Berichten

Marloes en Raymond van der Vliet

Op 19-04-2013 ben ik getrouwd met mijn grote liefde Marloes. 

Wij zijn getrouwd in het stadhuis van Rotterdam
en erna naar de Kuip gereden voor een trouwreportage.

raymond en marlies (2)

raymond en marlies (3)

raymond en marlies (4)

Seizoen definitief over en uit

Beste Feyenoord-vrienden,

Terwijl heel de wereld de adem inhoudt omdat op de Krim de klok dreigt ruim anderhalve eeuw te worden teruggedraaid naar de episode 1853-1856

(Krim-oorlog) waarin ‘The lady with the lamp’ (Florence Nightingale) met haar gedreven naastenliefde geschiedenis schreef maken wij ons op voor een wedstrijd die ooit tot ‘De Klassieker’ werd betiteld. Dat was in een tijd dat Feyenoord en Ajax de absolute hegemonie in Nederland deelden en die heerschappij zelfs enige tijd over Europa en de hele verdere wereld betwistten. Helaas, die Klassieker is anno 2014 verworden tot een duelletje in de marge van de Europese krachtsverhoudingen, waar Feyenoord al jaren niet meer thuis geeft en Ajax drie dagen geleden een tweede afstraffing in successie kreeg die nog maar enkele jaren terug zeer onwaarschijnlijk zou zijn geweest. Maar waar Ajax op nationaal niveau op weg lijkt naar zijn vierde achtereenvolgende landstitel is ons dierbare Feyenoord van de twee voetbalgiganten van weleer tot mijn diepe leedwezen het verst terug gevallen. Het nu zijn einde naderende seizoen is het vijftiende van een lange reeks waarin Feyenoord definitief heeft afgehaakt voor de blinkende schaal die vele tienduizenden in vervoering had kunnen brengen op de hoofdslagader van de Rotterdamse binnenstad welke in betere tijden tot Goalsingel werd omgedoopt.

Er is de afgelopen weken veel te doen gewest om het arbitrale onrecht dat Feyenoord werd aangedaan. Ronald Koeman kon zich niet langer in toom houden, Graziano Pelle botvierde zijn frustraties op wat elektronica in de spelerstunnel van de Grolsch Veste en de Legionairs waren hevig verontwaardigd over zoveel scheidsrechterlijke benadeling van hun favorieten. Alleen de pers meesmuilde naar hartenlust. Vrij vertaald schamperde Sjoerd Mossou, naar aanleiding van Koemans verwijt dat het Rotterdamse AD het wel eens wat nadrukkelijker voor de plaatselijke trots zou mogen opnemen, dat Feyenoord vooral de hand in eigen boezem moest steken met onder meer een verwijzing naar het Italiaanse wangedrag en NAC-supporter Chris van Nijnatten vond dat er helemaal niets aan de hand was met de arbitrage. Nu kan ik mij voorstellen dat hij als NAC-fan aan de penalty die Feyenoord in Breda door Nijhuis in de slotminuut door de neus werd geboord daarbij schielijk voorbij wilde gaan, maar in en tegen Twente werd de Rotterdamse ploeg twee geheide strafschoppen onthouden, de tegenstander al in de beginfase een rode kaart bespaard en in de slotseconden een uiterst omstreden buitenspeldoelpunt in ons nadeel toegekend. Als je dan doodleuk neerkrabbelt dat er feitelijk niets aan de hand is ben je als sportjournalist toch echt de weg kwijt en zou je als krantenlezer zo je abonnement van het AD kunnen opzeggen. Mossou vindt dat zijn journalistieke neutraliteit waar het zijn stadgenoot Feyenoord betreft gewaarborgd moet blijven, maar veronachtzaamt het feit dat de Amsterdamse media, door Gerard Cox in de Feyenoord-krant destijds de Ajax-maffia genoemd al sinds jaar en dag hun clubvoorkeur op onverhulde en ongegeneerde wijze laten blijken. De volkskrant loopt daarbij als gedoodverfde kwaliteitskrant voorop, samen met de Telegraaf en treinkrant Spits, waar Ajacied Jaap Visser wekelijks zijn Ajax gezinde teksten uitkraamt. Een beetje tegengas van de kant van het in Rotterdam gevestigde AD zou dus geen kwaad kunnen, maar helaas.

