Berichten

Marloes en Raymond van der Vliet

Op 19-04-2013 ben ik getrouwd met mijn grote liefde Marloes. 

Wij zijn getrouwd in het stadhuis van Rotterdam
en erna naar de Kuip gereden voor een trouwreportage.

raymond en marlies (2)

raymond en marlies (3)

raymond en marlies (4)

Gronings

“Als je wilt onderduiken, moet je dus naar Groningen”, reageerde mijn vader nadat hij mijn Groningse avonturen had aangehoord. Zijn stelligheid werd zeker ook ingegeven door zijn afkomst, omdat zijn vaders wieg in Hoogezand/Sappemeer  ( Zuid – Oost Groningen) stond.  En in dat deel van de provincie speelde ik in een aantal dorpen een serie schoolvoorstellingen.

De voorstelling heet de Tovenaarsleerling en gaat over een bedelaartje dat bij toeval in het kasteel van een tovenaar belandt, zijn leerling wordt en op een nacht alleen in het kasteel gelaten is, als er een doodziek hondje aan de poort krabbelt en het enige wat de leerling kan doen is naar de geheime kamer van zijn meester te gaan om het stervende beestje te redden.
Begeleidt door mooie lichteffecten, spannende muziek en met behulp van pantomimetechniek beklimt de jongen de wenteltrap naar de verboden kamer. Een opgerold dekentje suggereert het zieke hondje en als naast het speelvlak dia ’s met afbeeldingen van het decor worden vertoond op een papieren scherm ter grootte van een deur, is de spanning optimaal. In Zuid-Holland schreeuwen de kinderen in de zaal dingen als: ”Nee, niet naar boven gaan.”, “Ga terug!” en “Niet doen. Dat mag niet” En het liefst door elkaar. In Groningen daarentegen is het meestal stil tijdens deze scene en een keer werd zachtjes gemompeld: “Als dat maer goed gaet.” Het aardige is dat de Groningse kinderen na de voorstelling rustig met mij en elkaar praten over de voorstelling, naar elkaar luisteren en elkaar uit laten praten. Ze wisten ook precies waar de voorstelling over ging en lieten dat ook merken.
De Haagse kinderen uit de Schilderswijk bijvoorbeeld schreeuwen in zo ’n zelfde situatie, in de 4e versnelling door elkaar heen en het is daardoor moeilijk om rustig met elkaar van gedachten te wisselen. In de benauwende omgeving  van diezelfde Schilderswijk wordt meestal alleen de grootste schreeuwer gehoord.  Het verschil met een rustige omgeving kan niet groter zijn dan in een stad of een dorp.  Ik kan me een Groningse situatie herinneren na een voorstelling in het dorpje Loppersum. De kinderen en ik keuvelden in de nazit rustig over de voorstelling en de mogelijkheid van echte tovermiddelen die ingezet konden worden tot heil der mensheid. Ook hier luisterden ze allemaal geïnteresseerd naar elkaar en mocht iedereen uit praten. Op de achtergrond bedelde een klein stevig ventje om mijn aandacht. Niet door te schreeuwen, maar door mij strak en blij aan te kijken terwijl hij van de ene voet op de andere hipte. Hij moest iets kwijt. Dat was wel duidelijk. “ En jij?” vroeg ik hem eveneens blij aankijkend?              “Wie hebb ’n neie Trekker ‘kocht” kraaide hij opgetogen en grijnsde van oor tot oor. Een uit de kluitengewassen boerendeerne van ongeveer 12 jaar keek glimlachend naar hem en legde mij rustig uit dat zijn vader en oom de dag daarvoor een tractor hadden gekocht, nadat er jaren over onderhandeld was. Ze aaide hem tijdens haar betoog moederlijk over de bol. Het manneke had nauwelijks aandacht voor mijn voorstelling gehad. Maar ja, wie kan er zijn aandacht bij houden als je weet dat thuis een landbouwwerktuig staat te schitteren, waar je later ook mee gaat werken. Ik vraag me soms wel eens af wat er van hem geworden is.
Dat Groningers nuchter zijn wist ik al en een staaltje daarvan maakte ik mee in het dorpje Leek.  Om de participatie te verhogen haalde ik in die tijd wat kinderen op het toneel om te helpen bij de genezing van het hondje. Op een kistje stond dan de grote toverhoed. Een keer stapte een jongen er op af en kneep keurend in de hoed. Geschokt riep ik: “Niet doen, dat is een toverhoed!” Zijn antwoord was:” ’Kwou ev’n voel’n wat voor maeteriael  het is, want waai h’bb’n thuus auk zo ’n lamp ’n kap.”

