Berichten

Elf jaar geleden!

Beste Feyenoord-vrienden,

Gisteravond konden we zien hoe Robben zijn club een narrow escape bezorgde in de CL-finale tegen Borussia Dortmund. Elf jaar geleden was de club uit de Kohlenpott de tegenstander van ons dierbare Feyenoord in die onvergetelijke UEFA cup  finale van 8 mei 2002. Twee dagen na die vreselijke moord op Pim Fortuyn. Even onvergetelijk overigens, maar dan in negatieve zin!  Feyenoord en Borussia ontliepen elkaar destijds niet zoveel. Pierre van Hooijdonk en de snelle rode kaart voor Juergen Kohler maakten het verschil (3-2).  Sindsdien is er veel veranderd. Jorien van den Herik bleek een jaar later de betekenis van Pi-air voor Feyenoord niet op zijn waarde te schatten, wellicht enigszins misleid door dat bizarre bekerdrama tegen FC Utrecht (1-4). Hij weigerde in ieder geval botweg aan een redelijke eis van de West Brabantse koningsschutter te voldoen om Pierre over twee jaar uitgesmeerd nog anderhalf keer zijn riante jaarsalaris uit te betalen. Pierre vertrok en in zijn kielzog Paultje Bosvelt, Bonaventure Kalou en Brett Emerton. Ondanks de komst van Dirk Kuijt en Salomon Kalou kwam Feyenoord die sportieve aderlating niet meer te boven.  De rampzalige bekerfinale van 1 juni 2003 tegen de Domstedelingen was een voorbode van de vrije val die Feyenoord in hoog tempo zou gaan maken.

Bert van Marwijk vertrok een jaar later (2004) naar Borussia Dortmund, maar zou daar niet echt potten gaan breken. De Borussen speelden in die tijd min of meer een figurantenrol in de Bundesliga, equivalent aan Feyenoord, dat in al die jaren sinds 2002 slechts een miezerig ‘dennenappeltje’  won. Dat lukte dankzij een serie relatief gelukkige lotingen, toevallig (?) tijdens het eeuwfeest in 2008. Borussia heeft al enkele jaren geleden de weg naar boven weer kunnen vinden en werd in 2011 en 2012 landskampioen. Tijdens het afgelopen CL toernooi had het geen kind aan Ajax en schakelde het brutaalweg Real Madrid uit in de halve finale van de CL. Wie de verrichtingen sinds 2002 van Borussia vergelijkt met die van Feyenoord kan slechts een wereld van verschil ontdekken. Feyenoord heeft op rand van een bankroet gestaan, voor de tweede keer nadat Jorien van den Herik Feyenoord eerder van de ondergang redde in de begin negentiger jaren. Na diens trieste en troosteloze vertrek via de zijdeur gleed de club nog een tijdje verder weg in het moeras eer een nieuw en enigszins technocratisch bestuur, gesteund door een aantal gefortuneerde Feyenoord-vrienden, daadwerkelijk orde op zaken ging stellen. Langzaam maar zeker klimmen we uit het dal, maar de voormalige tegenstander van 8 mei 2002 bevindt zich inmiddels op intergalactische afstand van Feyenoord.

Zou dat ooit nog goed komen?

Een moeilijk te beantwoorden vraag. Feyenoord lukt het ook nationaal nog steeds niet om het hoogste erepodium te betreden. Alle hoop is gevestigd op de beste jeugdopleiding van Nederland maar onderwijl zit de oude aartsrivaal na een lange Eindhovense heerschappij en eenmalige successen voor AZ en FC Twente weer hoog te paard. De CL miljoenen stromen daar binnen en wij moeten nog maar zien dat we ons kwalificeren voor het financieel en sportief veel minder lucratieve EL toernooi. Een missie die vorig seizoen niet aan ons was besteed. Sparta Praag versperde ons de weg.