Natuurlijk heeft Feyenoord onvoldoende kwaliteit in huis om op overtuigende wijze een greep naar de titel te doen, maar juist onder die omstandigheden is het niet nodig dat non-valeurs als Liesveld, Nijhuis en Serdar Gozubuyuk (de trema’s laat ik om technische redenen achterwege) de concurrentie een handje helpen. Want Feyenoord was zowel tegen NAC als tegen FC Twente veruit de betere ploeg en de overwinning werd de club niet alleen onthouden door eigen onvermogen bij de afronding, maar ook door vooringenomenheid en lafhartigheid van de arbitrage. Scheidsrechter dienen integer te zijn, ook jegens de uitspelende ploeg en dienen zich niet te laten leiden door hun onderhuidse clubvoorkeur, zoals bij Liesveld op onverholen wijze het geval is. 

De wedstrijd tegen Ajax is gespeeld en voor de zoveelste maal had de toch niet al te indrukwekkende ploeg uit het Mokumse een verlammende uitwerking op de Feyenoorders. Ondanks het grote verloop onder de spelers door de jaren heen wordt die negatieve clubcultuur (slap spelen tegen Ajax) op een of andere manier zorgvuldig in stand gehouden. Scheidsrechter Kuipers heeft in tegenstelling tot zijn collega’s Nijhuis en Gozubuyuk geen doorslaggevende rol bij de uitslag gespeeld, maar leek zich evenzeer niet aan de indruk te kunnen onttrekken niet bijster veel met Feyenoord op te hebben. Zo kende hij al in de beginfase een lachwekkende vrije schop dicht bij de zestien toe aan de spelers met de rossige outfit. Die was voor de volle 100 % onterecht toegekend en de bal had er zo maar in kunnen vliegen. Verder weigerde hij geel te trekken bij twee pittige overtredingen van Ajacieden, maar was hij er even later als de kippen bij om Clasie geel te geven voor een vergelijkbare overtreding. Ach, het maakt allemaal niet zo veel uit, ik schreef vorige week als dat dit een wedstrijdje om des keizers baard was en het had er alle schijn van dat de Feyenoorders er net zo over dachten, gezien de bitter weinige inspiratie die de ploeg ondanks de schitterende ambiance van een stampvolle Kuip kon opbrengen.

 Voor mij was vorige week het seizoen al over, de overige wedstrijden kunnen dienen ter voorbereiding van de volgende competitiejaargang.

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart

Het laat je koud!

Wij zijn supporters in hart en nieren
Altijd staan wij achter onze trots

Maar jullie weten het steeds te verstieren
Het is jullie mentaliteit waar ik van kots

Laat verdomme zien dat je ook van Feyenoord houdt
Vreet wat mij betreft elke grassprietje op

Ogenschijnlijk laat onze liefde jullie koud
En weer blijven wij achter met een mega-strop

JJO

Mijn allerliefste

Ze vliegt als een vlinder door mijn dromen
Ze vult mijn hart met passie en vuur

Ze laat mijn mooiste droom uitkomen
Haar liefde is niet duur

Ze is geen moment uit mijn gedachten
Haar uitstraling en kracht zijn ongehoord

Er zijn er veel die naar haar smachten
Haar naam? Mijn allerliefste FEYENOORD

JJO

Te koop boek “ode aan de vader”

De Kunsthal viert Moederdag (zondag 12 mei) met een ode aan vaders. Aanleiding vormt het fotoboek ‘Ode aan de Vader’ van Kees Spruijt waarin hij 23 vaders van tussen de 25 en 54 jaar oud portretteert. De portretten vormen een persoonlijk relaas van deze vaders, met een knipoog naar de moeders. Spruijt verbaast zich “over de manier waarop vrouwen het moederschap uitdragen”, mannen staan veel minder bekend om hun vaderschap. De Kunsthal toont bovenaan het Auditorium een tiental portretten van deze bijzondere serie.

