Berichten

Het doek is gevallen

Beste Feyenoord-vrienden,

Niet dat ik zelf ook nog maar enige illusie koesterde, maar vanaf vandaag weten wij het weer zeker . Voor de veertiende keer geen landskampioen sinds Don Leo ons de laatste schaal bezorgde en op de Goalsingel Het Legioen beloofde er het jaar daaropvolgend weer voor te gaan. De beste man bedoelde het ongetwijfeld goed, maar maakte het seizoen 1999-2000 niet eens af. Na bittere thuisnederlagen tegen Sparta en FC Utrecht gaf hij de pijp aan Maarten of wierp de handdoek. Misschien wel allebei. In ieder geval stapte de grijze eminentie op. Henk van Stee zou voor even interimmen en wist de play-offs voor de Champions League te bereiken. Het was niet besteed aan zijn opvolger Bert van Marwijk, die in totaal en over twee periodes verdeeld vijf seizoenen aan het roer zou staan bij Feyenoord, maar nimmer een landstitel wist te veroveren. De reputatie van Bert is gered door die ene hoofdprijs van 8 mei 2002 en omdat Robben tijdens de WK-finale in 2010 alleen voor Iker Casillas faalde teert Bert nolens volens nog steeds op die geweldige triomf van elf jaar geleden. Na Berts eerste en tweede periode is een lange rij van trainers de uitdaging aangegaan om Feyenoord weer naar de absolute top van de Eredivisie te loodsen, doch alle pogingen waren vergeefs. De kwaliteit waarover Bert van Marwijk nog wel mocht beschikken ontbrak ten ene male.

In mijn prille jeugdjaren telde de stad Rotterdam twee topploegen, Sparta en Feyenoord. Sparta komt de eer toe als eerste Rotterdamse club in het betaalde voetbal een landstitel te hebben veroverd. Dat gebeurde in 1959 na een 0-4 zege op het Amsterdamse DWS in het Olympisch Stadion. De derby was zowel op het Kasteel als in De kuip steevast uitverkocht. En op een of andere manier wist Sparta heel vaak in De Kuip te winnen, meerdere keren verloor Feyenoord met 0-3. En de oudere Rotterdammers onder ons zullen zich de 0-1 zege van Sparta in Schotland op Glasgow Rangers nog wel kunnen herinneren. Omdat eerder thuis werd verloren (2-3) was een derde (beslissings)wedstrijd nodig. Vreemd genoeg vond die in Londen plaats, niet echt een neutraal terrein.  Doet me denken aan die kampioenswedstrijd tussen Ajax en Feyenoord in 1960 in het Olympisch Stadion. Sparta verloor daar op Highbury uiteindelijk weer met 3-2 na een 0-1 voorsprong. Tinus Bosselaar scoorde nog uit een strafschop de aansluittreffer en de wedstrijd was via een rechtstreeks verslag via de radio te volgen. Sparta was toen naast enkele concurrenten toonaangevend in Nederland maar toch gleed de trots van Spangen  geleidelijk aan weg uit de vaderlandse top, waar Feyenoord zich juist steeds nadrukkelijker ging nestelen. De doelstellingen van Sparta werden ook steeds bescheidener. Eerst was het de bedoeling op de ranglijst zo dicht mogelijk in de buurt van de grote rivaal van Zuid te blijven.  Toen dat niet meer lukte ging het om behoud van de status van Eredivisionist. Uiteindelijk lukte ook dat niet meer.

Als men tegen een echte Sparta-Piet uit de Bloklandstraat of de Grote Visserijstraat in 1959 gezegd zou hebben dat Sparta nooit meer landskampioen zou worden, zou zo iemand voor gek zijn verklaard.  En wie in 1999 op de Goalssingel geroepen zou hebben dat Feyenoord in 2013 nog steeds niet zijn vijftiende landstitel aan de clubpalmares zou kunnen toevoegen zou evenzeer naar het spreekwoordelijke Deltaziekenhuis (voordien Maasoord en tegenwoordig Delta Psychiatrisch Centrum geheten)bij Poortugaal  zijn afgevoerd.

Net als de Spangense Sparta-Piet heeft de Feyenoord ForEver-supporter langzaam aan zijn acceptatiegrenzen verlegd. Toen Feyenoord in 1968 tweede werd en Ajax dus voor de derde achtereenvolgende maal landskampioen (er is niets nieuws onder de zon) werd baalden alle Feyenoorders als een stier.