En enkele jaren geleden zette een Vlaams ploegje ons de voet dwars. We zijn het afgelopen decennium sowieso geen klasbakken waar het play offs betreft, zowel nationaal als internationaal. En toch zal het er een keer van moeten komen, willen we meer inkomsten kunnen verwerven dan de huidige sponsordonaties, entreegelden en incidentele transfers. Die transfers kunnen weliswaar behoorlijke bedragen  opleveren, maar betekenen meestal ook een stevige sportieve aderlating.

Maar het kan natuurlijk altijd nog slechter. Zoals Sparta heden middag in de laatste minuut de bietenbrug opging in het bronsgroen eikenhout, dat gun je de oude stadsrivaal van de overkant toch ook weer niet, ook al is de club van West en zeker haar aanhang ons niet overdreven welgezind. En hier en daar zal door Legionairs best een beetje besmuikt gelachen worden nu FC Twente helemaal naast Europees voetbal grijpt. Best wel Fervelend voor de Tukkers, die nog niet zo lang geleden de uitvinding van het witte garen werden toegedicht. Munsterman kent inmiddels weer een beetje zijn plaats, ook hij blijkt geen wonderdokter. Twente eindigde dit seizoen gewoon weer op een plaats waar het de afgelopen 45 jaar vaak een abonnement op had, in de wat lagere subtop. FC Utrecht daarentegen deed het uitstekend. Een vriend van mij, tevens fervent ‘Utereg’ fan, droomde vanmiddag per mail van een EL-finale Feyenoord – FC Utrecht, op woensdag 14 mei 2014in het Juventus Stadium te Turijn. Willen zulke dromen ooit werkelijkheid worden, dan zal er nog wat nadrukkelijker gesleuteld moeten worden aan de internationale verhoudingen. Dus geen licenties meer verstrekken aan clubs met astronomische schulden en een stringent beleid ten aanzien van het opstellen van buitenlanders. Zoals het in de gouden jaren zeventig van Feyenoord dus was, met een maximum van twee spelers.

Bij ons waren dat destijds Ove Kindvall en Franz Hasil. Daar kwamen we heel ver mee, we bereikten zelfs het hoogste en werden wereldkampioen.

Bovendien waren toentertijd de Italiaanse grenzen potdicht gesloten voor buitenlandse spelers. En van een Bosman-arrest had nog nooit iemand gehoord. De clubs lagen nog boven in de onderhandelingen met de spelers.

Zelfs als het contract was afgelopen kon men nog een forse transfersom eisen.

Maar Borussia Dortmund heeft aangetoond hoezeer een club zich in elf jaar tijd weer naar de absolute top kan toewerken. BVB heeft wel een capaciteit van 80.000 toeschouwers. Die zullen we in Rotterdam nooit halen, maar een nieuw, groter en eigentijdser stadion zal wel een cruciale factor zijn om veel van het sportief verloren terrein terug te winnen. Maar na het Bosman-arrest dreigt de Europese Unie ons weer de voet dwars te gaan zetten, nu ten aanzien van een nieuwe Kuip. Je zou er niet Eurosceptisch, maar Eurocynisch van worden!

 

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart

Mysteries in het voetbal

Beste Feyenoord-vrienden,

 

Soms gebeuren er dingen in de sport in het algemeen en het voetbal in het bijzonder die niet zo gemakkelijk  of helemaal niet te verklaren zijn. Zo is het vooral dit seizoen opmerkelijk hoe sterk ons dierbare Feyenoord in eigen huis presteert en hoe matig tot miserabel vaak in den vreemde. Ik denk dat indien de technische staf dit mysterie kon ontleden en verklaren het euvel allang was opgelost en wij wellicht op 12 mei of zelfs eerder al massaal naar de Goalsingel waren getrokken om de nieuwe landskampioen te begroeten en toe te juichen.