De ondergewaardeerde rol van vaders begint volgens Spruijt al tijdens de zwangerschap. “Vanaf het moment dat vrouwen zwanger raken, lijkt er nog maar één gespreksonderwerp mogelijk: het kind”. Spruijt portretteert de vaders daarom in ‘zwangere pose’, de mannen geven zich letterlijk bloot. Ze houden hun, soms grote, vaderlijke buiken vast tegen een fel baby-roze of blauwe achtergrond. De foto’s doen daarmee denken aan zogenoemde ‘pixi photos’, cliché (familie)portretten die sinds de jaren ’50 veel gemaakt werden in warenhuizen. De neutrale setting van de foto’s geeft weinig vrij over de geportretteerden, enkel hun lichamen geven iets van hun identiteit prijs. In begeleidende interviews vertellen ze openhartig over hun vaderschap en de band die zij zelf hebben met hun vader. Hoezeer de mannen ook van elkaar verschillen, de liefde voor hun kinderen staat voorop. “Stiekem verheug ik me al op de dag dat ik opa word” (Paul).

Kees Spruijt
Werk van Spruijt (1964) was al eerder te zien in de Kunsthal, met de fotoserie ‘Kameraden’ (2008), een serie portretten van de harde kern supporters van Feijenoord. Spruijt is sinds 1990 freelance fotojournalist en won in 2004 de tweede prijs bij de Zilveren Camera in de categorie dagelijks leven. Hij heeft een voorliefde voor sociale fotografie, waarin onder andere de zelfkant van de maatschappij centraal staat.

Binnenkort kunt U dit boek bestellen in onze webwinkel, kunt U niet wachten en wilt U dit boek nu bestellen, stort 19.50 inclusief verzending op bankrekening 97.11.62.123 t.n.v. ROPE theater op maat.
Vergeet niet uw adres te vermelden.

De weddenschap station Blaak

Het van een schooljongetje naar volwassen worden is me wat mij betreft toch wel met ’n hoop plezier gelukt… (Bang dat sommige mensen hier minder plezier aan beleefd hebben, maar dat terzijde..)

Na mn eerste mislukte verkering van n week (type meisje: gespreksstofloos, te dromerig, geen gevoel voor humor maar verder was ze toch wel…slaapverwekkend vooral!) Naast dat alles was t wel een kanjer om te zien! Maar ja, toch maar uitgemaakt… Of was zij nou degene die… Ach, maak nie uit!

Met het uiteenvallen van mn eerste serieuze relatie, begon de opbouw van een grote vriendenclub! En daarnaast ook het vermelden waard ; de ombouw van mijn slaapkamertje naar n heuse english pub, waar wij toendertijd het voordrinken uitgevonden hebben ben ik bang…

Ons eindpunt van n avond stappen was meestal de big ben op t stadhuisplein, waar de sfeer in mijn eigen pub/slaapkamer al steeds meer mee te vergelijken viel.

Begin Big-Ben-avond begon op station Lombardijen, meestal met het uit de automaat halen van een reepje Bros,Mars of Topdrop rolletje voor 50 cent… Bleef ik me toch een keer met mn vinger vastzitten om n verkeerd gevallen reep eruit te halen. Iedereen lachen… had ik mn vinger gelukkig los, bleef dat laatje voor aatje half openstaan en zag ik de volgende reep ook naar beneden zakken! Ook maar effe eruit gehaald en de rest van de repen volgden automatisch… Ik was er als de pinken bij met mn pinken zeg maar! Oh! De trein! Snel met volle zakken gratis brosrepen de trein in! Ongelofelijk hoe we het voor elkaar kregen, maar toch in de restauratietrein voor station Blaak allemaal snel nog een blikje bier, en… op tijd leeg! Met als gevolg deze weddenschap…

De oude spoorbrug Blaak, vlakbij de hoogstraat… Effe erop klimmen, naar je maatjes zwaaien en weer terug naar beneden… Voordat iemand de tijd had “ dat durft niemand!”
te zeggen zat ik al bovenop de historische treinbrug te zwaaien naar mn maatjes!
Al zwaaiend naar mijn maatjes, vroeg ik me af of ik van het klimmen nog zo trilde, of..een trein.. uitgesloten! ik had de borden snel en goed gelezen! aan beide sporen gedurende mijn heldhaftig optreden dit tijdstip geen trein!Begint me toch een hoop getril en gedonder!Kolere! niet bij stil gestaan op de borden geen vermelding olietreinen!