In het noorden hebben ze geen boodschap aan illusie, terwijl in het westen eens een groepje Turkse jongetjes zich na de voorstelling bij mij meldden met de vraag: “meester, mogen wij het hondje aaien.” Zij konden niet geloven dat er geen hondje was en dat ik hem alleen maar uitbeeldde met pantomime en een dekentje. Voor hen was het echt.

Op het moment dat het hondje beter is gemaakt met behulp van wat tovermiddelen en het levenswater, komt de tovenaar de trap op. De leerling zegt tegen het publiek: “jullie zeggen niks tegen de tovenaar, hè?” en verstopt zich. De muziek zwelt aan en daar staat de tovenaar als een silhouet achter het papieren scherm, stapt met een scheurend geluid door het scherm, neemt de situatie in ogenschouw en roept met donderende stem: “Wie was hier?”

In de Randstad sloegen de kinderen meestal onmiddellijk door en jengelde: “De leeeerling!”
Zo niet in Groningen. Bij dezelfde scene zwegen de kinderen in alle talen. Er hing dan een doodse stilte in Leek, Loppersum of Ten Boer. Er werd wel onderling gefluisterd. En een keer in Finsterwolde stond er plots een vierkant jongetje voor het podium en sprak rustig: “Ik. Ik was hier” hij keek me heldhaftig aan. En wat wou je hier aan doen? Zei zijn blik. Ik weet niet meer hoe ik het als tovenaar opgelost heb. Ze hadden heus wel door dat ik ook de tovenaar speelde met mantel en hoed. In het verhaal wordt de leerling wel weggestuurd, maar mag het hondje houden. Na de voorstelling dromden de kinderen om me heen en spraken onder elkaar over de keuze verraden of niet. Antwoord: Niet..
Dus als je wilt onderduiken: ga naar Finsterwolde, Leek of Loppersum. Met of zonder aardbevingen.

Aad Wieman Rotterdam, 18-01-2016. Met dank aan Jolanthe van Dongen, die mijn teksten redigeert.

Toerist in eigen stad

Toerist in eigen stad Nou leef ik m’n hele leven al in deze mooie stad, en soms moet je jezelf eens dwingen om met andere ogen naar je stad te kijken.
Dat heb ik dus geprobeerd. Opmerkelijk toch wel. Zaterdag naar de centrummarkt gegaan, met vrienden uit 020, ja, ook dat kan, maak je geen zorgen, prachtige dag van gemaakt. Lopend over de markt begint het waarnemen.
Ik verraadde mijn afkomst doordat ik een trui aan had waar vrij prominent opstaat dat ik Rotterdam Gers! vind. Dus weer leuke commentaren ook. Maar kijkend naar de Rotterdammers op de markt zag ik weinig opvallends, gewoon een normale marktdag, luide marktkoopmannen, chagrijnige mensen met haast, winkelkarretjes voortslepende dames, vrouwen met net aangeschafte mooie bossen bloemen, vissen, groenten en fruit, kortom, een gewone marktdag in 010.
Tot het moment gekomen was dat we besloten de markthal eens te bezoeken. Op dat moment waan je je toerist in eigen stad. En dat had ik niet verwacht. Die hal staat er al even, wat me het meeste eraan opvalt is het aantal mensen wat apatisch naar het plafond staart als ze binnen komen, smartphone of fotocamera bij de hand, om hun bezoek vooral niet te vergeten.
Dat heeft iets weg van mensen die bij je thuis komen en ipv te groeten of om zich heen te kijken je schilderijen beginnen te fotograferen. Heel apart. En dan word je naar binnen gezogen door de shops, waar vriendelijk personeel groetend hoopt dat je iets wilt kopen. En eerlijk, er is veel, voornamelijk eten, te koop.
Het was de tweede keer sinds de hal er staat dat ik binnen was, maar veel zul je me er verder denk ik niet zien, het is een goede trekpleister voor toeristen, zag en hoorde veel nationaliteiten, maar voor Rotterdammers is het, wat mij betreft, buiten op de markt veel gezelliger. En delicatessen, die je er veel vindt, koop ik zelf ook liever in een delicatessenwinkel. Maar dat is persoonlijk, ieder voor zich in deze.

markthal 2

Rotterdammer

Rotterdammer Ben je voor het leven. Of je er geboren bent, of je er niet meer woont maar de stad mist, dat gevoel gaat nooit meer weg.