Met mijn treinmaatje uit Helmond, tevens fervent Feyenoord-supporter met een seizoenkaart voor vakkie N, bezocht ik afgelopen donderdag de play-offs wedstrijd om promotie naar de Eredivisie tussen Helmond Sport en Sparta in stadion De Braak. Onderweg daar naartoe vertelde hij mij naar aanleiding van de zevende nederlaag op rij van Benfica in een Europacupfinale dat een Hongaarse trainer Guttman Bela ooit een vloek had uitgesproken over de Portugese topclub.  Zonder hem zou Benfica nooit meer Europees kampioen worden. Hij lag na het winnen van de EC I in 1962 door Benfica in de clinch met de nieuwe voorzitter en vertrok voortijdig, ondanks de 3-5 zege op Real Madrid in het Olympisch Stadion met Leo Horn als scheidsrechter . De vloek zou nog steeds doorwerken en clubicoon Eusebio heeft  die Hongaar, geboren ten tijde van de Dubbelmonarchie en veelvolkerenstaat Oostenrijk-Hongarije, al eens vergeefs bezocht om de vloek ongedaan te doen maken. De voormalige coach zat kennelijk nog vol wrok en rancune, want hij weigerde botweg. Guttman Bela is met die ‘curse’ het graf ingegaan, want hij overleed op 28 augustus 1981. Hoe dan ook, Benfica verloor ook deze laatste finale, ondanks het betere spel tegen de Londense opponent Chelsea.

Een ander mysterie dat velen als louter toeval zullen beschouwen is de buitengewoon gelukkige wijze waarop PSV al jaren lang loot in het bekertoernooi. Ook het afgelopen seizoen was het weer raak. Waar wij tot drie keer toe een Eredivisieclub in een uitduel lootten, daar koppelde het lot PSV drie maal aan een amateur en daarna aan Feyenoord. Uiteraard ook weer in  Eindhoven, voor de zesde maal van de zeven laatste keren dat beide clubs tegen elkaar lootten. Feyenoord loot trouwens al decennia lang onevenredig veel uitwedstrijden in het bekertoernooi. De voorlaatste keer (seizoen 1994-1995) dat de beker werd gewonnen lootte Feyenoord uitwedstrijden tegen FC Groningen, Willem II, Ajax en Heerenveen, alvorens in de finale Volendam te treffen. Maar juist in het jubileumjaar (seizoen

2007-2008) lootte Feyenoord bij hoge uitzondering uiterst gelukkig: thuis tegen FC Utrecht en Groningen, uit tegen amateurclub SV Deurne en toen weer thuis tegen PEC Zwolle en NAC, waarna in de finale tegen Roda JC de beker werd veroverd.  Het was toen of het zo moest zijn, uitgerekend tijdens het eeuwfeest was Feyenoord onconventioneel fortuinlijk tijdens de lotingen. Niet 1 keer werd een topclub geloot en gevaarlijke outsiders als Utrecht, Groningen en NAC mochten thuis worden ontvangen.  Voorspoed en tegenslag, geluk en domme pech, fortuinlijk en onfortuinlijk, het zijn geheimzinnige krachten in de sport en dus ook in het voetbal, waar vaak geen vinger achter gekregen wordt. In het jaar dat Feyenoord als eerste Nederlandse club de EC I won bezat de club weliswaar een wereldploeg, maar was Vrouwe Fortuna ons ook zeker niet onwelgevallig.  Zoals bij de voorzet van Wim Jansen in de beginfase van de thuiswedstrijd tegen AC Milan, toen Cudicini (bijgenaamd De Spin) zich volledig verkeek en niet naar de bal sprong, waarna deze in de verre kruising  zeilde. En bij die kopbal uit een corner van Vorwaerts Berlin, toen gelegenheidsback Ruud Geels de bal met de punt van zijn schoen van de doellijn wegtikte, daarmee een zekere uitschakeling van Feyenoord voorkomend. En die snelle gelijkmaker van Israel in de finale, waarmee een morele tik werd uitgedeeld aan tegenstander Celtic. Een seizoen later liet het geluk Feyenoord juist helemaal in de steek en werd de kersverse wereldbekerhouder door het nietige Ut Arad ondanks een gigantisch veldoverwicht al in de eerste ronde jammerlijk en smadelijk  uitgeschakeld. Wat Feyenoord ook deed, na die snelle gelijkmaker van Wim Jansen in de heenwedstrijd wilde de bal er 160 minuten lang niet meer in.

