Berichten

Ik ben een bofkont!

Maandagochtend 10:00u. Ik heb een kop koffie gezet en ga ermee op mijn bank zitten. In stilte geniet ik van het zonnetje dat tegen de gevel van het gebouw aan de overkant schijnt. Op een paar fluitende vogeltjes en het zachte monotone geruis van een ventilatiesysteem van het Hulstkampgebouw na, hoor ik verder niks. Het is stil op het Noordereiland. Dit vind ik het fijnste moment van de dag. Mijn buik wordt gemasseerd door de scherpe nageltjes van Dodo, die alle tijd neemt om het beste plekje op mijn schoot te vinden. De bomen wuiven zachtjes met hun takken op het lichte briesje dat door de straat waait. Ik woon midden in een wereldstad, maar zo voelt het niet. De serene sfeer doet me meer aan het platteland denken en ik realiseer me dat ik een bofkont ben.

Terwijl ik met kleine slokjes mijn hete, sterke koffie op drink overdenk ik afgelopen weekend. De prachtige, roze zonsondergang die ik met mijn voeten in het lichtblauwe zeewater mocht aanschouwen was absoluut het hoogtepunt. Die vijftien minuten voelde als vakantie in een ver tropisch oord, maar was gewoon op de plek waar ik ben opgegroeid. De zaterdagochtend was ook fijn. Koffie en taart met mijn twee Zeeuwse vriendinnen, waar ik al sinds de brugklas bevriend mee ben. De meiden waarmee ik jong ben geweest en volwassen mee ben geworden. Ik zie ze veel te weinig en heb ter plekke besloten dat ik hen veel vaker wil zien.

W. had haar 7 maanden oude zoontje meegenomen. Ik mocht hem ook even vasthouden zodat zijn mama rustig haar taartje op kon eten, voordat het aangevallen werd door de vele wespen die rond onze tafel zwermden. Stoer en stevig stond hij op mijn schoot, ik ondersteunde hem enkel onder zijn armpjes. We moeten lachen om het feit dat twintig (!) jaar geleden de eerste Flippo’s in de zakken chips te vinden waren en dat we dat nog weten als de dag van gisteren. Als tieners waren we altijd bang om ouder te worden, de gedachte om ooit dertig te worden beangstigde ons. Maar daar op het terrasje, de dertig reeds gepasseerd, maakte ons dat helemaal niet meer uit.

Ik denk aan de autorit naar Breda, zaterdagmiddag. Waarbij ik op blote voeten reed en keihard meezong met de popliedjes op de radio. Ik was op weg naar mijn vriend, die de avond daarvoor met veel bier en vrienden de opening van het nieuwe voetbalseizoen had gevierd. De gedachten aan de lach op zijn gezicht toen ik zijn appartement binnenstapte en de kus die hij me als begroeting gaf, zorgen voor een warm gevoel in mijn lijf.

De koffie is inmiddels op en buiten hoor ik weer wat meer geluiden. Kinderen die lachend voorbij rennen op weg naar het speelveldje aan het eind van de straat en een bestelbusje dat belanden wordt. De zon is achter de wolken verdwenen en Dodo staat langzaam op van mijn schoot, rekt zich uit en kijkt vervolgens naar me met zijn ‘wanneer gaan we eten?’ blik. Ik sta op en rek mezelf ook even goed uit. Drie paar kattenogen staren me nu verwachtingsvol aan. ‘Kom jongens, we gaan eten’ roep ik vrolijk en mijn drie katten rennen voor me uit richting de keuken. ‘En ik moet ook maar eens wat gaan doen,’ mompel ik zachtjes tegen mezelf. De week is weer begonnen!

noordereiland 2

 

Sylvia Niemantsverdriet

Vervelend gevoel

Ik ben blij met de winst in het hoge noorden
Toch bekruipt mij een vervelend gevoel

Ik weet niet goed hoe het te verwoorden
Maar misschien begrijp je toch wat ik bedoel

020 verspeelt ondanks de KNJB weer punten
Ook de Duitsers doen niet wat ze moeten doen

Als wij de laatste weken niet hadden lopen “stunten”
Waren we aan het eind gewoon de kampioen

 

Euromast

Onze Rotterdamse trots de Euromast.

