Berichten

Dappere Dodo

In 1960 kreeg ik ter ere van mijn twaalfde verjaardag een jaarabonnement op “Diergaarde Blijdorp”. Een fantastisch cadeau. Ik zou daar veel vrije tijd gaan doorbrengen en naar de dieren kijken die ik normaal op de kleine plaatjes in de Verkade albums kon bespeuren. Deze albums kreeg ik ooit van een oom en tante die er toch niet meer in keken, terwijl ik, als ik daar op bezoek kwam, gelijk naar de boeken vroeg. “Dierenboeks” zou ik volgens mijn tante de zoölogische lectuur genoemd hebben. Het is mogelijk. Veel later hoorde ik van mijn moeder wat de ware reden was om mij dat prachtige cadeau te geven. Bij ons in de straat woonde een familie, die bestond uit een forse vrouw, een heleboel grote zonen en een tweetal kleinere jongens. Met de twee jongsten speelde ik op straat. In de vorm van wat onhandig tegen een bal schoppen, die zelfde bal van de tramrails halen om het spel weer te hervatten. Of een onduidelijk spel waarbij men zich moest verstoppen en niet per se gevonden hoefde te worden. Bij de volkstuintjes (de ”tuimpies”) een beetje rondklooien totdat we weggejaagd werden. En televisie kijken in een kale en rommelige huiskamer, die vol stond met aftandse meubelen die neergezet waren in een theateropstelling zodat iedereen de grote zwartwit televisie goed kon zien. Op het toestel werd het kinderprogramma “Dappere Dodo” uitgezonden. Het was een poppenkast vertoning, die heel populair was in die tijd en omdat er toen maar enkele gezinnen in het bezit waren van een toestel, was de ruimte bevolkt met buurkinderen, neeffies, niggies en de broers die op de achtergrond bierdrinkend en vuilbekkend probeerden de televisie te overstemmen. Dit werd duidelijk niet getolereerd door de moeder, die met haar enorme gestalte in een grote fauteuil geperst zat en krijsend liet weten dat de mannen hun vuile kankerkoppen dicht moesten houden. Dappere Dodo kon me maar matig boeien. Ik keek liever besmuikt naar de familie. Twee broers deden me sterk denken aan de plaatjes van Neanderthalers uit onze Winkler Prins encyclopedie. De derde broer vertoonde een frappante gelijkenis met Sammy Davis jr., maar dan zonder zang en virtuoze dans. Ze werden aangesproken met koosnaampjes als Henkie, Appie, Pietje en Wimpie. Keessie, de jongste en drukste, was toen de enige zonder strafblad, zoals ik later begreep. De rest van de broers waren net uit, of onderweg naar verschillende penitentiaire inrichtingen of tuchtscholen. In de loop van de tijd hoorden we meer. Mijn moeder sprak de reusachtige vrouw af en toe, wat een merkwaardig tafereel opleverde omdat de gigant twee maal zo groot was als mijn moeder . Die vertelde vrijuit over de wandaden van haar zonen, waarvan er een paar zo langdurig waren opgesloten dat we ze nooit te zien kregen. Een van de broers werd als “goed” betitteld en “Ach, hij drinkt wel eens een biertje teveel en slaat dan de boel kort en klein. Maar verder is het een goeie jongen.” Een kniesoor die daar op let. We hebben allemaal wel eens wat. Op een keer was er ‘s avonds rumoer in de straat, veroorzaakt door de aankomst van een politiewagen. Wij dachten dat er iemand opgehaald werd. Maar nee, een van de neanderthalers werd thuis gebracht. Zo lazarus als een kanon. Moeder haastte zich waggelend naar buiten en riep: “. Neempu hem assieblief weer mee.” Toen de agent vroeg waarom, sprak ze de legendarische woorden: “ O, meneer het is zo ’n teringlijer”