Onlangs was ik voor een week op vakantie, dus echt uit de stad, maar als ik dan zie in m’n koffertje wat ik meeneem: een Gers! magazine, een paar t-shirts met daarop een duidelijke tekst, laten we zeggen, Rotterdamse teksten en het lijkt daardoor wel mee te vallen, met het missen van je stad. Want het is heerlijk om effe weg te zijn, maar weten allemaal dat we weer thuis zijn als we de van Brienenoordbruggen aan de horizon zien verschijnen.

En wat dat nou is, die liefdesverhouding van een man en zijn stad, het is niet eens te verklaren. Wat ik standaard doe als ik in het centrum geweest ben, is even naar het beeld van Zadkine, de Verwoeste Stad, dat beeld dat zo goed verwoordt dat we een moeilijke geschiedenis hebben gekend. Dat is voor mij een rustpunt, iedere keer weer, mijn eigen overdenkingen doe ik bij voorkeur ook op die plaats, heb er dan ook een mooie tatoeage van laten zetten, uit respect voor de stad die zoveel veerkracht toont en zo goed omgaat met de constant wijzigingen die er zijn, het stad wat wel degelijk weer een hart heeft en het pompt hoorbaar, iedere dag weer. Daar ben ik trots op. En trots is wat iedere Rotterdammer dan ook mag zijn op zijn buurt, op zijn straat, op zijn favoriete gebouw. Wat daar ook aan bijdraagt, aan dat gevoel, is dat we nu ook steeds meer toeristen zien, uit alle werelddelen die onze architectuur en musea komen bezoeken. Ik wijs ze graag de weg, maak een foto van ze en geef ze gratis tips als ze die willen. En in welke taal? Engels heel vaak, handen en voeten maar ook in Duits. Nu zien we allemaal de foto’s van de stad wel verschijnen, op websites of facebook of Instagram. Heel veel is afkomstig rondom de Markthal, Erasmusbrug/de Rotterdam en de Euromast. Maar het leuke van deze stad zijn toc hook de kleinere kunstwerken die in veel buurten te vinden zijn. Leg ze eens vast ,je hoeft geen professionele fotograaf te zijn om leuke, mooie en kunstzinnige zaken vast te leggen.

Heel de aarde is je vaderland

De zomervakantie is weer voorbij. Ik merk het aan alles. De toeristen hebben plaats gemaakt voor de vele schreeuwende scholieren op de fiets, met grote tassen op hun rug of zoals tegenwoordig erg hip is: in hun fietskrat.

Het zonnetje schijnt lekker en ik ben blij dat ik nog geen jas aan heb gedaan, ondanks dat de weerapp op mijn telefoon vanmorgen 14 graden aangaf en ik normaal gesproken nogal een koukleum ben.

Genietend van de mooie stad om me heen word ik opgeschrikt door een man die onverwachts het fietspad opspringt. Met piepende remmen kom ik tot stilstand. Op de stoep staat nog een groepje mannen. De man op het fietspad vraagt me iets in het Turks en het groepje op de stoep kijkt me vragend aan. Ik haal mijn schouders op als teken dat ik hem niet begrijp. ‘I don’t speak Turkish,’ zeg ik hem.

Glimlachend schakelt hij over in accentloos Nederlands. ‘Vergeef me, ik dacht dat u Turkse was,’ en zegt lachend iets in het Turks tegen de groep die daarop ook allemaal moeten lachen. ‘Wij zijn op zoek naar het Turkse consulaat, kunt u ons helpen?’ Vraagt de man vervolgens. Toevallig weet ik waar het Turkse consulaat in Rotterdam zit en wijs de man hoe ze moeten lopen.

‘Dank u wel, en nogmaals sorry dat ik er van uit ging dat u Turkse was,’ zegt de man, en maakt aanstalten zich weer bij de groep te voegen. Lachend kijk ik hem aan en zeg: ‘U bent niet de eerste hoor. Ik word vaker in een voor mij vreemde taal aangesproken. Blijkbaar kan ik voor veel nationaliteiten door’. Waarop de man antwoord met: ‘Heel de aarde is je vaderland,’ en wijst achter mij. Ik draai me om en zie dezelfde tekst op de gevel van de bibliotheek staan.

