Berichten

Heel de aarde is je vaderland

De zomervakantie is weer voorbij. Ik merk het aan alles. De toeristen hebben plaats gemaakt voor de vele schreeuwende scholieren op de fiets, met grote tassen op hun rug of zoals tegenwoordig erg hip is: in hun fietskrat.

Het zonnetje schijnt lekker en ik ben blij dat ik nog geen jas aan heb gedaan, ondanks dat de weerapp op mijn telefoon vanmorgen 14 graden aangaf en ik normaal gesproken nogal een koukleum ben.

Genietend van de mooie stad om me heen word ik opgeschrikt door een man die onverwachts het fietspad opspringt. Met piepende remmen kom ik tot stilstand. Op de stoep staat nog een groepje mannen. De man op het fietspad vraagt me iets in het Turks en het groepje op de stoep kijkt me vragend aan. Ik haal mijn schouders op als teken dat ik hem niet begrijp. ‘I don’t speak Turkish,’ zeg ik hem.

Glimlachend schakelt hij over in accentloos Nederlands. ‘Vergeef me, ik dacht dat u Turkse was,’ en zegt lachend iets in het Turks tegen de groep die daarop ook allemaal moeten lachen. ‘Wij zijn op zoek naar het Turkse consulaat, kunt u ons helpen?’ Vraagt de man vervolgens. Toevallig weet ik waar het Turkse consulaat in Rotterdam zit en wijs de man hoe ze moeten lopen.

‘Dank u wel, en nogmaals sorry dat ik er van uit ging dat u Turkse was,’ zegt de man, en maakt aanstalten zich weer bij de groep te voegen. Lachend kijk ik hem aan en zeg: ‘U bent niet de eerste hoor. Ik word vaker in een voor mij vreemde taal aangesproken. Blijkbaar kan ik voor veel nationaliteiten door’. Waarop de man antwoord met: ‘Heel de aarde is je vaderland,’ en wijst achter mij. Ik draai me om en zie dezelfde tekst op de gevel van de bibliotheek staan.

De man wenst me een prettige dag toe en ik wens hem hetzelfde. Ik zwaai naar de groep en stap weer op de fiets, glimlachend om de toevalligheid van deze ontmoeting.

In Rotterdam leven zo’n 174 verschillende nationaliteiten in vrede en op een positieve manier naast elkaar. Ik ben trots op ‘mijn’ stad en ik ben dankbaar (afgezien van de weersomstandigheden soms 😉 ) dat ik in Nederland geboren ben. De beelden en verhalen op het nieuws over de vluchtelingen doen pijn aan mijn hart. Zoveel mensen die niet in vrede leven, die heel hun bestaan achterlaten omdat het land waarin ze wonen niet veilig is.

Mensen die niks meer hebben, hun leven wagen om hun kinderen een betere toekomst te bieden. Ik word daar verdrietig van. Maar het ergste nog, vind ik de mensen die op social media roepen dat het gelukszoekers zijn, dat die hulpbehoevende mensen wat hen betreft niet welkom zijn. Als er 700 mensen omkomen op zee, zeggen: ‘Zo, dat scheelt weer 700 uitkeringen’. Daar word ik pas echt verdrietig en een beetje misselijk van. Nu weet ik wel dat de mensen die dit roepen niet de slimste zijn, het raakt me wel.

Daarom vond ik het zo mooi dat die meneer vanmorgen zei: Heel de aarde is je vaderland. Ik zou willen dat iedereen daar zo over denkt!

Sylvia Niemantsverdriet

Ik ben een bofkont!

Maandagochtend 10:00u. Ik heb een kop koffie gezet en ga ermee op mijn bank zitten. In stilte geniet ik van het zonnetje dat tegen de gevel van het gebouw aan de overkant schijnt. Op een paar fluitende vogeltjes en het zachte monotone geruis van een ventilatiesysteem van het Hulstkampgebouw na, hoor ik verder niks. Het is stil op het Noordereiland. Dit vind ik het fijnste moment van de dag. Mijn buik wordt gemasseerd door de scherpe nageltjes van Dodo, die alle tijd neemt om het beste plekje op mijn schoot te vinden. De bomen wuiven zachtjes met hun takken op het lichte briesje dat door de straat waait. Ik woon midden in een wereldstad, maar zo voelt het niet. De serene sfeer doet me meer aan het platteland denken en ik realiseer me dat ik een bofkont ben.