In het begin van dat seizoen was Feyenoord voortvarend begonnen, versloeg ook Ajax door een doelpunt van Ruud Geels (1-0), won van ADO uit met 3-6 (Kindvall scoorde vier maal) en veegde DOS (samen met Elinkwijk en Velox de erflaters van FC Utrecht ) met   5-0 van de mat, waarbij Coentje Moulijn de laatste voor zijn rekening nam met de buitenkant schoen..

Feyenoord liep uit op het Ajax van Cruijff en Keizer met vijf punten (een overwinning leverde  toen nog 2 punten op. )Er werd een sticker uitgegeven met de wishful thinking tekst NIETS MEER AAN TE DOEN, FEYENOORD KAMPIOEN.

Toch eindigde Feyenoord na een pijnlijke terugval later dat seizoen met drie punten achterstand op Ajax. Vorig seizoen gebeurde ongeveer hetzelfde, we werden tweede en nu baalde er niemand maar werd er een pseudokampioensfeestje gevierd.

De acceptatiegrenzen zijn verlegd. Na de euforie van vorig seizoen hebben wij elkaar lange tijd wijs gemaakt dat het huidige seizoen zo fantastisch is verlopen, ondanks de kansloze uitnederlagen tegen PSV, Twente en Ajax, alle drie met 3-0. De eigen jeugd wordt bewierookt, maar is dat wel helemaal terecht? Wie  vandaag zo’n Boetius, De Vrij, Clasie, Martins Indi  en Vilhena bezig ziet, vooral bij dat doelpunt van Duits,  zal toch onwillekeurig wel eens achter zijn oor krabbelen. Het is niet leuk om het te memoreren, maar vergelijk dat nog eens met de jeugdspelers waarmee Van Gaal in 1995 de Champions League won. Zijn wij dat niet veel te snel tevreden of zelfs enthousiast?  Sommige spelers  lopen nu al naast hun schoenen omdat zij door diezelfde Van Gaal voor Oranje zijn uitverkoren en halen hun neus op voor een contractverlenging bij de club die hen opleidde. Zogenaamd omdat men zich (De Vrij) op het restant van de competitie wil concentreren. Nou, dat hebben wij vandaag gezien, laat me niet lachen.

Het gekke is dat Feyenoord nog steeds tweede kan worden, met dank aan het eveneens falen van de concurrentie. En hoewel wij helemaal niets hebben te zoeken in de Champions League en zelfs niet in de Europa League kunnen we daardoor toch weer in aanmerking komen voor de voorrondes.  Het is de enige troostprijs die ons rest, maar zeker de moeite waard. Echter, dan zal er volgende week wel uit een ander vaatje moeten worden getapt in de thuiswedstrijd tegen Vitesse. En een mannetje bovenop Bony moeten worden gezet. Wat dat betreft kon je in zijn tijd Piet Romeijn als mandekker om een boodschap sturen, maar hebben we nu nog wel zo iemand in huis??? Het is aan Ronald Koeman, die zijn ploeg de laatste tijd niet meer zo goed kan inspireren, om die vraag te beantwoorden.

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart

 

Liesveld ware aanfluiting

Beste Feyenoord-vrienden,

Vandaag stond een traditioneel pittige wedstrijd op het menu. Voor Ajax is de trots van de Domstad weliswaar meer een Angstgegner dan voor Feyenoord, maar de Stichtse volksclub is ook voor ons dierbare Feyenoord niet zo maar een sparringpartner om ff wat conditie op te doen en daarna bij voorbaat 3 punten in te boeken. Met dat soort voorcalculaties kun je als een van de vier titelpretendenten zeer bedrogen uitkomen.