Wat is het dat Feyenoord in de eigen veilige Kuip zoveel beter presteert dan in uitwedstrijden? Waarom wordt meestal uit van PSV verloren en thuis van de Zwartrokken gewonnen?  Natuurlijk, Het Legioen kan zich uitsluitend in het eigen stadion massaal laten gelden, maar voor het overige blijven de omstandigheden onveranderd. De veldafmetingen, de grootte van het doel, de samenstelling van de beide selecties en die van het leren monster. Wie het weet mag het zeggen. Het zijn dus de geheime krachten van de sport, die zich nauwelijks door de ratio of rede laten sturen. Feyenoord wordt daardoor na een uitstekende thuiswedstrijd plotsklaps onherkenbaar buiten het eigen honk. Zoals RKC Waalwijk die gelijkmaker scoorde, daar kan ik nog steeds niet over uit. Dat zou met het huidige Feyenoord in de Kuip ondenkbaar zijn geweest. Maar in de Langstraat gebeurde het gewoon en in Leidschenveen tegen ADO Den Haag was de uitslag nog veel meer een catastrofe. Het kostte ons uiteindelijk de tweede plaats en dan hebben we het nog maar niet over de onnodig verspeelde kansen op de titel.

Maar goed, in augustus staan alle tellers weer op nul. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Wie weet komen er dan onvermoede positieve krachten los en zijn we ineens ook in uitduels ongenaakbaar en onaantastbaar.

Feyenoord-supporters leven al jarenlang van de hoop op betere tijden. Of ik het op mijn oude dag nog zal meemaken weet ik niet, maar ooit zal Feyenoord wel weer eens kampioen worden.  Het wanneer ligt in de schoot der toekomst verborgen. Lichtpuntjes hierbij de contractverlengingen van Clasy en De Vrij, ongetwijfeld met het oog op het WK van 2014. Jan Boskamp merkte onlangs op dat Lowietje van Gaal door zijn selectiebeleid als bondscoach Feyenoord van zijn titelkansen had beroofd. Wie weet wordt dat dan volgend seizoen goed gemaakt, want voor de ontwikkeling van de jonge Feyenoorders is het natuurlijk een uitstekende zaak om uit te komen voor een van de beste elftallen ter wereld. En behalve de oefenmeester(s) zal ook de penningmeester van Feyenoord er wel bij kunnen varen.

 

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart

Liesveld ware aanfluiting

Beste Feyenoord-vrienden,

Vandaag stond een traditioneel pittige wedstrijd op het menu. Voor Ajax is de trots van de Domstad weliswaar meer een Angstgegner dan voor Feyenoord, maar de Stichtse volksclub is ook voor ons dierbare Feyenoord niet zo maar een sparringpartner om ff wat conditie op te doen en daarna bij voorbaat 3 punten in te boeken. Met dat soort voorcalculaties kun je als een van de vier titelpretendenten zeer bedrogen uitkomen.

Toen ik gisteren via teletekst vernam dat Liesveld de arbiter zou zijn was ik er niet gerust op. Deze man heeft tijdens het seizoen 2009-2010 tijdens een bekerwedstrijd  tussen Ajax en NEC op zo’n opzichtige en schaamteloze wijze Ajax lopen bevoordelen, dat de meest fervente Ajax-supporter hem daarbij niet had kunnen overtreffen. Het gevolg was dat Ajax uiteindelijk na een serie lachwekkend lichte lotingen in die vermaledijde en door mij geboycotte dubbele finale terecht kwam, waarvoor Feyenoord AZ, FC Twente en PSV (in Eindhoven) had moeten uitschakelen. Of Liesveld dus een  in scheidsrechterlijke vermomming gehulde Ajax sympathisant is kan niet voor 100 % worden vastgesteld, maar ver ligt het doorslaggevende bewijs er niet van af. Wat die man klaar speelde ging alle perken te buiten. Bij elk wissewasje floot ie tegen Feyenoord, hij onthield Feyenoord minstens twee geheide pingels en hij gaf Pelle, die nauwelijks overtredingen begaat om een licht vergrijp (been te hoog opgestoken zonder dat dit de tegenstander bezeerde of anderszins benadeelde) een gele kaart. Ik ben er van overtuigd dat de man dat van te voren al van plan was en bij de minste geringste aanleiding was ie er als de kippen bij. Strafschopwaardige overtredingen in de zestien werden steevast weggewuifd, maar bij Pelle zat ie meteen op het vinkentouw.
Liesveld was als arbiter een ware aanfluiting. Men merkt de laatste tijd op dat de gunfactor jegens Feyenoords titelkansen  zo heel hoog zouden zijn, maar bij Liesveld is die factor lager dan laag. Afgaande op zijn fluitgedrag gunt hij Feyenoord nog niet het licht in de ogen.