Terwijl ik met kleine slokjes mijn hete, sterke koffie op drink overdenk ik afgelopen weekend. De prachtige, roze zonsondergang die ik met mijn voeten in het lichtblauwe zeewater mocht aanschouwen was absoluut het hoogtepunt. Die vijftien minuten voelde als vakantie in een ver tropisch oord, maar was gewoon op de plek waar ik ben opgegroeid. De zaterdagochtend was ook fijn. Koffie en taart met mijn twee Zeeuwse vriendinnen, waar ik al sinds de brugklas bevriend mee ben. De meiden waarmee ik jong ben geweest en volwassen mee ben geworden. Ik zie ze veel te weinig en heb ter plekke besloten dat ik hen veel vaker wil zien.

W. had haar 7 maanden oude zoontje meegenomen. Ik mocht hem ook even vasthouden zodat zijn mama rustig haar taartje op kon eten, voordat het aangevallen werd door de vele wespen die rond onze tafel zwermden. Stoer en stevig stond hij op mijn schoot, ik ondersteunde hem enkel onder zijn armpjes. We moeten lachen om het feit dat twintig (!) jaar geleden de eerste Flippo’s in de zakken chips te vinden waren en dat we dat nog weten als de dag van gisteren. Als tieners waren we altijd bang om ouder te worden, de gedachte om ooit dertig te worden beangstigde ons. Maar daar op het terrasje, de dertig reeds gepasseerd, maakte ons dat helemaal niet meer uit.

Ik denk aan de autorit naar Breda, zaterdagmiddag. Waarbij ik op blote voeten reed en keihard meezong met de popliedjes op de radio. Ik was op weg naar mijn vriend, die de avond daarvoor met veel bier en vrienden de opening van het nieuwe voetbalseizoen had gevierd. De gedachten aan de lach op zijn gezicht toen ik zijn appartement binnenstapte en de kus die hij me als begroeting gaf, zorgen voor een warm gevoel in mijn lijf.

De koffie is inmiddels op en buiten hoor ik weer wat meer geluiden. Kinderen die lachend voorbij rennen op weg naar het speelveldje aan het eind van de straat en een bestelbusje dat belanden wordt. De zon is achter de wolken verdwenen en Dodo staat langzaam op van mijn schoot, rekt zich uit en kijkt vervolgens naar me met zijn ‘wanneer gaan we eten?’ blik. Ik sta op en rek mezelf ook even goed uit. Drie paar kattenogen staren me nu verwachtingsvol aan. ‘Kom jongens, we gaan eten’ roep ik vrolijk en mijn drie katten rennen voor me uit richting de keuken. ‘En ik moet ook maar eens wat gaan doen,’ mompel ik zachtjes tegen mezelf. De week is weer begonnen!

noordereiland 2

 

Sylvia Niemantsverdriet

Rotterdams Cheerleading Team

Rotterdams Cheerleading Team

Wij zijn het Rotterdams cheerleading team in Rotterdam. We zijn opgericht op 14 februari 2013. Voorheen zaten wij bij een andere vereniging, maar zijn voor ons zelf begonnen.  Om meer te groeien bekender en onafhankelijk te zijn.  We hebben al diverse optredens gehad en  dit jaar staan er ook al aantal op de agenda.  We beginnen met de opendag op 22 februari te krabbendijkestraat 238. Tevens werken weer Veel samen met Tos en zullen we dit jaar op jeugdvakantieland staan.

We zijn altijd op zoek naar nieuwe leden vanaf 6 jaar.  Ons oudste lid is 32 jaar.

Met vriendelijke groet

Jessica van Houwelingen

Voorzitter / coach

Website: Www.010cheerleaders.nl

Travel Counsellors

Hoi mijn naam is Marcel Barkmeijer en ik ben een zelfstandig reisadviseur en aangesloten bij Travel Counsellors Nederland. Ik werk vanuit huis in Rotterdam sinds 2012. Met mijn brede reis ervaring kan ik zeggen dat uw vakantie wensen in goede handen zijn.