Toen ik gisteren via teletekst vernam dat Liesveld de arbiter zou zijn was ik er niet gerust op. Deze man heeft tijdens het seizoen 2009-2010 tijdens een bekerwedstrijd  tussen Ajax en NEC op zo’n opzichtige en schaamteloze wijze Ajax lopen bevoordelen, dat de meest fervente Ajax-supporter hem daarbij niet had kunnen overtreffen. Het gevolg was dat Ajax uiteindelijk na een serie lachwekkend lichte lotingen in die vermaledijde en door mij geboycotte dubbele finale terecht kwam, waarvoor Feyenoord AZ, FC Twente en PSV (in Eindhoven) had moeten uitschakelen. Of Liesveld dus een  in scheidsrechterlijke vermomming gehulde Ajax sympathisant is kan niet voor 100 % worden vastgesteld, maar ver ligt het doorslaggevende bewijs er niet van af. Wat die man klaar speelde ging alle perken te buiten. Bij elk wissewasje floot ie tegen Feyenoord, hij onthield Feyenoord minstens twee geheide pingels en hij gaf Pelle, die nauwelijks overtredingen begaat om een licht vergrijp (been te hoog opgestoken zonder dat dit de tegenstander bezeerde of anderszins benadeelde) een gele kaart. Ik ben er van overtuigd dat de man dat van te voren al van plan was en bij de minste geringste aanleiding was ie er als de kippen bij. Strafschopwaardige overtredingen in de zestien werden steevast weggewuifd, maar bij Pelle zat ie meteen op het vinkentouw.
Liesveld was als arbiter een ware aanfluiting. Men merkt de laatste tijd op dat de gunfactor jegens Feyenoords titelkansen  zo heel hoog zouden zijn, maar bij Liesveld is die factor lager dan laag. Afgaande op zijn fluitgedrag gunt hij Feyenoord nog niet het licht in de ogen.

Feyenoord won ondanks deze malafide scheidsrechter met 2-1 en bleef daarmee vooralsnog in de race. De wedstrijd was niet groots, maar het viel mij op dat onze spelers  wel fel en strijdlustig waren en op elke bal liepen. Uitblinker was vandaag  Daryl Janmaat, terwijl met name Jordy Clasie nogal tegenviel. Maar gestreden werd er en met name in de eerste helft had Feyenoord een onmiskenbaar overwicht. Utrecht kwam er in die drie kwartier nauwelijks aan te pas en het was dan ook meer dan verdiend dat (wie anders) Pelle de roos trof.

Na de rust gooide FC Utrecht de schroom wat van zich af en door een fout van De Vrij kwamen de Domstedelingen nog langszij ook. Het was net als vorig seizoen Van der Gun die de gelijkmaker liet aantekenen. De Utrecht-supporters hieven meteen  pesterig de overwinningshymne van de Herman Houseband aan, maar kwamen daarmee van een koude kermis thuis, want binnen twee minuten zette Janmaat Feyenoord meteen weer op voorsprong met een kloeke schuiver, ver buiten bereik van doelman Ruiter. Utrecht probeerde het daarna nog wel, maar meer zat er voor de door jan Wouters omhoog gecoachte equipe niet meer in.

Feyenoord heeft de race om de titel opnieuw met een wedstrijddag verlengd, maar na twee tussendoortjes van Oranje wacht wederom een zware wedstrijd, dit maal tegen Heerenveen in het Friese Haagje.  Daar zal het dus zonder de geschorste Pelle moten gaan gebeuren. Heel vervelend, maar wel weer positief waar het de ontwikkeling van een aantal jonge spelers betreft. Maar eerst nog twee rondjes Nederlands elftal en dan zien we wel weer verder, zolang Liesveld maar uit onze buurt blijft!.

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoordhart

Apetrots op Samenwerking Feyenoord en Blijdorp

 

De Echte Rotterdammert, of het nou een Feyenoorder is of niet, is APEtrots op de samenwerking tussen Feyenoord en Diergaarde Blijdorp.

Eens of Oneens?

 

Klik op de URL  hieronder en stem op de site

https://www.facebook.com/pages/Rotterdam-Discovery-Tours/156602797735006?fref=ts

 

Feyenoord – Tottenham Hotspur 29 mei 1974.

Zestien jaar was ik en ik mocht met mijn grote broer mee naar de Kuip. Mijn broer was toen sportjournalist bij het Algemeen Dagblad en had kaartjes gekregen om deze UEFA Cup wedstrijd bij te wonen. Natuurlijk was ik opgetogen dat ik mee mocht.

Eenmaal in de Kuip gearriveerd ontdekten wij al heel snel dat wij in het vak met alleen maar Engelsen zaten. De Tottenham supporters waren al duidelijk flink onder de invloed van drank, want zij hadden in de middag al de horeca in het centrum van Rotterdam getrakteerd op een leuke extra omzet. Zelf durfden wij amper iets te zeggen, want we waren een soort van ‘als de dood’ dat zij zouden ‘ontdekken’ dat wij Feyenoord supporters waren.

