diana op dat moment een relatie had met een arts in Parijs. Zij was zo verliefd dat zij het optreden in Rotterdam even snel wilde doen. Terwijl de mensen nog in Ahoy zaten  te wachten op haar terugkeer, zat mevrouw al in een privévliegtuig vanaf  Zestienhoven op weg naar Parijs om maar weer zo snel mogelijk bij haar geliefde te zijn.

Op zondag 13 juni gaf zij nog een concert in Ahoy en dit concert ging, voor zover ik begrepen heb, op dezelfde wijze. De media sprak die maandag over schande en liet geen spaan van haar heel, want dit kon zij absoluut niet maken. Het escaleerde zo ver dat zelfs de platenmaatschappij zich er mee ging bemoeien en de zangeres werd zelfs op het matje geroepen. Mevrouw Ross bood een soort van excuses aan en beloofde bij haar volgende bezoek aan Rotterdam alles dubbel en dwars goed te maken. Toch bleef deze bijzondere performance haar lang achtervolgen. Met gemengde gevoelens werd in 1985 gereageerd op het feit dat de zangeres maar liefst vijf keer zou optreden in Ahoy. Veel mensen zaten in dubio, want een ieder was toch wel bevreesd om een duur kaartje aan te schaffen voor een optreden van misschien wel weer een minuut of veertig.

Ze kreeg het voordeel van de twijfel. Natuurlijk had zij enorm gescoord met o.a. haar legendarische concert in 1983 in Central Park te New York. Menigeen zal zich nog de beelden herinneren dat zij in de stromende regen blijft doorzingen.  Ook speelde natuurlijk haar deelname van het nummer “We Are The World” mee. Dit nummer kwam in maart 1985 in de Nederlandse hitlijsten en stond negen weken op nummer 1. Dankzij deze wapenfeiten kreeg de zangeres inderdaad in oktober 1985 vijf keer het sportpaleis gevuld. Zij had eerder beloofd dat zij haar beschamende concerten van 1982 zou goedmaken en dat deed zij met furore.  Wederom had ik prima plaatsen weten te regelen en het was nu bijna twee uur genieten van Ross. Perfecte show en een muzikaal hoogstandje. Het Nederlandse publiek staat bekend als enthousiast en er was dan ook een enorme interactie tussen de zangeres en de mensen in de zaal. Dit was de zangeres zoals we haar kenden en wilden zien en horen. Zij had op grandioze wijze haar schuld aan het Rotterdamse Ahoy ingelost.

Haar laatste optreden in het sportpaleis was op 19 mei 2007 en in oktober 2009 was zij nog bij Symphonica in Rosso in Arnhem de prima donna . Zelf heb ik het genoegen gehad om de charismatische zangeres een paar keer persoonlijk te mogen ontmoeten en als ik dan begon over haar optredens in Rotterdam, dan werd handig van onderwerp gewisseld, want 1982 is toch een smet op haar indrukwekkende carrière.  De eerste keer was tijdens en na een optreden van haar in Caesars Palace in Las Vegas. Hier reageerde zij heel enthousiast toen ik vertelde dat ik uit Nederland kwam, maar toen ik vertelde dat ik ook haar optreden in 1982 had bijgewoond, ging de dame heel snel op een ander onderwerp over. Dat de Nederlandse fans bij haar hoog in het vaandel staan, blijkt wel uit het volgende. In 1999 was ik, als freelance journalist,  voor MTV in New York om verslag te doen van de uitreiking van de MTV Video Music Awards.  Bij de rode loper probeerde ik zoveel mogelijk sterren voor mijn recorder te krijgen. Je staat daar met een heleboel journalisten en fotografen en dat is een grote heksenketel. Uiteindelijk arriveerde Ross en alle media waren gelijk op haar gericht. Zij stopte echter nergens en liep met rasse schreden naar de ingang. Zij had geen zin in interviews of het poseren voor de fotografen. Ze kwam nu bij mij in de buurt en onder het mom ‘wie niet waagt, wie niet wint’, schreeuwde ik “Mrs. Ross will you say something to the Dutch fans?” Niet alleen tot mijn grote verbazing, maar tot ieders verbazing stopte ze en liep ze naar mij toe. Opnieuw stelde ik de vraag en hield de recorder voor haar neus. Zij nam de tijd en begroette mij en sprak vervolgens een boodschap voor haar fans in Nederland in. De opname heb ik vanzelfsprekend nog.