Mijn doel is om klanten een droomreis te bezorgen die van a tot z geregeld is met een 24/7 persoonlijke service.

Persoonlijke service is de rode draad van mijn bedrijfsvoering. Na een telefoontje of mail maak ik een afspraak om bij de mensen thuis te komen of bij mij op kantoor, om zo te inventariseren wat het budget is en de vakantie wensen zijn. Ik doe een voorstel met de mogelijkheden en meestal na een kleine aanpassing wordt de reis nog een keer persoonlijk besproken en geboekt. De reisbescheiden breng ik graag bij u thuis om zo alles goed in detail door te nemen.

De bestemmingen en keuzes zijn eindeloos, daarom kan ik de gids zijn om de vakantie keuzes helder te maken.

Wilt u een reis op maat, groepsrondreis, cruisen, wereldbestemmingen, stedentrip of toch een weekje naar de zon? Geen enkel probleem, bij mij kunt u alles boeken.

Travel Counsellors Nederland is uit geroepen als beste reisaanbieder van 2013 en zijn aangesloten bij ANVR, SGR en calamiteitenfonds, zodat u ook financiële zekerheden heeft bij mij.

Er zijn in Nederland ruim 140 reisagenten aangesloten bij Travel Counsellors Nederland. We opereren wereldwijd. We zijn ook gevestigd in Engeland, Canada, Australië, Ierland, België, Zuid-Afrika en de Verenigde Emiraten.

Waarom bij mij boeken: Ik ben altijd bereikbaar 24/7

Ik neem alles uit handen

uw persoonlijke contact persoon

Ik hou rekening met uw budget en vakantiewensen

Onafhankelijk advies

 

Marcel Barkmeijer

Travel Counsellor

010-4298337

06-40884328

Marcel@travelcounsellors.nl

http://www.travelcounsellors.nl/Marcel

Rotterdams Cheerleading Team

Wij zijn het Rotterdams cheerleading team in Rotterdam. We zijn opgericht op 14 februari 2013. Voorheen zaten wij bij een andere vereniging, maar zijn voor ons zelf begonnen.  Om meer te groeien bekender en onafhankelijk te zijn.  We hebben al diverse optredens gehad en  dit jaar staan er ook al aantal op de agenda.  We beginnen met de opendag op 22 februari te krabbendijkestraat 238. Tevens werken weer Veel samen met Tos en zullen we dit jaar op jeugdvakantieland staan.

We zijn altijd op zoek naar nieuwe leden vanaf 6 jaar.  Ons oudste lid is 32 jaar.

Met vriendelijke groet

Jessica van houwelingen

Voorzitter/coach

Www.010cheerleaders.nl

Rotterdam is echwel internationaal

Er zijn zo van die momenten dat ik blij ben Nederlander te zijn en (natuurlijk) in het bijzonder Rotterdammer.

Onlangs, met onze vakantie in Scandinavië, had ik weer regelmatig van die momenten. Ik zal je vertellen waarom.

Tijdens onze reis via Odense, Kopenhagen, Varberg , Trollhӓtten en nog meer van die plaatsnamen die je vroeger met aardrijkskunde hebt geleerd en waarbij je er nu achterkomt dat die aldaar heel anders worden uitgesproken (maar daar over later in deze column) viel het mij bij de eerste plaats al op dat er heel weinig staat aangekondigd in een andere taal als waar je bent. Niet bij campings, niet bij restaurants en zelfs niet bij een beroemde attractie als Tivoli in Kopenhagen. Alles alleen maar in de locale taal. Als buitenlander zoek je het maar lekker zelf uit!

Bizar, als je er eventjes over nadenkt dat er miljoenen buitenlandse toeristen Scandinavië jaarlijks bezoeken en het koeterwaalse taaltje (want ik maak er echt niets van) niet machtig zijn.
Zelfs in de restaurants die wij bezochten (en het maakte niet uit of dat op de camping was of in een heus restaurant) waren de menu’s alleen in de landstaal.