Toch was het in eerste instantie wel een gezellige boel en ik vond het wel een aparte belevenis om tussen die Engelsen te zitten.
Voor ons zagen wij nog een Feyenoord supporter. Deze man stond driftig met een grote vlag te zwaaien, maar de Engels vonden dat geen probleem.

Uiteindelijk sloeg de vlam in de pan. Stalen hekken werden omver geduwd alsof het luciferhoutjes waren, stoelen werden losgerukt en alles wat los en vast zat werd gebruikt als wapen. De Engelsen klommen over de omheining richting vak GG. Het veranderde in een oorlogstafereel.

Tot mijn verbijstering zag ik hoe met ijzeren staven op mensen werd ingehakt en hoe mensen gewoon van de eerste ring naar beneden werden gegooid. De situatie was allesbehalve veilig en wij moesten z.s.m. een veilig heenkomen zien te vinden. Nederlands praten durfden wij amper.

Doodsbang was ik, want wat ik allemaal om mij heen zag, zag je niet eens in een film. Wij baanden ons een weg en van alles vloog om mijn oren en ik hoorde geschreeuw en zag bebloede mensen om mij heen. Uiteindelijk stonden we voor een hek en mijn broer heeft mij daar een
soort van over heen gegooid. Het ergste gevaar was voorlopig geweken. Opeens hoorden we de stadionspeaker mijn broer omroepen. Hij moest zich melden in de radiokamer. Ik kan je verzekeren dat het heel, heel raar klinkt, als je opeens je naam door de luidsprekers in de Kuip hoort.

Voorzichtig probeerden wij ons een weg naar beneden te banen. Om ons heen was een veldslag aan de gang. ‘Supporters’ gingen niet met elkaar op de vuist, maar belaagden elkaar met alle mogelijke attributen die enigszins als wapen konden dienen. Terwijl wij probeerden via de trappen naar beneden te komen, baande de politie zich voorzichtig een weg naar boven.

Uiteindelijk arriveerden wij in de catacomben van de Kuip en hier ontvouwde zich een schouwspel dat ik mij tot op de dag van vandaag glashelder kan herinneren. Gewonde mannen, vrouwen en kinderen werden achter elkaar naar binnengebracht. Mijn broer moest contact opnemen met de redactie van het Algemeen Dagblad, want zij wisten dat hij in het stadion was. Ze wilden dat hij verslag zou doen van deze rellen. Ook gingen er al spoedig geruchten dat de boot, die de Tottenham Hotspur fans naar Engeland zou terugbrengen, niet van plan was om uit te varen. Mijn broer moest naar Hoek van Holland, want men verwachtte daar ook nog problemen.

Geregeld werd dat ik met een collega van mijn broer, Van Hemert van het ANP, thuis gebracht zou worden. Deze journalist moest echter ook eerst nog even zijn ‘werk’ doen en ik werd ‘gedropt’ bij de ingang van de EHBO en hier moest ik wachten. Met ontzetting sloeg ik alles gade. Kermende en bebloede mensen zouden mijn netvlies een lange tijd beheersen. Opeens vroeg een journalist iets aan mij, want ik stond daar, zonder kleerscheuren, keurig voor de deur te wachten. Ik vertelde dat ik op de desbetreffende tribune zat en dat ik alles van zeer dichtbij had meegemaakt. Binnen de kortste keren had ik tal van journalisten om mij heen. Keer op keer moest ik mijn verhaal vertellen.

Ondertussen kwam er geen einde aan de stroom van gewonden. Ik zag de meest verschrikkelijke verwondingen. Er werd geen onderscheid gemaakt tussen Nederlanders en de Engelsen. Zo lagen opeens ‘fans’, die eerder geprobeerd hadden om elkaar hersens in te slaan, nu gebroederlijk naast elkaar. Het was een enorme chaos. Uiteindelijk kwam van Hemert van het ANP mij halen. Het was tijd om te gaan. Inmiddels was de Kuip grotendeels verlaten, maar buiten was het nog een pandemonium van opstootjes en geweld. De Rolls Royce, met Engels kenteken, die wij bij het betreden van het stadion eerder die avond, in volle glorie hadden mogen aanschouwen, stond er nu bij als een schroothoop. Totaal vernield.