Eigenlijk kwam ik er niet zo heel veel.

Tijdens mijn Tiernertour jaren kocht ik wel eens een kaartje Rotterdam. Dan ging ik met de Spido en naar de Euromast. De toerist uithangen in mijn eigen stad

Later kocht ik de Rotterdam pas en was toen jaarlijks te vinden op de Euromast.

Heerlijk turend over de prachtige stad en altijd kijken of je je huis kon zon

Spacetower vind ik nog altijd eng, als hij boven aankomt dat geluidje en die beweging, ben altijd bang dat hij door blijft draaien en er af rolt hahahahaha onzin, ik weet het, maar het gevoel brrrr.

Ook neem ik altijd buitenlandse vrienden mee naar de Euromast.

Amerikanen lachen om deze toren. Zij vinden het niet hoog, maar wel mooi dat je zo ver kan kijken.

Een van mijn mooiste herinneringen blijft toch wel abseilen van de Euromast.

Voor het programma Buiten Spelen wat ik toen maakte voor RTV Rijnmond mocht ik abseilen.

In eerste instantie vond ik het eng, hoog en hield me zo stevig vast dat mijn arm verzuurde.

Maar toen ik eenmaal voorbij het restaurant kwam begon ik te genieten en op 25 meter hoogte baalde ik dat ik er al bijna was.

Hebben jullie herinneringen aan de Euromast?

De Kuip, sentiment of ratio (2)

Beste Feyenoord-vrienden,

Een bijzondere belevenis was het juichende stadion nadat Feyenoord een goal had gescoord. De eerste keer dat ik mij daar als jongetje naast de vele andere indrukken van bewust werd was in een op 15 mei 1958 gespeelde wedstrijd tegen Fortuna ’54 uit Geleen, dat toentertijd nog absolute topspelers als goalgetter Bram Appel, Cor van der Hart (beste voetballer van Nederland) en verdediger Jan Notermans in de ploeg had. Frans de Munck, de onbetwiste nationale doelman met de exotische bijnaam Zwarte Panter was toen al naar DOS verhuisd, dat met hem in datzelfde seizoen de landstitel zou pakken. Kees Rijvers, die bij Feyenoord rechtsbinnen speelde, had met een dropkick gescoord (1-0) en het stadion ontplofte! Ik zat aan de zijkant van ‘de put’ (X noord) en zag al die juichende, springende, zwaaiende, elkaar omhelzende toeschouwers op de eerste en tweede ring en die aanblik maakte mij dubbel enthousiast om mee te delen in de tomeloze vreugde, waarmee die schitterende voetbaltempel seconden lang bezwangerd was. De domper kwam niet lang daarna en nog voor de rust toen Henk Angenent (een ver familielid van vooralsnog de laatste winnaar van de Elfstedentocht) tegen scoorde (1-1). Met name Coen Moulijn trachtte na rust met wervelende acties het pleit alsnog in het voordeel van de thuisclub te beslechten, maar helaas vond de droomvoorhoede van Feyenoord bij goede doelpogingen doelman Ed Belski van de Limburgers op zijn weg. Op een of andere manier heeft Fortuna ’54, ook als latere fusieclub Fortuna Sittard, ons vaker danig dwars gezeten. In 1957 verloren we na een  2-1 voorsprong bij de rust alsnog de bekerfinale in De Kuip tegen de Zuid-Limburgse topclub van weleer (2-4). In latere jaren verslikten we ons met 1-3 tegen het toen veel bescheidener Fortuna Sittard met de gevaarlijke sluipschutter Ronald Hamming in de ploeg. Tijdens het seizoen 1996-1997 zette de zuidelijke ploeg ons de voet dwars met 4-4 na een spectaculaire wedstrijd in De Kuip waarbij wij drie keer hadden achter gestaan en Ronald Koeman eerst een strafschop miste alvorens een tweede elfmetertrap feilloos te benutten. Mede door deze onverwachte remise werd PSV dat seizoen kampioen met uiteindelijk 4 punten voorsprong.