Voor mij extra bizar omdat ik me realiseer dat er in Rotterdam de laatste decennia altijd wel ergens in een deelgemeente de discussie wordt gevoerd om algemene (openbare) mededelingen ook nog in het Koerdisch, dan wel andere verre talen te publiceren.

Kijk, dat maakt in essentie waarom wij een internationale wereldstad zijn en de steden in Scandinavië  minder of niet. In Rotterdam kan je op bijna elke hoek van de straat in vele talen wijs worden gemaakt. Toen ik desgevraagd door een Zweedse journalist het serieuze antwoord kreeg dat hij ook niet begrijpt waarom zoveel buitenlanders zijn land en Scandinavië bezoeken ‘waar niet zo veel te beleven is’, begrijp je dat de oorzaak ligt in het niet trots zijn op je eigen land, stad en streek. Nou, dat is met Rotterdammers wel anders, toch? Wij zijn trots op de stad en het land waarin we wonen, ook al hebben we er wel elke dag commentaar op; dat hoort er gewoon bij.

Ik had het zojuist al over de (voor ons) onuitsprekelijke talen die daar worden gesproken. Wat zeg ik? Niet alleen onuitsprekelijk, maar ook onlogisch. Lezen wat er staat is er echt niet bij. Sowieso wordt daar in de meeste gevallen de ‘V’ als een ‘W’ uitgesproken, maar er worden daar ook klanken bij verzonnen die helemaal niet in het woord voorkomen.

Ik geef en voorbeeld:

We kwamen langs een plaats die ‘Tvaaker’ heet, alleen dan op allebei de ‘a’s zo’n klein rondje dat niet op mijn toetsenbord zit. Nou had ik inmiddels geleerd dat een ‘a’ met zo’n rondje erboven als een ‘è’ wordt uitgesproken, en soms als een ‘otje’. Omdat ik twee van die ‘aas’ wel heel vreemd vond heb ik gevraagd hoe je ‘Tvaaker’ uitspreekt.
Nou, hou je vast, want ook ik geloofde mijn eigen oren niet.

Tvååker  (jaha, ik heb het rare ‘aatje’ uiteindelijk toch weten te ontdekken op mijn laptop)
wordt uitgesproken als : ‘Twoo- ùh- Ke- ùh- ke’.  Dat moet je vloeiend als één woord uitspreken. En als je het daarbij dan ook nog heel ‘droog’ zegt zoals een echte Hagenees dat doet, dan komt het behoorlijk in de buurt.
Nou, je kunt me veel vertellen, maar dat staat er echt niet: Tvååker! Dat spreken wij heel anders uit, toch?

We zijn uiteindelijk één camping in de plaats Habo bij het Vӓtterenmeer tegengekomen die meertalig was. Een niet al te grote  gezellige  camping met alles erop en eraan op honderd vijftig meter afstand van het op één na grootste meer van Zweden. Zelfs bij de ingang werd je verwelkomd in vele talen, waaronder (jawel) het Nederlands. Je raadt het al; de eigenaren zijn Nederlanders. Een camping om te onthouden trouwens. Voor jong een speelplaats met skelters en zwemmen in het meer en voor de ouderen een mooie omgeving om te bezoeken of te wandelen/fietsen, schoon sanitair en een eenvoudig, maar compleet ingerichte keuken om (gratis) te koken en een (betaalde) mogelijkheid om te wassen/drogen.

Na alle belevenissen en de schitterend mooie gebieden die we hebben bezocht, ben ik altijd ook weer blij thuis te zijn, waar ze Rotterdam gewoon uitspreken als ‘Rotterdam’!

Gedichtjes voor bij het kampvuur…

Komkommertijd heerst nu het vakantie is, vandaar wat (in de stijl van Toon hermans) kleine hersenspinseltjes van mij voor de late vakantiegangers onderons.  Maak een gezellig kampvuur, huur een guitaar, zet de marshmellows op een sateprikker en vertel met gedempte toon de volgende gedichtjes…. Fijne vakantie iedereen!!