’s Avonds laat kwam ik totaal onthutst thuis en ik wist eigenlijk niet wat ik nu daadwerkelijk had meegemaakt.
Ik had de schrik goed te pakken en het zou jaren duren, eer ik weer de weg naar de Kuip wist te vinden.
Saillant detail is dat in de documentaire over Feyenoord vanzelfsprekend deze schokkende gebeurtenis getoond wordt en je kan dan ook duidelijk horen dat mijn broer wordt omgeroepen.
In 1974 had de wereld voor het eerst daadwerkelijk kennis gemaakt met ‘hooligans’ en vandalisme.
Het is een negatieve rol voor de Kuip, maar valt helaas niet meer terug te draaien.

Jeroen Noppen

ADO Den Haag is een echte Angstgegner

Beste Feyenoord-vrienden,

Vanmiddag staat een soort oude klassieker op het programma, die gemengde herinneringen bij mij oproept. Want de thuiswedstrijden tegen ADO Den Haag (voorheen wel ADO en FC Den Haag genaamd) zijn niet altijd een onverdeeld succes geweest. Sterker, vorig seizoen gingen we nog roemloos de bietenbrug op met een alleszeggende 0-3 zeperd. In Leidschenveen werd die uitglijder naderhand enigszins rechtgezet (1-2zege), maar ook toen was het allesbehalve overtuigend, al werden wel heel wat Rotterdamse kansen om zeep geholpen, met name in de eerste helft. Maar het gaat vandaag om een wedstrijd in het eigen stadion en de afgetekende nederlaag van vorig seizoen was statistisch gezien helaas geen uitzondering. Feyenoord heeft in De Kuip meerdere malen verloren van de residentiebewoners. Een oud-collega van mij uit IJsselstein vertelde eens vol trots hoe zijn zoon (Marcel Lindenaars) Feyenoord namens ADO (tijdens het seizoen 1989-1990) de das had omgedaan met twee goals, die tevens de eindstand bepaalden.  Er zijn natuurlijk ook heel andere tijden geweest. In de roemruchte zestiger jaren van de club (seizoen 1960-1961) won Feyenoord eens met  7-1, nadat het eerst nog binnen enkele seconden met 0-1 had achter gestaan. En in het Zuiderpark, de voormalige thuishaven van de groengele brigade, werd het eens 1-8 (in 1976), maar ja, dat was dus weer in Den Haag. De legendarische koningsschutter Ove Kindvall  scoorde op 24 september 1967 maar liefst vier maal in het Zuiderpark (uitslag 3-6), maar ook die korfbaluitslag werd dus niet in de heilige Kuip bereikt. Andere beroemde voormalige Feyenoord-spitsen die tijdens die historische wedstrijd het net wisten te vinden waren Lex Schoenmaker (namens ADO) en Ruud Geels (namens Feyenoord).

Vandaag dus een nieuwe Feyenoord-ADO Den Haag op de rol. Je weet maar nooit hoe dat afloopt, hetgeen je trouwens bij Feyenoord nooit helemaal zeker weet. Wijlen Cock van der Palm zong ooit in een van zijn succesnummers ‘Wij gaan winnen, alleen met hoeveel is de vraag!’ maar dat was toch meer een uiting van wishful thinking dan van realisme.

Voormalige collega’s van mij uit de Haaglanden (Leidschendam-Voorburg) hebben mij al laten weten dat ADO vandaag met 0-4 gaat winnen en dat men ook tevreden is als het 1-5 wordt.  Grappig, dat Haagse chauvinisme tot op het bot. Wat dat betreft doet de Haagse bluf niet onder voor het geloof in eigen kunnen van Het Legioen, dat de lat voor de eigen favorieten eveneens graag zo hoog mogelijk legt. Natuurlijk werd ik ook herinnerd aan de 0-3 afgang van vorig seizoen, uiteraard voorbij gaand aan de revanche die Feyenoord naderhand toch genomen heeft in dat stadionnetje met de moeilijk uitspreekbare naam (Kyocera stadion) en met die malle half omvallende lichtmastjes. Er wordt vooral geschermd met Poepon, een wat onfrisse naam voor een speler die ADO bij het gedegradeerde De Graafschap weghaalde en die nooit op een indrukwekkend niveau heeft kunnen doorbreken, ondanks zijn Ajax-roots maar misschien juist wel daardoor. Het bleef bij clubs als Sparta, Willem II, de Superboeren uit Doetinchem en nu dus ADO Den Haag.