In die huiskamer waar televisie gekeken werd zat ook een mannetje, verscholen achter een dikke bril met plusglazen waarin zijn ogen akelig groot werden. Hij zat op een stoeltje en bemoeide zich nergens mee. De heer des huizes. Verder heb ik hem nooit gezien. Op een gegeven moment verscheen er in die kamer een sterk geurende en zeer kleurig geklede knappe jonge vrouw met zwart geverfd haar en vuurrode lippenstift. De zus. Later hoorde ik een buurvrouw met een zuinig mondje zeggen, dat ze wel de hoer zou spelen. Mijn moeder heeft mij nooit verboden bij de familie over de vloer te komen. Handig werd het lidmaatschap van Blijdorp ingezet. Ik ging bijna elke dag direct vanuit school naar de dierentuin met mijn abonnement in de aanslag. De broers zag ik niet meer. Alleen op afstand. Keessie riep dan nog wel eens wat honende onverstaanbaarheden mijn richting uit, maar daar bleef het bij. Op deze manier werd ik uit een kwalijke omgeving gehaald. Naadloos.

Jaren later speelde ik mee in een kerstspel dat opgevoerd werd in de Noordsingel gevangenis. Toen ik tussen de gordijnen door gluurde naar de gedetineerden, zag ik tot mijn schrik Keessie tussen de banken door schuifelen op zoek naar een geschikte zitplaats. Van de vroegere bravoure was weinig over en ik wist zeker dat hij me niet zou herkennen in mijn malle outfit als 1 van de 3 koningen.

Aad Wieman. Rotterdam 31-8-2015.

dappere dodo

MAAS Theater en Dans

Maas
Maas is een podium en een gezelschap van professionele makers die theater en dans maken voor kinderen, jongeren, jong volwassenen, hun familie en vrienden. Dit gretige, brutale en kwetsbare publiek is altijd de bron, bij alle voorstellingen, programma’s, educatie en talentontwikkeling. Maas bundelt de ervaring van theatergroep Max., jeugddansgezelschap Meekers en theatergroep Siberia.

Maaspodium
Bij Maas komen alle schoolgaande kinderen van Rotterdam. Maaspodium is een theatrale uitgaansplek met een dynamische en culturele inhoud. Je kunt er kijken, meedoen en zelf op het podium staan. Maas biedt theater en dans, maar ook muziek, fotografie, video, dance en dj’s. Maas is een plek waar werelden worden verbonden en generaties elkaar ontmoeten. En waar het publiek altijd een onderdeel is van alles wat er gebeurt.

Maas is een ruilbeurs van diensten en ideeën. We verleiden, fantaseren en handelen met alles wat we kunnen. Ouders, kinderen, opa’s en oma’s gaan samen naar voorstellingen, buurtbewoners doen mee met educatie en jong volwassenen krijgen de sleutel om uitdagende programma’s te maken.

Maas theater en dans
Het gezelschap Maas maakt kwaliteitstheater en -dans in alle soorten en maten. Grote zaalvoorstellingen, kleine schoolprojecten voor in de klas, kleine festivalacts en groot locatietheater. En altijd is er vanzelfsprekend contact tussen het publiek en de mensen die op het podium staan. We gebruiken een maximale variatie aan theatrale middelen en vertellen op een lichte, transparante manier.

Bij Maas staan er persoonlijkheden op het podium die zichzelf durven laten zien, die zich bewust zijn van hun lichaam en de rollen die ze spelen. De voorstellingen zijn vaak virtuoos, maar ook altijd persoonlijk en dichtbij. Maas biedt toegankelijke, uitbundige en fysieke verhalen, altijd op een bijzondere manier verteld. Maas is overal te zien: in Rotterdam, de grote en middelgrote steden in Nederland, België en daarbuiten.

Samen
Maas podium en gezelschap zijn samen theater en dans en nog veel meer. Het podium heeft twee mooie theaterzalen en een horecaplek, een feestruimte en een buitenterrein. Het gezelschap biedt voorstellingen maar ook lessen, backstage- en talentprogramma’s. En daarbij is er ruimte voor video, fotografie, muziek, eten, animaties, stand-up comedy, circus, mime, poetry, feesten, mode en architectuur.