Waar Feyenoord in vroegere jaren in de eigen Kuip ook veel moeite mee had was stadgenoot Sparta. Er is zelfs een seizoen geweest dat Feyenoord in Spangen met 0-4 had gewonnen met koningsschutter Cor van der Gijp als scorende uitblinker (op 2 december 1956), waarna in De Kuip met 0-3 werd verloren. Het enige wapenfeit was een buitenspelgoal van Toontje Meerman die prompt werd afgekeurd. Historisch is natuurlijk de bizarre en onverdiende 0-1 nederlaag die Feyenoord op 23 augustus 1959 tegen Sparta leed na een uiterst omstreden strafschop die de Amsterdamse (!) Leo Horn kort voor tijd aan Sparta had geschonken nadat EddY Pieters Graafland de hinderende Wim van der Gijp een vriendelijk schopje onder het Dordtse achterwerk had gegeven na het wegtrappen van de bal. Tinus Bosselaar benutte de idiote strafschop en toen beleefde ik voor het eerst in mijn nog zeer jeugdige leven ongeregeldheden in Neerlands mooiste en meest traditionele voetbalstadion. De spelers en arbitrage moest toen nog over een onbeschermde sintelbaan naar de kleedkamers lopen. Een regen van gehuurde kussentjes daalde neer op Leo Horn  en een haag van agenten kon niet verhinderen dat de belaagde leidsman  van een woeste toeschouwer een schop moest incasseren. De eigenzinnige Mokummer zou een seizoen lang niet in De Kuip mogen fluiten en na zijn terugkeer in een wedstrijd tegen GVAV op 13 november 1960 was het eerste wat hij deed aan Feyenoord een pingel geven bij een 0-0 stand. De penalty werd benut, maar Feyenoord verloor wel met 1-3. Naar aanleiding van eerder genoemde gewelddadigheden werd het Leo Hornpad aangelegd. Veel stelde het niet voor, het was een looppad van de kleedkamers over de sintelbaan naar het hoofdveld, slechts afgezet met dranghekken die geen enkele bescherming boden tegen eventueel kwaadwillende toeschouwers.  Naderhand werd ter meerdere beveiliging (als gevolg van een verdere verruwing van de samenleving?) de spelerstunnel aangelegd.

In het in 1937 opgeleverde stadion zijn vele historische wedstrijden gespeeld. Nederland won er een keer de derby der Lage Landen met 9-1 van de Belgische zuiderburen en Feyenoord won er met 7-3, 9-5 en 9-4 van Ajax.

Een kleinere stadsgenoot van de Mokumse aartsrivaal (De Volewijckers) werd ooit op een nederlaag van 11-4 getrakteerd. NAC werd een keer met 10-0 verslagen na een 1-0 ruststand. Geschiedenis werd natuurlijk ook geschreven met de 12-2 walk over tegen de IJslandse tegenstander KR Reykjavik en dan waren er de 2-0 triomf op wereldbekerhouder AC Milan en de latere identieke zege op die andere Italiaanse grootheid, afkomstig uit Turijn (Juventus). En al was het resultaat tegen AC Milan toernooitechnisch gezien van veel groter belang dan dat tegen De Oude Dame, juist die laatste zege was wellicht nog spectaculairder dan die tegen AC Milan, gelet op de toen al drastisch gewijzigde internationale verhoudingen bij het clubvoetbal. De Kuip ontplofte bij die beide goals van Julio Ricardo Cruz en voor mijn gevoel juichten de uitzinnige supporters minutenlang om die schitterende voltreffers van de Argentijnse centrumspits welke doelman Angelo Peruzzi kansloos maakten.

Maar het mooiste uit de relatief recente tijd moest nog komen. Dat geweldige, onvergetelijke, onnavolgbare en onovertrefbare UEFA Cup toernooi 2001-2002. We waren al verwend geweest met een verdienstelijke derde plaats in de CL poule waarbij wij Spartak Moskou achter ons lieten.