Hebbie wel eens een parend kikkerstelletje gezien? Die mekaar 4 dagen lang niet loslaat?
Zo hing ik dus aan die brug, daar ik niet berekend was op de olietrein die mijn kant op kwam denderen! ‘k Ben nie gauw bang, maar heeft me 10 minuten geduurd nadat de trein weg was, voor ik weer naar beneden durfde te zakken!

Beneden met trillende benen, maar wel als held ontvangen!
Eenmaal aankomst Big-Ben, merkte de op leeftijd zijnde toiletjuffrouw wel op dat ik wat witjes en stilletjes was, hoefde dit keer dan ook niet te betalen van de lieverd. Na wat halve liters gelukkig trillen en de schrik in mn benen over.. Versieren van een nieuwe vriendin die avond niet gelukt… Bij terugkomst station Lombardijen wel grappig; de automaatlade nog steeds half open… Toch effe hoor… lade dicht, 2 kwartjes…naar volgende lade..half open…2 pinken beide zijkanten en… mn hele vriendengroep weer voorzien van topdrop,bros,mars,dropstaafjes….

Opa Henk

Daar zat hij in zijn stoel voor het raam. Het knusse huis aan de Walchersestraat in Rotterdam Zuid zat, zoals elke zondag, vol met bezoek en de sfeer van nostalgie hing in de lucht. Met zijn vinger in de lucht zat hij voorovergebogen een verhaal te vertellen. Hij vond het prachtig. Zijn vrouw rolde met haar ogen en maakte een sarcastische opmerking. Hij keek niet op of om en ging verder met zijn verhaal. Ik luisterde aandachtig en genoot van de beleving die hij in zijn verhaal lag. De verhalen raakten mij. Het ging vaak over de oorlog, over de gure tijden waarin hij had geleefd. Hij nam mij mee naar die tijd en liet me de dagelijkse beslommeringen even vergeten.

Even later nam hij plaats in de stoel aan de andere kant van de kamer voor de tv. Feyenoord moest spelen dus hij zat klaar. Zijn koptelefoon stond op maximale volume, want hij werd een beetje doof. Hij was Feyenoorder in hart en nieren. Ruim 80 jaar lang ging hij naar elke wedstrijd van Feyenoord aan de kromme zandweg in Charlois en in de Kuip. Hij was er bij in 1924 toen Feyenoord voor het eerst landskampioen werd. Drie stuivers telde hij voor die legendarische wedstrijd neer. Het spel van Puck van Heel en Adriaan Koonings had zijn liefde voor de ‘arbeidersclub’ uit Rotterdam voor altijd aangewakkerd. Met zijn broer en zijn vrienden zwierf hij over straat als Feyenoord moest spelen. Ze verzamelden zich voor de etalage van de sigarenhandel Van Twist, die bij elke goal de tussenstand op het krijtbord schreef, maar die tweede pinksterdag in 1924 móesten ze erbij zijn.

Hendrikus Johannes Lutgerus Geurtz, ofwel opa Henk. Mijn overgrootopa. Hij was een bijzonder mens met een passie voor zijn club Feyenoord. Op 5 november 2007 overleed hij op 95-jarige leeftijd. Tot een jaar voor zijn dood bezocht hij nog trouw elke wedstrijd van Feyenoord in de Kuip vanuit zijn eigen stoeltje. De eerste wedstrijd na zijn overlijden werd zijn stoel vrij gehouden. Iedereen in het vak kon Henk en Henk kon iedereen.

De beelden van de Feyenoord rellen deden mij aan hem denken. Hij zou voor altijd achter zijn club zijn blijven staan. Ik zie hem zo weer voor me, zijn ongeloof uitsprekend over de rellende jongeren. Met zijn vinger in de lucht zou hij dan zeggen: ‘Ik blijf voor altijd Feyenoorder!’ Ik ben trots dat ik lang heb mogen genieten van deze bijzondere man en met elke overwinning die Feyenoord behaalt, denk ik even aan hem met mijn vinger in de lucht.