Gedichtje..

ik zag een gat in mijn muur

ik heb het gedicht

Poezie..

de een heeft een hondenalbum

de ander een poezie

Jalouzie..

de een heeft het

de ander weer nie

Jalouzie

de zon binnen laten

of juist weer nie

dan moet je hem sluiten

Ziek..

er was eens een muisje uit Hang

die was ongelooflijk bang

ook al had hij de griep

en gaf dat aan met veel gepiep

niet voor de koorts

die was dan wel 40 graden

maar meer voor de thermometer

dat kunt u wel raden

Rust..

een mier met slaap problemen

wilde zijn nachtrust claimen

waar moest hij te rade gaan

een nachtwaker sprak hem daar op aan

doe nu eens net als de rest

en ga slapen in je mierennest

Oplossing..

een giraf uit Sneek

had hoogtevrees al hij naar beneden keek

daar moest wat aan worden gedaan

van de ene naar de andere dokter gegaan

na zo vaak te zijn doorverwezen

konden ze hem nog niet genezen

hij vond het toen wel genoeg

trouwde met een mol uit de plaatselijke kroeg

nu is hij gelukkig weer helemaal gezond

want hij leeft nu met zijn vrouw onder de grond

Wreed..

abrikoosje, manderijn of banaan

snoeppie, suikertje of droppie

al die lieve woordjes gaan

niet over jou verlopen koppie

Pervers..

een lieve oude man

viel bij de buurt goed in de aarde

hij liet zover als het kan

iedereen in zijn waarde

het rare dat kwam later pas

toen menigeen begon te gillen

hij opende zijn regenjas

en toonden aan hun zijn billen

Heldendicht..

ik zag zojuist een edelweiss

die wilde ik gaan plukken

het was iets te hoog gegrepen..dus

loop ik nu op krukken

Vakantie

De vakantie staat weer voor de deur en dat is ook weer reden voor inpakstress. Blijf je in Nederland, dan neem je extra handdoeken mee en veel regenkleding inclusief kaplaarsen. Maar in het buitenland moet je al snel naar de korte broeken en de jezus sandalen gaan zoeken. Vroeger werd het je gemakkelijk gemaakt, je ouders pakten je koffer in. Nou ja, meestal was moeders daarvoor. We hadden nooit veel kleding dus dat was snel gepakt. Je kreeg wat bij elkaar geraapte kleding mee op kamp en daar moest je het dan maar meedoen. Kampen met de Arend en de Zeemeeuw, de  gezinskampen en het kamp van de zondagsschool waren mijn vakanties. Zelfs een weekend op Eiland van Brienenoord was een belevenis. Eventjes uit het grijze straatbeeld verdwijnen in een groene omgeving deed je als stadskind goed. De horrorverblijven van mijn broer over zijn sanatorium achtige weken in Rockanje zijn mij gelukkig nooit toebedeeld. Dat was vroeger schijnbaar de gewoonte om ondervoede kinderen daarheen te sturen. Ben even vergeten hoe ze dat noemden. Aan het eiland heb ik wel goede herinneringen, alleen de voettocht erheen en weer terug waren minder. We liepen dan vanuit de Stampioenstraat, de hedendaagse woonboulevard af, maar toen was het enkel een muurlange straat waarop de zon behoorlijk weerkaatste. Eenmaal aangekomen was je eigenlijk al doodop en dan moest je nog de hele dag rond rennen en spelen. De afstanden leken uit kinderogen bekeken mijlenlang. Zelfs op het eiland van begin tot het eind vond je een pokkeneind. Even tot rust komen op het pontje, die nog voortgetrokken werd aan een ketting of zelfs touw. De pontman was een enge chagerijnige oude man, van mij mocht hij het heen en weer krijgen. Maar je moest er mee overvaren want er was toen nog geen brug, dus kroop je maar het liefst zover mogelijk bij hem vandaan. Tegenwoordig kan je er leuke wandelingen maken met een gids. Sommige dingen zijn er verdwenen of zodanig afgetakeld dat je het niet meer herkent. Maar het blijft een stukje mooi Rotterdam. Nog een week en dan pak ik zonder stress mijn regenkleding in want mijn vakantie staat voor de deur. Je raad het al, ik blijf in de buurt. Lekker kamperen in Zele (Belgie). Fijne vakantie iedereen…..!