Het grote Bayern Muenchen werd met 2-2 bedwongen (na een 2-1 voorsprong) en zonder de geschorste Pi-air werd van de Russische topper met 2-1 gewonnen nadat in Moskou de tegenstander met 2-2 was geneutraliseerd!!

Daarna volgden een serie uiterst spectaculaire dubbelconfrontaties waarbij thuis tegen FC Freiburg met 1-0 werd gewonnen, daarna met 3-2 van Glasgow Rangers, vervolgens na strafschoppen de bloedstollende thriller tegen landgenoot PSV (my finest hour). Internazionale werd in de halve finale op 2-2 gehouden nadat in San Siro met 0-1 was gewonnen (Winnen in San Siro doen wij alleen hiero). Ja, en toen volgde de apotheose, twee dagen na de afgrijselijke en brute moord op de arme Pim Fortuyn. Borussia Dortmund was de naam, de Duitse kampioen van dat jaar 2002.  De historische finale is de enige Europese wedstrijd van het roemruchte seizoen 2001-2002 geweest waarvoor ik geen kaartje kon bemachtigen. Hoe slordig gaat ons dierbare Feyenoord soms met zijn supporters om door trouw stadionbezoek geenszins te belonen. Als je maar een silvercard had die even duur was als een gewone seizoenkaart maar destijds nog nauwelijks verplichtingen oplegde, had je met voorrang toegang tot de finale, ook al had je geen enkele Europacupwedstrijd eerder dat seizoen bijgewoond. Maar voor mijn gezondheid was het ongetwijfeld beter om de eindstrijd op zekere afstand te volgen, in mijn geval op ongeveer 140 kilometer. Nadat Jan Koller de achterstand tot 3-2 had verkleind hield ik het voor de buis niet meer uit en fietste ik de doodstille Peel in, weg van de stress, waarbij ik met mijn mobieltje een vriend uit het Noord-Limburgse Beringe had verzocht om mij na afloop van de wedstrijd alleen te bellen als Feyenoord had gewonnen. Aldus geschiedde en uit pure vreugde gaf ik een rondje weg in de plaatselijke dorpskroeg aan mijn jongste zoon (Feyenoorder in hart en nieren) en zijn vrienden die als geboren Zuid-Oost Brabanders uiteraard in meerderheid voor PSV waren. Ruim een jaar later onderging ik een open hart operatie voor drie omleidingen. Hoe zou het mij zijn vergaan als ik die hyperventilerende finale in De Heilige Kuip had moeten ondergaan? Nu, ruim 11 jaar later, heb ik het voorrecht er nog steeds met grote voldoening op terug te kijken. We zijn na al die tijd nog steeds de eerste EN laatste Nederlandse Europacupwinnaar. En daar tussendoor wonnen wij in 1974 ook als eerste Nederlandse club de UEFA Cup (tegen Tottenham Hotspur), waarbij horden gefrustreerde en gewelddadige Engelsen zich schandelijk gedroegen en hun vakken sloopten.

Qua resultaat is eigenlijk de meest historische wedstrijd in De Kuip de zege op Estudiantes de la Plata op 9 september 1970 geweest. Het was een draak van een duel, waarbij de maffiose Argentijnen het veld heel klein hielden door telkens de buitenspelval te laten dichtklappen. Maar invaller en eigen kweek Joop van Deale scoorde het enige doelpunt van de wedstrijd met een ziedend afstandschot en sindsdien mag Feyenoord zich erop beroepen als het eerste uit Nederland afkomstig voetbalelftal wereldkampioen te zijn geworden, hetgeen Oranje ondanks drie WK finales tot op heden niet is gelukt! De Wereldbeker is ook nog eens de hoogste prijs die een clubteam op deze aardbol kan winnen.

Wordt vervolgd.

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart.