De man wenst me een prettige dag toe en ik wens hem hetzelfde. Ik zwaai naar de groep en stap weer op de fiets, glimlachend om de toevalligheid van deze ontmoeting.

In Rotterdam leven zo’n 174 verschillende nationaliteiten in vrede en op een positieve manier naast elkaar. Ik ben trots op ‘mijn’ stad en ik ben dankbaar (afgezien van de weersomstandigheden soms 😉 ) dat ik in Nederland geboren ben. De beelden en verhalen op het nieuws over de vluchtelingen doen pijn aan mijn hart. Zoveel mensen die niet in vrede leven, die heel hun bestaan achterlaten omdat het land waarin ze wonen niet veilig is.

Mensen die niks meer hebben, hun leven wagen om hun kinderen een betere toekomst te bieden. Ik word daar verdrietig van. Maar het ergste nog, vind ik de mensen die op social media roepen dat het gelukszoekers zijn, dat die hulpbehoevende mensen wat hen betreft niet welkom zijn. Als er 700 mensen omkomen op zee, zeggen: ‘Zo, dat scheelt weer 700 uitkeringen’. Daar word ik pas echt verdrietig en een beetje misselijk van. Nu weet ik wel dat de mensen die dit roepen niet de slimste zijn, het raakt me wel.

Daarom vond ik het zo mooi dat die meneer vanmorgen zei: Heel de aarde is je vaderland. Ik zou willen dat iedereen daar zo over denkt!

Sylvia Niemantsverdriet

Ik ben een bofkont!

Maandagochtend 10:00u. Ik heb een kop koffie gezet en ga ermee op mijn bank zitten. In stilte geniet ik van het zonnetje dat tegen de gevel van het gebouw aan de overkant schijnt. Op een paar fluitende vogeltjes en het zachte monotone geruis van een ventilatiesysteem van het Hulstkampgebouw na, hoor ik verder niks. Het is stil op het Noordereiland. Dit vind ik het fijnste moment van de dag. Mijn buik wordt gemasseerd door de scherpe nageltjes van Dodo, die alle tijd neemt om het beste plekje op mijn schoot te vinden. De bomen wuiven zachtjes met hun takken op het lichte briesje dat door de straat waait. Ik woon midden in een wereldstad, maar zo voelt het niet. De serene sfeer doet me meer aan het platteland denken en ik realiseer me dat ik een bofkont ben.

Terwijl ik met kleine slokjes mijn hete, sterke koffie op drink overdenk ik afgelopen weekend. De prachtige, roze zonsondergang die ik met mijn voeten in het lichtblauwe zeewater mocht aanschouwen was absoluut het hoogtepunt. Die vijftien minuten voelde als vakantie in een ver tropisch oord, maar was gewoon op de plek waar ik ben opgegroeid. De zaterdagochtend was ook fijn. Koffie en taart met mijn twee Zeeuwse vriendinnen, waar ik al sinds de brugklas bevriend mee ben. De meiden waarmee ik jong ben geweest en volwassen mee ben geworden. Ik zie ze veel te weinig en heb ter plekke besloten dat ik hen veel vaker wil zien.

W. had haar 7 maanden oude zoontje meegenomen. Ik mocht hem ook even vasthouden zodat zijn mama rustig haar taartje op kon eten, voordat het aangevallen werd door de vele wespen die rond onze tafel zwermden. Stoer en stevig stond hij op mijn schoot, ik ondersteunde hem enkel onder zijn armpjes. We moeten lachen om het feit dat twintig (!) jaar geleden de eerste Flippo’s in de zakken chips te vinden waren en dat we dat nog weten als de dag van gisteren. Als tieners waren we altijd bang om ouder te worden, de gedachte om ooit dertig te worden beangstigde ons. Maar daar op het terrasje, de dertig reeds gepasseerd, maakte ons dat helemaal niet meer uit.

Ik denk aan de autorit naar Breda, zaterdagmiddag. Waarbij ik op blote voeten reed en keihard meezong met de popliedjes op de radio. Ik was op weg naar mijn vriend, die de avond daarvoor met veel bier en vrienden de opening van het nieuwe voetbalseizoen had gevierd. De gedachten aan de lach op zijn gezicht toen ik zijn appartement binnenstapte en de kus die hij me als begroeting gaf, zorgen voor een warm gevoel in mijn lijf.