Zo zal ons land en zeker Rotterdam altijd in haar geheugen blijven. Hopelijk komt er  een dag dat zij nog een keer haar opwachting zal maken in ons Ahoy!

Zuider Mavo Diplomaat

Van de brugklas weet ik me nog te herinneren dat t bij mijn allereerste lesuur al fout ging.
Op een goed uitgekozen plek achterin de klas druk bezig met agenda om te toveren tot stripboek en totaal niet in de gaten dat de leraar al bezig was…”KAN IEDEREEN ‘T GOED LEZEN?!” t zal wel dacht ik..Begint ie me toch op dat krijtbord klein te schrijven!Ik kon geen zak lezen!en iedereen stil in de klas!toch maar voorzichtig vinger opgestoken en aangegeven dat mijn bril nog niet klaar was..Dit was mijn allereerste promotie! van rij 10 naar 1 voor de leraar.

Het tweede jaar had ik mijn fiets toch mooi gepimpt! ‘n buddyseat,grote dingdongbellen,mistlamp,spiegels en met puchstuur ja alles goed afgekeken van de puch affiches met mooie meiden die toen boven en bijna in mn bed hingen. Ik had 6 dynamo’s om alle lampen te laten branden!!!!T lukte dan ook alleen maar t’ holletje af richting fietsenrek zo’n 10 meter fietsen!Maar…de meiden zagen me wel aankomen!verkering volgde!Ik was me verliefd op Anja!Helaas raakte ik haar snel kwijt aan mn beste vriend in de klas die dankzij zijn 4 oudere broers wat beter op de hoogte was van hoe en wat met een trukendoos om te gaan .Liefdesverdriet volgde met resultaat Aat zitten blijven.
Het derde jaar eerste les Aardrijkskunde. Nu maar eens helemaal n mooi plekje uitgekozen!
helemaal achterin bij t raam in t zonnetje!Ik had de leraar nog niet gezien maar begreep van sommige meiden die wat opgewonden waren dat t best weleens n leuke leraar kon zijn.
Nouw, forget it! Ik was de eerste les al weer de lul ! Ja weet je wat t was? denk ik nog steeds. Dit was voor mij nieuw een leraar die bruin zonder zon op zn kop had gesmeerd en volgens mij zag ie dat ik t doorhad!Ons oogcontact zat gelijk al fout. De les begon altijd met n Bijbelse boodschap en ik zat alweer n aardig tijdje af te dwalen..Begint ie me toch luid over vrouwen die hun vlees verkopen!Ik keek al achterom naar mn maatje wiens vader een slagerij had maar die was achterin de klas druk bezig met briefjes uitwisselen vriendin.
“Aat!Hoe zou jij t vinden als n vrouw jou versierde? in plaats van andersom!”Ik antwoordde totaal geen moeite mee hoor t lijkt me heerlijk!Als mijn zoektocht naar verkering vrouwen niet lukt zoeken de vrouwen maar naar mij! Bijbels tekstje toch?T werd me niet in dank afgenomen..
Aangezien ik deze dandy-achtige leraar voor 2 van de 6 vakken had voor mijn eerste poging einddiploma te halen nog sneller dan t geluid kansloos gezakt!…

Jaar 6 Een nieuwe wiskundeleraar Meester Voet met als bijnaam Poot waar ik heel veel aan te danken heb gehad!, werd op zijn eerste lesuur als beginnend leraar meteen voor de leeuwen geworpen!

Hij kwam op met n schoenendoos,en wie werd er weer naar voren geroepen?Aat! Wat is dit?ja k zag wel n liniaal diagonaal in die doos zitten maar…t juiste antwoord voor mij was: “N SCHOENENDOOS!” Krijg ik lachend een tikje met die doos op mn hoofd! Mn maatje die ooit Anja ingepikt had ging door t lint !Ja weet je ik zat altijd vol vreugde en hij vol woede n soort Yin en Yang vriendschap! Maar Poot is me toch met harde voet de klas uitgeschopt!Later wel Directeur geworden! dankzij ons wat steviger in t zadel gekomen voor de klas denk…..