Thuiszorg Rotterdam

Al weer wat jaartjes geleden hoor,dat ik een gouden handdruk kreeg met als bonus 3 jaar UWV voor 33 jaar vastzitten op kantoor. Het sociaal plan was prima en zeker het begeleidingsbureau die mij zo snel mogelijk aan een nieuwe baan zouden zien te krijgen!.
Mijn persoonlijk begeleider had wat weg van Ivo Opstelten en de klik was er dan ook meteen niet,dit was al gedoemd te mislukken.
Het bleek ook wel want het gezamelijk een CV opstellen duurde al 8 sessies,de helft van de cursus.Ja hij bleef er maar op hameren dat ik zo eerlijk mogelijk moest zijn en iedereen best wel mocht weten wie de echte Aat was!,dus het grote struikelblok werd het hobby gedeelte..
Na 3 jaar lang verplicht solliciteren nooit een reactie ontvangen,wat mij betreft mn hobby’s dus best wel goed omschreven!.

Toch wilde ik weer eens wat gaan doen om “werkend” onder de mensen te zijn,weer iets meemaken voor gesprekstof een feestje.
Is de thuiszorg niks voor jou Aat?,zelfstandig werk,geen baas die op je handen kijkt,je mag zelf je uurtjes invullen,gezellig een kopje koffie drinken want daar hebben ze vooral behoefte aan!,kortom geschikt voor mij!,aldus een leuke ex collega en vriendin tijdens een voor mij nu definitief laatste kantoor reünie.

Ga iets doe wat je werkelijk niet leuk vind! bleef maar in mn achterhoofd hangen dankzij die Ivo Opstelten imitator,wat n nachtmerries gehad door die man zeg.
Maar toch belandde ik in een kennismakingsklas thuiszorg als enige man en ik werd aangenomen!.
Ik had het bewijs geleverd dat ik niet te oud was thuis achter de wietplanten te gaan zitten.
Dat deze uit de hand gelopen grap snel werkelijkheid werd bleek 2 dagen later,ik kreeg mn eerste klant!

Klantnummer 86530-1 Ik had al wat informatie gekregen over de man maar het bleek inderdaad zo te zijn.Man en vrouw onvriendelijk,slecht ter been behalve iets niet goed gedaan,ontlasting duidelijk aanwezig,brompot verstopt.. nummer twee!

Klantnummer 98740-2 Eerst even met een begeleidster erbij kijken of het tussen ons klikt.
Gaat goed toch?de man had zijn mond niet opengedaan en na vijf minuten was ze weg.
Daar zat ik in een pakhuis troep geen vloerbedekking,geen behang,overal as,lege bierblikken,oude kranten,overal modebouw vliegtuigjes met 30 rollen plakband eromheen.
Toch maar begonnen met asstofzuigen nee gaat ie me toch uit zijn dak!,hoe haalde ik het in mijn hoofd om zijn stoel aan te raken!
Bleek een foutje van de thuiszorg de beste man was schizofreen en daar mocht ik nooit alleen aan het werk!.. nummer drie!

Klantnummer 76883-3 Wat een man van de thuiszorg?,ik krijg nooit een man!ik ga eerst ff bellen hoor voordat ik u binnenlaat..ja t klopt wel..nou binnen doe ik zelf alles wel hoor gaat u maar alle ramen,balkon en galerij doen.
Dat ze nooit een man kreeg mij wel duidelijk..nummer vier!

Klantnummer 76788-4 Gevoelstemperatuur -10 graden 09.00 uur.U kunt beginnen met het balkon ja er hebben duivenesten gezeten en alle vorige hulpen weigerden dit schoon te maken vandaar de dikke laag! in 10 seconden weer weg zonder hier een woord aan vuil te maken..nummer vijf!