De koffie is inmiddels op en buiten hoor ik weer wat meer geluiden. Kinderen die lachend voorbij rennen op weg naar het speelveldje aan het eind van de straat en een bestelbusje dat belanden wordt. De zon is achter de wolken verdwenen en Dodo staat langzaam op van mijn schoot, rekt zich uit en kijkt vervolgens naar me met zijn ‘wanneer gaan we eten?’ blik. Ik sta op en rek mezelf ook even goed uit. Drie paar kattenogen staren me nu verwachtingsvol aan. ‘Kom jongens, we gaan eten’ roep ik vrolijk en mijn drie katten rennen voor me uit richting de keuken. ‘En ik moet ook maar eens wat gaan doen,’ mompel ik zachtjes tegen mezelf. De week is weer begonnen!

noordereiland 2

 

Sylvia Niemantsverdriet

Eindelijk weer eens thuis gewonnen van Heerenveen!

Beste Feyenoord-vrienden,

Vanmiddag weer eens de jaarlijkse ontmoeting met de ‘Fryske pompebled’, waarbij ik het accent circonflexe (het dakje) niet op de laatste ‘e’ kan zetten ten einde vervorming van de tekst te voorkomen.

In het wat verdere verleden ging ons die partijtjes met Heerenveen, zeker in thuiswedstrijden, meestal bijzonder goed af. We trokken vaak aan het langste eind, soms zelfs met redelijk grote uitslagen zoals 5-0, 5-1 en 6-2. De eerste keer dat Feyenoord in eigen huis onderuit ging tegen de Friese trots was op 1 mei 2005, toen wij nota bene de verjaardag van mijn vrouw vierden (2 mei jarig). In aanwezigheid van een fervente PSV-supporter keek ik met lede ogen naar de dramatische verrichtingen van mijn favorieten, inclusief de onvolprezen Dirk Kuyt. De eerste nederlaag in Friesland was al een aantal jaren eerder geleden: op 12 maart 1997 ging Feyenoord in bekerverband in het Friese Haagje met 2-1 onderuit.

Heerenveen is voor Friese begrippen een roemruchte club, die ooit een van de grootste Nederlandse voetballers aller tijden heeft voortgebracht en waar ook het huidige stadion van Heerenveen naar is vernoemd: Abe Lenstra.

Men memoreert in Heerenveen graag de beroemde zege op Ajax, waarbij Abe het na een schier kansloze ruststand van 1-5 in het voordeel van de Mokummers plotseling op zijn heupen kreeg en zo’n beetje in zijn eentje zijn club naar een 6-5 triomf leidde. Zelf herinner ik mij hoe Abe, die behalve als briljant ook bekend stond als superlui, op 14 maart 1956 met twee goals in het Rheinstadion te Duesseldorf wereldkampioen West-Duitsland vloerde. ‘Der ehemalige Weltmeister’ (WK Zwitserland 1954) kwam dankzij een eigen doelpunt van Cor van der Hart nog tot 1-2 terug, maar weken nadien had men het in Nederland op euforische wijze nog over die onwaarschijnlijke zege, die zich pas in 1988 zou laten herhalen tijdens het voor Oranje zo roemrijke EK in Duitsland. Tot dan zouden de wedstrijden tegen de oostelijke rivaal gekenmerkt zijn door louter nederlagen (zelfs een keer met 7-0), af en toe onderbroken door een gelijk spel. Wel waren we op 18 juni 1978 de morele winnaar toen Rene van de Kerkhof tijdens het beruchte ‘Argentijnse’ WK  de 2-2 binnenschoot, waardoor de Duitsers werden uitgeschakeld voor de wereldbeker en wij de finale zouden bereiken, na eerst ook nog te hebben afgerekend met de Italianen (1-2). De Duitsers verloren overigens toen ook het laatste duel tegen hun Oostenrijkse broeders (3-2), waarvan wij eerder in de poule nog met 5-1 hadden gewonnen.