Als hij vanmiddag het verschil zou maken in Haags voordeel kan Feyenoord alle illusies voor dit seizoen wel laten varen, zeker na het toch wel wat teleurstellende resultaat tegen NAC Breda. We gaan het zien vanmiddag.

We hebben het gezien en het viel niet mee, behalve dan de uitslag. Want die is toch goed voor drie punten en aangezien zowel PSV als Vitesse remise speelden vindt Feyenoord steeds nadrukkelijker aansluiting bij de kopgroep. De wedstrijd zelf was van Feyenoord-kant niet al te best. Het strijdbare ADO gaf onze favorieten weinig speelruimte en wist tot twee keer toe weer langszij te komen nadat Feyenoord op voorsprong was gekomen.

Uiteindelijk werden de hofstedelingen dan toch geveld, nota bene door een eigen doelpunt. Maar dat telt ook voor een goeie en zo heeft Feyenoord als een ware kandidaat voor de titel geopereerd. Slecht gespeeld en toch gewonnen. Voor de neutrale toeschouwer zal het best een puike wedstrijd zijn geweest, inclusief veel commotie met 2 pingels en even zo vele rode kaarten, maar zelf sta ik liever al na 10 minuten met 5-0 voor.

Ieder zijn meug!

 

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart

Uitblinker Pelle steelt de show

Beste Feyenoord-vrienden,

Ongetwijfeld ben ik niet de enige die steeds meer onder de indruk komt van Graziano Pelle. Wat hij vanmiddag tegen de Limburgse bokkenrijders uit Kerkrade weer liet zien was gewoon van hele grote klasse. Vreemd toch dat die man niet eerder zo nadrukkelijk uit de verf is gekomen dan nu bij ons dierbare Feyenoord het geval is. Hij ontpopt zich in de Heilige Kuip als een klasse voetballer die nu al node zal worden gemist als hij eens moet verzuimen wegens een schorsing, blessure of anderszins. Binnen 20 seconden liet hij de tribunes trillen en beven van extase na het scoren van alweer een wereldgoal. Eentje van nagenoeg dezelfde schoonheid als enkele weken geleden in de klassieker tegen de Mokumse tegenstrevers. Toen helemaal aan het eind van de wedstrijd, nu in het zeer prille begin.

Het was De Vrij die verdienstelijk inschoof vanaf de laatste linie, de bal kwam via Janmaat bij Pelle terecht. De Italiaan ontdeed zich bijzonder handig van een kluwen spelers met een geel shirtje aan  en haalde verwoestend uit. Filip Kurto was kansloos bij het ziedende schot dat hoog in de kruising eindigde, volstrekt onhoudbaar. Feyenoord bleef aandringen, maar het was Roda dat behoorlijk tegen de verhouding in tegen scoorde na talmen van onze verdediging. Die linie gaat langzamerhand  grote zorgen baren, want de ballen vliegen bij ons als warme broodjes tegen het net. Nu al 18 goals tegen in 12 wedstrijden, dat is naar Feyenoord -maatstaven veel te veel. Wel gaat het scoren ons geleidelijk steeds beter af, 23 goals inmiddels mede dankzij die 5 van vandaag.

Pelle bleef fantastisch spelen, met straatlengte de beste speler van het veld. Hij stak dan ook ver boven zijn ploegmaatjes uit, waarvan een aantal het er lelijk bij laten zitten. Joris Mathijssen, Bruno Martins Indi, Lex Immers (zeer zwak ondanks zijn doelpunt) en eigenlijk ook weer Kostas Lamprou. Je houdt als supporter je hart vast op de momenten dat de (te) kleine Grieks doelman zijn hok uit moet komen om de bal te vangen. Twee keer liet hij zich weer verschalken waar hij meer preventief werk had kunnen verrichten en in grotere wedstrijden kan dat behoorlijk veel punten gaan kosten. Maar Roda was te zwak om het Feyenoord structureel moeilijk te maken ondanks de twee goals die met hoge ballen werden afgedwongen.