Klantnummer 87903-5 Mevrouw is 102 jaar en dement.Beneden in de flat aangebeld,kom boven,deur is open en ik loop naar binnen maar zie niemand.
Schrik me toch de..hoor ik keihard:”AAT!!!!!”,ik dacht meteen er is iets vreselijks gebeurd maar..”Ik sta hierrr!!!!”..loop ik naar de douche staat dat oude mens spiernaakt onder de douche!,daar ligt het washandje Aat en mijn haar moet ook gewassen!.
Kalm aangegeven dat ik niet de hulp was voor dit maar ze ging me te keer!,Aat mn washulp komt n half uur later en ik kan mezelf niet..en zo koud nu!Ja wat moet je dan?toch maar geholpen met afdrogen en zelfs haartjes nog keurig gekamt!.
De bel!hoi ik ben..hahaha wat?heb jij dat allemaal gedaan?hahaha,de Surinaamse thuiszorgdame hielp mij nog wel even mee met het afstoffen van de zelfgemaakte poppen,ja ik zat ook in tijdnood..nummer zes!

Klantnummer 87889-6 Aangegeven werd dat vrouwen niet voor deze man wilde werken dus..
In de kamer alleen maar verhuisdozen en een man van mijn leeftijd die er nog fitter uitzag dan ik in mn tiener jaren.U kunt de lamellen doen verder heb ik niks.Het hele huis hing vol met door de rook vergeelde lamellen dus beginnen maar! de derde lamel was zo oud hij verpulverde in en uit mn handen.Geef niks hoor hoorde ik enthousiast,volgende week krijg ik mijn nieuwe! na vier minuten weg en voormezelf in rekening thuiszorg gebracht:”vergeefse rit”..nummer zeven!

Klantnummer 78669-7 Mijn vriend van 87 Piet ja ik moet het u toch maar eens zeggen,niet dat
ik ontevreden ben hoor maar hij vind een man als thuishulp niks!,weleens gezegd tegen hem:”Piet!jij blijft hier niet slapen en hij ook niet!”,maar hij is zo jaloers.
Moest wel namens Piet even zeggen dat u de koekoeksklok met een kwastje moest doen,de kalkresten in de kranen verwijderen,gordijnrails eens goed vastzetten,zonnescherm balkon vastzetten en er mocht wel weer eens gewit worden..nummer acht!

Klantnummer 87558-8 Bellen,nog eens bellen,klant doet niet open..bellen naar de thuiszorg..niet doorgegeven Aat?wat vervelend,maar die klant is overleden,sorry hoor..nummer negen!

Klantnummer 98988-9 Vrouw met anorexia en smetvrees constateerde ikzelf.
Ik hoefde en er viel ook niks schoon te maken..
Gezamelijk wel ongeveer een uur wat “Bhagwan” gekleurde kleedjes en tapijten uit staan schudden op het balkon,dit vanwege het gevaar……

Voordat klant nummer tien…hield ik het in de thuiszorg voor gezien.

You’ll Never Walk Alone.

Een paar weken geleden is mijn relatie na twee jaren beëindigt. ‘Tis jammer en ik zit er nog wel flink mee want dit soort dingen gaan je nooit in de kouwe kleren zitten. Maar we hebben samen gesproken en zijn eruit gekomen wat er nu was en gewoon als vrienden uit elkaar. Dat is dan wel weer mooi als het ook zo kan. Lees meer

Het echte Rotterdam gevoel

Waarin ligt het echte Rotterdam gevoel? Ik kan het proberen te vertellen door het noemen van de voorbeelden. Het gaat over de Maastunnel, Blijdorp, Euromast, de Lijnbaan en de Metro en het gaat ook over de nieuwe stad met zijn prachtige Skyline, de Kop van Zuid en de Erasmusbrug. Eerst de rauwe stad zonder hart en nu de enige echte stad van Nederland. Waar steden als Amsterdam en Utrecht zijn blijven hangen in het verleden is Rotterdam een echte Metropool!

de Erasmusbrug

Dat Rotterdam gevoel laat zich niet uitleggen dat zit in je of dat zit er niet. Als je dat gevoel hebt kun je oeverloos blijven mijmeren over de specifieke Rotterdamse artikelen. Over verdwenen merken als Ter Meulen, Het Vrije Volk en van Nelle en over de bekende Rotterdamse gemeente-instellingen als de Roteb en de RET. Feyenoord of Sparta zitten diep in ons hart en als echte Rotterdammers blijven we onze club trouw. Ook als het een jaartje minder gaat blijven we naar onze club gaan. Die clubtrouw door dik en dun maakt ons trots. Wij zijn geboren en getogen Rotterdammers. Wij lopen over van het Rotterdam gevoel en dat gevoel willen we delen met andere Rotterdammers die begrijpen wat dat is!