In 2008 kwam het boek ‘Legioen!’ uit. Dit boek gaat over de eeuwige liefde voor Feyenoord 1908-2008. Een heel hoofdstuk is er aan opa Henk gewijd. Dit hoofdstuk gaat over die bewuste tweede pinksterdag in 1924. Hij vond het prachtig dat hij werd geïnterviewd, omdat hij niets liever deed dan praten over ‘zijn’ Feyenoord. Helaas heeft hij het boek nooit overhandigd gekregen. Hij was toen al overleden, maar ik weet zeker dat hij trots was geweest. Dit boek is een mooie nagedachtenis aan hem en brengt mooi in beeld wat Feyenoord voor hem betekende.

 

Hendrikus Johannes Lutgerus Guertz 5 februari 1912 – 5 november 2007 

Graviti

Ik ga even terug naar de straat waar mijn liefde voor bier en kunst begonnen is…

De Oranjeboomstraat 138 b. De deur ernaast woonde een oud vrouwtje met grijze baard. Met bibberend handjes ontving ik wit uitgeslagen koetjesrepen die ik dan weer zo snel mogelijk  ‘n paar deur deuren verder bij een nog ouder vrouwtje (doofstom en looprek) in de brievenbus deponeerde. En dan die lucht als ze de deur opendeed!

Nu ik ouder ben weet ik haast wel zeker dat ‘t de lucht van oud bruin oranjeboombier geweest moet zijn. ‘K weet nog wel dat de lucht die van die brouwerij afkwam heerlijk was,maar die lucht,en dat huis…! Zelfs de mooie gekleurde rupsen ontweken de boom tegenover haar huis.

Om de hoek de Groen van Prinsteren school. Ertegenover ‘n militair depot met ‘n mooie muur waar ik altijd voetbalde, met een gekrijt doel.

Zie ik me op een dag toch ineens ‘n soort kapoentje in ‘t groot getekend! Ja, bleek later ‘n provoteken,weet wel dat ik ‘t best stoer vond!

Tijdens de lesuren kon ik uit ‘t kleine wc raampje bij zogenaamde plaspauze ff dat ding bestuderen en gelijk op de achterkanten van schriften kalken. Dat provoteken was nog maar t begin… ‘N paar dagen later  ,tussen de gekrijte doelpalen, een grote cirkel met ‘n kleinere erin en een streep verticaal in ‘t midden. Wat dat nou voor ‘n teken was, geen idee! Tussen de saaie lessen door stiekum toch maar weer driftig tekenen… Dit bleef niet onopgemerkt bij een klasgenootje!

Zij wist wat t was en na schooltijd zou ze me haarfijn vertellen wat ‘t was. Maar wel mondje dicht tegen iedereen! Zo ik had ik ‘t voor mekaar, een afspraak met Rina! En ik was me toen toch verliefd op haar, zo jong als ik was!

Rina was best wel een uit de kuiten gewassen meid uit ‘n familie waar ‘n luchtje aanzat.. .

4 van de 6 waren albino , allen spierwit haar en alleen Rina prachtig donker haar. By the way, de bijnaam van deze familie : “De witte haren ” .

Maar goed, afspraak goederenwagon met open deur voor depot! Er hing ‘n broeierig sfeertje rond Rina. ‘K stapte verlegen met onderbuikkriebels op Rina af. Krijg ik me toch ‘n grote muil!

“Heb je een kwartje ? Anders laat ik niets weten! ”

‘K snel naar huis richting mn spaarpot… kom ik hijgend aan , zegt ze: Zo, dan zal ik het jou eens laten zien! De spanning steeg… maar eerst ‘n kwartje!

‘N kwartje, godskolere! Dat was voor mij best wel ‘n bedrag!
Bij Knape de sigarenboer 25 centedroppen, 25 polkabrokken of 25 papieropvreetvel!

Zwetend afstand kwartje gedaan…schreeuwt ze keihard :

“Zo en probeer me nou maar es te pakken!!!! ”

En weg was Rina met de lange benen….dag geld!
Kwartjes vallen later…