Hoe het vanmiddag zal aflopen is op dit moment natuurlijk koffiedik kijken. De prestatiecurve van ons dierbare Feyenoord is dit seizoen grilliger dan ooit en eigenlijk best wel teleurstellend, aangezien dit jaar de kans groter dan ooit was om eindelijk weer eens massaal naar de Goalsingel op te trekken (maar dan graag zonder de kennelijk onuitroeibare rellen en vernielingen). Er is veel over gediscussieerd, met name ook door aangeven van Raymond Verheijen, over de titelkansen die Feyenoord het nu langzaam aflopende seizoen heeft laten liggen, zodat ik daar nauwelijks meer iets aan heb toe te voegen.  Het onwankelbaar trouwe Legioen (dat was in de jaren tachtig wel anders) is er helaas weer eens mee te kort gedaan, maar ook Ronald Koeman miste daardoor een unieke kans om op de valreep van zijn 5-jarige verblijf bij Feyenoord (in twee termijnen) alsnog een prijs te pakken. Wat dat betreft is zijn reactie (‘Dat is achteraf praten’) wel erg laconiek op de vraag waarom hij niet eerder van tactiek is veranderd dan pas tegen FC Groningen in de Euroborg. Hoe dan ook, ik ben benieuwd welk strijdplan de rossige Zaankanter voor dit duel heeft uitgebroed. Hopelijk zit er meer in dan de drie gelijke spelen welke de afgelopen drie jaar in eigen huis tegen de Friese fierljeppers het hoogst haalbare bleken.

Dat laatste bleek vanmiddag in de volledig uitverkochte Kuip inderdaad het geval. De eerste helft was van beide kanten eigenlijk bar en boos, maar in de tweede helft liet Ruud Vormer het Legioen al rap juichend opveren door uit een vrije trap net buiten de zestien de bal in de voor hem linker hoek te krullen (1-0). De Friese doelman stak er geen hand naar uit. Later liet hij zich op vergelijkbare wijze verrassen door de immer zwoegende Lex Immers (wat een kolossale inzet!!), alvorens wel een slecht ingeschoten penalty van Vilhena uit het doel te ranselen. De rode kaart die aan die pingel werd toegevoegd (en die Van Basten ‘over de rooie’ hielp) haalde het kleine restje venijn uit de wedstrijd voor zover dat nog aanwezig was. Feyenoord passeerde PSV daardoor voor de tweede maal in successie voor een directe plaats in de voorronde van de EL of wellicht zelfs voor de CL. De laatste jaren zijn beide hindernissen voor Feyenoord evenwel te hoog gebleken, dus al te veel waarde moeten we maar niet hechten aan de onderlinge strijd tussen Twente, Vitesse, Feyenoord en PSV om het zilver, het brons, en de eervolle vermelding van de vierde plaats.

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart

Stichting De Bomenridders

Bomen in de straat, in het park en op het plein, we staan er zelden bij stil omdat ze zo vanzelfsprekend lijken. Toch verdienen ze aandacht bij herinrichting, als bomen ziek worden, vernield worden of het wegdek beschadigen. Pas als bomen plotseling omgezaagd worden besef je hoe belangrijk ze zijn. Ze zorgen voor een mooi straatbeeld, schaduw in de zomer, woonplaats voor vogels, schone lucht en demping van verkeerslawaai. Stichting De Bomenridders zet zich in voor bescherming van stadsbomen in heel Rotterdam. Dat is nodig omdat er regelmatig bomen gekapt worden die gespaard hadden kunnen worden als er creatiever was nagedacht over andere oplossingen.

Onze actieve kern bestaat uit 5 mensen. Deze voeren alle voorkomende activiteiten uit, van het publiceren van artikelen op de website tot het voeren van procedures, het ontwikkelen van een nieuwsbrief en het inventariseren van alle bijzondere tuinbomen in onze stad. Wij overleggen met de gemeentelijke beheerders van de buitenruimte, woningcorporaties en beantwoorden vragen van Rotterdammers die zich zorgen maken over hun bomen. Wat dat zijn het: uw bomen.

Toch worden omwonenden vaak niet betrokken bij het maken van plannen. Bomenkap voor rioolwerkzaamheden of ophoging wordt bijvoorbeeld als onvermijdelijk gepresenteerd, terwijl dat soms niet zo is! De Bomenridders willen u graag informeren en ondersteunen bij bomenkap in de wijk. Wat kunt u zelf doen?