Feyenoord won ondanks deze malafide scheidsrechter met 2-1 en bleef daarmee vooralsnog in de race. De wedstrijd was niet groots, maar het viel mij op dat onze spelers  wel fel en strijdlustig waren en op elke bal liepen. Uitblinker was vandaag  Daryl Janmaat, terwijl met name Jordy Clasie nogal tegenviel. Maar gestreden werd er en met name in de eerste helft had Feyenoord een onmiskenbaar overwicht. Utrecht kwam er in die drie kwartier nauwelijks aan te pas en het was dan ook meer dan verdiend dat (wie anders) Pelle de roos trof.

Na de rust gooide FC Utrecht de schroom wat van zich af en door een fout van De Vrij kwamen de Domstedelingen nog langszij ook. Het was net als vorig seizoen Van der Gun die de gelijkmaker liet aantekenen. De Utrecht-supporters hieven meteen  pesterig de overwinningshymne van de Herman Houseband aan, maar kwamen daarmee van een koude kermis thuis, want binnen twee minuten zette Janmaat Feyenoord meteen weer op voorsprong met een kloeke schuiver, ver buiten bereik van doelman Ruiter. Utrecht probeerde het daarna nog wel, maar meer zat er voor de door jan Wouters omhoog gecoachte equipe niet meer in.

Feyenoord heeft de race om de titel opnieuw met een wedstrijddag verlengd, maar na twee tussendoortjes van Oranje wacht wederom een zware wedstrijd, dit maal tegen Heerenveen in het Friese Haagje.  Daar zal het dus zonder de geschorste Pelle moten gaan gebeuren. Heel vervelend, maar wel weer positief waar het de ontwikkeling van een aantal jonge spelers betreft. Maar eerst nog twee rondjes Nederlands elftal en dan zien we wel weer verder, zolang Liesveld maar uit onze buurt blijft!.

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoordhart

Het echte Rotterdam gevoel

Waarin ligt het echte Rotterdam gevoel? Ik kan het proberen te vertellen door het noemen van de voorbeelden. Het gaat over de Maastunnel, Blijdorp, Euromast, de Lijnbaan en de Metro en het gaat ook over de nieuwe stad met zijn prachtige Skyline, de Kop van Zuid en de Erasmusbrug. Eerst de rauwe stad zonder hart en nu de enige echte stad van Nederland. Waar steden als Amsterdam en Utrecht zijn blijven hangen in het verleden is Rotterdam een echte Metropool!

de Erasmusbrug

Dat Rotterdam gevoel laat zich niet uitleggen dat zit in je of dat zit er niet. Als je dat gevoel hebt kun je oeverloos blijven mijmeren over de specifieke Rotterdamse artikelen. Over verdwenen merken als Ter Meulen, Het Vrije Volk en van Nelle en over de bekende Rotterdamse gemeente-instellingen als de Roteb en de RET. Feyenoord of Sparta zitten diep in ons hart en als echte Rotterdammers blijven we onze club trouw. Ook als het een jaartje minder gaat blijven we naar onze club gaan. Die clubtrouw door dik en dun maakt ons trots. Wij zijn geboren en getogen Rotterdammers. Wij lopen over van het Rotterdam gevoel en dat gevoel willen we delen met andere Rotterdammers die begrijpen wat dat is!