Maas is stoer
Stroomt, beweegt, geeft energie

Maas is van nu
Dynamisch en altijd live

Maas is niet sjiek of duur
Maar gewoon bijzonder

Maas is fysiek en beeldend
Echt, dichtbij, uitdagend

En altijd kwaliteit

Website: MAAStd.nl
Facebook: facebook.com/tdmaas / facebook.com/Maaspodium
Twitter: @tdmaas / @maaspodium

TAK ARTISTIC PROMOTIONS

Tak Artistic Promotions is een organisatie die is gespecialiseerd in artistieke promotie van bedrijven, instellingen en steden. De drijvende en creatieve kracht hierachter is Rob Tak.
Hij heeft jarenlange ervaring in de entertainment –en evenementen branche, zowel voor als achter de schermen in binnen- en buitenland. Gebruik makend van uiteenlopende disciplines
– o.a. kunst, techniek, muziek, special effects, dans en theater – weet Rob Tak evenementen vorm te geven die voor zichzelf spreken. Het is een wijze van communiceren, die zeer beeldend, aansprekend en overtuigend is. In samenwerking met een team van specialisten weet hij elke boodschap te vertalen in een bijzonder en verrassend evenement.

Elk evenement vraagt om een andere aanpak en inzet van menskracht en disciplines.

Daarom is Tak Artistic Promotions in te zetten van concept tot uitvoering, als opdrachtnemer voor uw evenement, maar ook op onderdelen:
– voor de regie
– (technische) productie
– vormgeving
– programmering
– special effects / Pyrotechniek
– trouble shooter

Het is onmogelijk om alle evenementen te laten zien en opdrachtgevers te benoemen. Op mijn deze site is dan ook een impressie te zien.

www.robtak.nl

TAK Artistic Promotions

Rob Tak

Adrien Mildersstraat 96b

3022 NL  Rotterdam

robtak@chello.nl

tel. 0031(0)655111095

www.robtak.nl

Te koop boek “ode aan de vader”

De Kunsthal viert Moederdag (zondag 12 mei) met een ode aan vaders. Aanleiding vormt het fotoboek ‘Ode aan de Vader’ van Kees Spruijt waarin hij 23 vaders van tussen de 25 en 54 jaar oud portretteert. De portretten vormen een persoonlijk relaas van deze vaders, met een knipoog naar de moeders. Spruijt verbaast zich “over de manier waarop vrouwen het moederschap uitdragen”, mannen staan veel minder bekend om hun vaderschap. De Kunsthal toont bovenaan het Auditorium een tiental portretten van deze bijzondere serie.

De ondergewaardeerde rol van vaders begint volgens Spruijt al tijdens de zwangerschap. “Vanaf het moment dat vrouwen zwanger raken, lijkt er nog maar één gespreksonderwerp mogelijk: het kind”. Spruijt portretteert de vaders daarom in ‘zwangere pose’, de mannen geven zich letterlijk bloot. Ze houden hun, soms grote, vaderlijke buiken vast tegen een fel baby-roze of blauwe achtergrond. De foto’s doen daarmee denken aan zogenoemde ‘pixi photos’, cliché (familie)portretten die sinds de jaren ’50 veel gemaakt werden in warenhuizen. De neutrale setting van de foto’s geeft weinig vrij over de geportretteerden, enkel hun lichamen geven iets van hun identiteit prijs. In begeleidende interviews vertellen ze openhartig over hun vaderschap en de band die zij zelf hebben met hun vader. Hoezeer de mannen ook van elkaar verschillen, de liefde voor hun kinderen staat voorop. “Stiekem verheug ik me al op de dag dat ik opa word” (Paul).

Kees Spruijt
Werk van Spruijt (1964) was al eerder te zien in de Kunsthal, met de fotoserie ‘Kameraden’ (2008), een serie portretten van de harde kern supporters van Feijenoord. Spruijt is sinds 1990 freelance fotojournalist en won in 2004 de tweede prijs bij de Zilveren Camera in de categorie dagelijks leven. Hij heeft een voorliefde voor sociale fotografie, waarin onder andere de zelfkant van de maatschappij centraal staat.

Binnenkort kunt U dit boek bestellen in onze webwinkel, kunt U niet wachten en wilt U dit boek nu bestellen, stort 19.50 inclusief verzending op bankrekening 97.11.62.123 t.n.v. ROPE theater op maat.
Vergeet niet uw adres te vermelden.