De weddenschap station Blaak

Het van een schooljongetje naar volwassen worden is me wat mij betreft toch wel met ’n hoop plezier gelukt… (Bang dat sommige mensen hier minder plezier aan beleefd hebben, maar dat terzijde..)

Na mn eerste mislukte verkering van n week (type meisje: gespreksstofloos, te dromerig, geen gevoel voor humor maar verder was ze toch wel…slaapverwekkend vooral!) Naast dat alles was t wel een kanjer om te zien! Maar ja, toch maar uitgemaakt… Of was zij nou degene die… Ach, maak nie uit!

Met het uiteenvallen van mn eerste serieuze relatie, begon de opbouw van een grote vriendenclub! En daarnaast ook het vermelden waard ; de ombouw van mijn slaapkamertje naar n heuse english pub, waar wij toendertijd het voordrinken uitgevonden hebben ben ik bang…

Ons eindpunt van n avond stappen was meestal de big ben op t stadhuisplein, waar de sfeer in mijn eigen pub/slaapkamer al steeds meer mee te vergelijken viel.

Begin Big-Ben-avond begon op station Lombardijen, meestal met het uit de automaat halen van een reepje Bros,Mars of Topdrop rolletje voor 50 cent… Bleef ik me toch een keer met mn vinger vastzitten om n verkeerd gevallen reep eruit te halen. Iedereen lachen… had ik mn vinger gelukkig los, bleef dat laatje voor aatje half openstaan en zag ik de volgende reep ook naar beneden zakken! Ook maar effe eruit gehaald en de rest van de repen volgden automatisch… Ik was er als de pinken bij met mn pinken zeg maar! Oh! De trein! Snel met volle zakken gratis brosrepen de trein in! Ongelofelijk hoe we het voor elkaar kregen, maar toch in de restauratietrein voor station Blaak allemaal snel nog een blikje bier, en… op tijd leeg! Met als gevolg deze weddenschap…

De oude spoorbrug Blaak, vlakbij de hoogstraat… Effe erop klimmen, naar je maatjes zwaaien en weer terug naar beneden… Voordat iemand de tijd had “ dat durft niemand!”
te zeggen zat ik al bovenop de historische treinbrug te zwaaien naar mn maatjes!
Al zwaaiend naar mijn maatjes, vroeg ik me af of ik van het klimmen nog zo trilde, of..een trein.. uitgesloten! ik had de borden snel en goed gelezen! aan beide sporen gedurende mijn heldhaftig optreden dit tijdstip geen trein!Begint me toch een hoop getril en gedonder!Kolere! niet bij stil gestaan op de borden geen vermelding olietreinen!

Hebbie wel eens een parend kikkerstelletje gezien? Die mekaar 4 dagen lang niet loslaat?
Zo hing ik dus aan die brug, daar ik niet berekend was op de olietrein die mijn kant op kwam denderen! ‘k Ben nie gauw bang, maar heeft me 10 minuten geduurd nadat de trein weg was, voor ik weer naar beneden durfde te zakken!

Beneden met trillende benen, maar wel als held ontvangen!
Eenmaal aankomst Big-Ben, merkte de op leeftijd zijnde toiletjuffrouw wel op dat ik wat witjes en stilletjes was, hoefde dit keer dan ook niet te betalen van de lieverd. Na wat halve liters gelukkig trillen en de schrik in mn benen over.. Versieren van een nieuwe vriendin die avond niet gelukt… Bij terugkomst station Lombardijen wel grappig; de automaatlade nog steeds half open… Toch effe hoor… lade dicht, 2 kwartjes…naar volgende lade..half open…2 pinken beide zijkanten en… mn hele vriendengroep weer voorzien van topdrop,bros,mars,dropstaafjes….