Laat u niet verrassen door bomenkap en lees elke week de bekendmakingen van verleende vergunningen in de wijkkrant of online op: http://www.rotterdam.nl/rotterdambericht

Je kunt namelijk alleen bezwaar maken tegen bomenkap als je daar op tijd van weet! We merken heel vaak dat mensen pas gaan klagen als de bomen al om zijn. We zijn op zoek naar betrokken mensen die contactpersoon voor ons willen zijn in hun wijk. Want hoe groter het groene netwerk, hoe effectiever onnodige kap voorkomen kan worden.

Voor meer info over wat de bomenridders doen, ga naar www.debomenridders.nl.

We zijn te bereiken via info@debomenridders.nl.

Volg ons op twitter via @DeBomenridders en op Facebook: https://www.facebook.com/De.Bomenridders

 

Café Pursers

“Waar moet je naar toe als je graag wilt stappen en daarbij ook nog eens van middelbare leeftijd bent, pakweg 30+ ???”.

Waar moeten dezelfde mensen naar toe voor een gezellig avondje uit waar je met leeftijdsgenoten kunt genieten van een hapje en een (h)eerlijk drankje? Waar je kunt genieten van de muziek (disco, Rock & Roll en andere herkenbare hits uit de 60’s, 70’s, 80’s en 90’s).

Het vinden van een antwoord op deze vragen blijkt steeds lastiger, want het aanbod is uiterst gering en disco’s vormen voor de meesten geen passend alternatief. Wat dan te doen, waar dan naar toe???

Ziehier, het antwoord daarop is: “Café Pursers”!! Een gezellig bruin Café in het hartje van Rotterdam, waar de scheepvaart en de stad Rotterdam redelijk centraal staan.  Een dosis eigen initiatief en het informeren en aanhoren van leeftijdsgenoten hebben hiertoe geleid met als resultaat een avondje uit om nooit meer te vergeten. Gezellige mensen en veel muziek met voor elk wat wils: van snel tot slow met werkelijk alles er tussenin. Deze variatie aan wisselende muziekblokken, een sfeervolle inrichting en gezellig terras vormen de ingrediënten van een altijd gezellig avondje uit waar, wanneer de sfeer er naar is, ook naar hartenlust gedanst kan worden.

De zaak is ook uiterst geschikt voor feesten, borrels en andere partijen.

Tevens worden er diverse activiteiten georganiseerd zoals de maandelijkse (laatste donderdag v/d maand) vaute drankenbingo en darttoernooien. Tevens streven we er naar en/of zijn we opzoek naar muzikanten/bandjes die 1x in de maand hun kunsten ten gehore willen brengen die aansluiten bij de sfeer van het café. En zijn we bezig op open podium te organiseren voor stand-up-commedians.

 

Brian van Dijk

Café Pursers

Keizerstraat 160

3011 GH Rotterdam

Architecture Concept Store

Bedrijf

Architecture Concept Store is een uniek jong bureau, opgericht door Bianca Pui Yee Man Msc. Het bedrijf is gevestigd en opereert vanuit Rotterdam.
De kernactiviteit ligt in het stimuleren en ontwikkelen van concepten, waarbij de functionaliteit, duurzaamheid, en architectuur op elkaar zijn afgestemd.
Onze missie is een duurzaam energie zuinig ontwerp en kwalitatief hoog product, waarbij de gebruiker centraal staat.

ARCHITECTURE CONCEPT STORE is geëngageerd, levert kwalitatief maatwerk en streeft naar sympathiek architectuur. Sympathieke architectuur is gericht op de herontwikkeling en transformatie van leegstaande vastgoed. Vanuit een maatschappelijk groter belang wordt door herontwikkeling en renovatie het verpauperen van stad en criminaliteit tegengegaan.

ARCHITECTURE CONCEPT STORE laat zien met CONCEPT zien de meerwaarde van de combinatie de juiste locatie, gebouwmogelijkheden en bewonersgroep, zowel op straat, wijk en stedelijk niveau. De architectuur is zowel duurzaam als een modern design renovatie project.

 SERVICE

Concept & Architectuur & Project coördinatie

WERKVELD

Transformatie kantoren en renovatie vastgoed: Huisvesting (allochtone) senioren,  expats, studenten, luxe zorg woningen & herinrichting van scholen.

MARKT

Gemeentelijke instellingen,Gebruikers: studenten, ouderen, allochtonen & expats, Beleggers, Corporaties, Scholen

http://www.facebook.com/ArchitectureConceptStore

http://architectureconceptstore.com/