Voordat meester Voet directeur werd hadden we voor hem meester Vos!Begon ook altijd zn les met de gruwelijkste bijbel verhalen over onreine vrouwen ik vond die verhalen prachtig!!! alleen als ik wat verhalen in gedachten af zat te maken en verder ging met tekenen in agenda had ie t door !Ook tijdens t bidden voor de les waren er maar twee die mekaar met open ogen aan keken!Ooit was ie zo kwaad dat ik niet luisterde tijdens de engelse les dat hij keihard in de klas zei “HAVE YOU GOT TOO MUCH HAIR BEFORE YOUR EARS???!!!”By the way hij was zelf kaal!..Heeft ie later wel spijt van gehad en goed gemaakt met mij voor school tegen betaling tekeningen te laten maken. Aardig wat mee verdiend toen! tekeningen op doorzichtig plastic van Mr and Mrs Brown speciaal voor een monitor met groot beeldscherm.
Juf Dijkstra zal ik nooit meer vergeten die had ik voor Duits. ‘N forse vrouw met ja ik was 17 pracht van n boezem!.Duits was geen taal voor mij en dat wist ze. Ik kwam ook altijd te laat binnen.. op een gegeven moment ging ze altijd expres met borsten vooruit in de deuropening op me staan wachten zodat ik toch maar op tijd kwam…
Mijn eindtentamen Duits voor eindexamen zat ik voor haar en moest in t Duits een verhaaltje vertellen,er was geen touw aan vast te knopen en hoefde t nog niet eens meer af te maken. Wat vind je er zelf van Aat? wat zou je zelf als cijfer geven? T was nog geen 2 waard maar ik zette in op 6…”5 dan maar?” Aldus de lieverd! Zo kwam ik met pijn en moeite op een voldoende .Er volgden wat spannende dagen…
Tot op een warme dag terwijl ik met mijn krantenwijk bezig was ineens meester Poot ik bedoel Voet met zijn fiets achter me stond!…”JIJ BENT DE EERSTE DIE IK GA FELICITEREN!”
Ik hield t even niet droog….Wel leuk dat ik hem ook kon feliciteren met zijn nieuwe baan als directeur!
Het was n onmogelijk taak om over een ieder die mij aan mijn diploma geholpen heeft te schrijven het had te lang geworden…

Met Opa Bram door Rotterdam -3

Toen ik net zeven jaar oud was zijn papa, mama, mijn twee zusjes en ik verhuisd naar een nieuwbouwwijk in Rotterdam. Ik wilde helemaal niet verhuizen! Ik zou Marian dan nooit meer zien en ook Robbie Koek niet, waar ik heimelijk verliefd op was. Hij heeft nog wel eens straf gekregen op school van de broeders omdat hij het lint uit mijn haar had gepikt. Ons gezin kreeg eerst bezoek van de verhuurder, of wij wel netjes genoeg waren om in een van hun flats te mogen wonen. Daarna gingen we naar een modelwoning. Er was een flat al klaar, even verderop en op de galerij kon ik op mijn tenen een kamertje inkijken. “Dat wordt jouw kamer, Assie”, zei mijn moeder. Ik vond het maar een saaie kamer. In augustus 1970 ging het dus gebeuren, de verhuizing, met pijn in mijn maag. Nu kon ik niet meer zomaar de hoek om en naar Oma en Opa gaan. En een hele nieuwe school… zouden ze daar ook kinderen slaan als die vlekken maken met inkt en pen in hun schrift? Of op een potlood kauwden?
Die kamer, die leek helemaal niet op de modelkamer, gelukkig maar. Het was wel heel raar allemaal. De flat was nog niet af, de derde verdieping had nog geeneens een reling, of ‘balustrade’ zoals mij geleerd was door Opa. En heel vroeg in de ochtend was er overal herrie, van de heimachines. Wel rook het buiten lekker, naar hout en nat cement.
Na de grote vakantie ging ik naar de nieuwe school. Naar de tweede klas. De school had nog niet zoveel leerlingen, het was lekker rustig in de pauzes op het schoolplein. En we mochten met gewone pennen schrijven! Geen kroontjespen meer, geen vlekken meer! Geen slaag meer, zodat mijn brilletje door de klas vloog. Met sommige dingen was ik verder dan de andere kinderen in de klas. Zo kon ik al goed overweg met let-ter-gre-pen en moesten zij dat nog leren. Aan de andere kant had ik nog nooit van HOOFDLETTERS gehoord. We kregen muziekles in een apart lokaal en niet onder begeleiding van een traporgeltje, maar met een muziekleraar op een ontstemde piano. Tenminste, dat zei de muziekleraar, over die piano.
Ook fijn was, dat ik niet meer zo ver hoefde te lopen naar school. En de wandeling was ook wel fijn. Geen winkels en etalages, dat niet, maar wel een mooi weiland met slappe koeienvlaaien en een kleine boerderij met een boomgaard. Omdat het poldergebied was dat ontwikkeld werd tot wonen droegen alle kinderen groene rubberen kaplaarzen, waar aan de binnenkant je initialen stonden. In je laarzen droeg je dan een soort warmhoudslofjes met een ritsje bovenop. Die hielden we dan aan in school. De kaplaarzen gingen in de hal onder de kapstok.
Al met al ben ik met veel plezier naar deze school in Ommoord (ja daar was het) blijven gaan.
En het aller- aller- ALLERMOOISTE…. Toen de torenflat klaar was, kwamen Oma en Opa er ook wonen!

Graviti

Ik ga even terug naar de straat waar mijn liefde voor bier en kunst begonnen is…

De Oranjeboomstraat 138 b. De deur ernaast woonde een oud vrouwtje met grijze baard. Met bibberend handjes ontving ik wit uitgeslagen koetjesrepen die ik dan weer zo snel mogelijk  ‘n paar deur deuren verder bij een nog ouder vrouwtje (doofstom en looprek) in de brievenbus deponeerde. En dan die lucht als ze de deur opendeed!

Nu ik ouder ben weet ik haast wel zeker dat ‘t de lucht van oud bruin oranjeboombier geweest moet zijn. ‘K weet nog wel dat de lucht die van die brouwerij afkwam heerlijk was,maar die lucht,en dat huis…! Zelfs de mooie gekleurde rupsen ontweken de boom tegenover haar huis.

Om de hoek de Groen van Prinsteren school. Ertegenover ‘n militair depot met ‘n mooie muur waar ik altijd voetbalde, met een gekrijt doel.

Zie ik me op een dag toch ineens ‘n soort kapoentje in ‘t groot getekend! Ja, bleek later ‘n provoteken,weet wel dat ik ‘t best stoer vond!

Tijdens de lesuren kon ik uit ‘t kleine wc raampje bij zogenaamde plaspauze ff dat ding bestuderen en gelijk op de achterkanten van schriften kalken. Dat provoteken was nog maar t begin… ‘N paar dagen later  ,tussen de gekrijte doelpalen, een grote cirkel met ‘n kleinere erin en een streep verticaal in ‘t midden. Wat dat nou voor ‘n teken was, geen idee! Tussen de saaie lessen door stiekum toch maar weer driftig tekenen… Dit bleef niet onopgemerkt bij een klasgenootje!

Zij wist wat t was en na schooltijd zou ze me haarfijn vertellen wat ‘t was. Maar wel mondje dicht tegen iedereen! Zo ik had ik ‘t voor mekaar, een afspraak met Rina! En ik was me toen toch verliefd op haar, zo jong als ik was!

Rina was best wel een uit de kuiten gewassen meid uit ‘n familie waar ‘n luchtje aanzat.. .

4 van de 6 waren albino , allen spierwit haar en alleen Rina prachtig donker haar. By the way, de bijnaam van deze familie : “De witte haren ” .

Maar goed, afspraak goederenwagon met open deur voor depot! Er hing ‘n broeierig sfeertje rond Rina. ‘K stapte verlegen met onderbuikkriebels op Rina af. Krijg ik me toch ‘n grote muil!

“Heb je een kwartje ? Anders laat ik niets weten! ”

‘K snel naar huis richting mn spaarpot… kom ik hijgend aan , zegt ze: Zo, dan zal ik het jou eens laten zien! De spanning steeg… maar eerst ‘n kwartje!

‘N kwartje, godskolere! Dat was voor mij best wel ‘n bedrag!
Bij Knape de sigarenboer 25 centedroppen, 25 polkabrokken of 25 papieropvreetvel!

Zwetend afstand kwartje gedaan…schreeuwt ze keihard :

“Zo en probeer me nou maar es te pakken!!!! ”

En weg was Rina met de lange benen….dag geld!
Kwartjes vallen later…