Immers grossiert in het missen van kansen en vanmiddag was het zelfs te veel gevraagd om vanaf elf meter te scoren. Zijn zwakke inzet was een gemakkelijke prooi voor Kurto. Maar hij liet veel meer mogelijkheden onbenut, waarvan er tenminste een nog moeilijker was te missen dan vanaf 11 meter.  Het enige wat je rossige Hagenees wel moet nageven is dat hij keihard werkt. Het zou echter mooi zijn indien hij eens wat meer kansen ging verzilveren dan de zeven die hij tot op heden in het mandje heeft liggen. Meteen toen Pelle een kwartier voor tijd zijn plaats moest afstaan aan Anass  Achahbar was het aanvallend eigenlijk wel gedaan met de koopman. De bal werd voorin niet meer vastgehouden en hoge voorzetten zijn aan dreumes Achahbar  sowieso niet besteed.

Het Legioen volgde de wedstrijd met grote gretigheid. Het enthousiasme, de inzet en de doelpunten, zij waren alle drie voorhanden en dat maakte de wedstrijd voor de toeschouwers zeer enerverend. Uiteindelijk gaf de klasse van Feyenoord toch de doorslag en moesten de Limburgse jagers de vlag strijken. Irritant was weer de falende Braamhaar. De doelman van Roda had er af gemoeten wegens hands buiten de zestien , terwijl de strafschop en rode kaart die ongeveer tien minuten later vielen nooit gegeven hadden mogen worden. Aangezien de pingel werd gemist kwam de zaak toch weer in balans. Ik ben zeer benieuwd .

De regelmatig falende arbiter had voor de camera geen verklaring voor diens optreden . Hij deed het voorkomen alsof hij dus Roda JC had benadeeld, maar niets is minder waar.  Hij ging volledig voorbij aan het handsbalincident van doelman Kurto. Maar dat zijn we wel gewend, dat voor de beeldbuis Feyenoord er nooit al te best vanaf komt. Bij teletekst doet men daar dapper aan mee. Er wordt met geen woord gerept  over de moedwillige handsbal, wat dus al tot rood en een strafschop had tot gevolg had moeten hebben. Wel uitgebreid over de onterechte rode kaart en penalty.

Forlife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart

Feyenoord stelt teleur

Beste Feyenoord-vrienden,

Laat ik maar met het meest positieve constatering beginnen. De forse nederlaag van hedenmiddag was enigszins geflatteerd. Maar daarmee houdt het positivisme op. Want de verdediging bleek weer zo lek als een mandje en de aanval schoot nog geen deuk in een pakje boter. We hebben sinds de zomerperiode een flinke veer gelaten, vooral op het middenveld. Feyenoord is er niet in geslaagd het verlies van El Ahmadi en in mindere mate Bakkal afdoende op te vangen. En tot overmaat van ramp komt daardoor Clasie ook minder goed uit de verf.  Feyenoord haalt dit seizoen veel meer de puntjes op bij de kleintjes en laat het in de topwedstrijden lelijk liggen. Alleen tegen Ajax thuis werd te nauwer nood een nederlaag voorkomen, maar tegen Vitesse (onverdiend, maar ja), PSV en vanmiddag FC Twente ging het dus hopeloos mis. Er werd in de 180 minuten voetbal tegen dit trio zelfs geen goal gescoord: doelsaldo nul voor en zeven tegen. AZ doet het als weggekwijnde topper nog veel slechter dan ons, maar daar hebben we verder geen boodschap aan. Het gaat ons niet meer naar den vleze. Vorig seizoen haalden we in deze vier wedstrijden (Vitesse, PSV en Twente uit, alsmede Ajax thuis) 9 punten, nu slechts 1 schamel puntje.

Ik heb al eens meer in deze column opgebiecht dat een nederlaag van Feyenoord mij anno 2012 minder raakt dan voorheen het geval was. In mijn storm en drang leeftijd kon ik nog wel eens wakker liggen als ons dierbare Feyenoord weer eens had verzaakt, maar die tijd ligt toch wel ver achter ons. In  de loop der tijd raak je eraan gewend dat we ver zijn terug gevallen in de Nederlandse ranking, laat staan internationaal gezien. En juist om dat laatste kan ik de resultaten van Feyenoord tegenwoordig aardig relativeren. Want zelfs nadat we afgelopen seizoen op de tweede plaats finishten slaagden we er niet in om ‘Europees’ te halen. Noch de Champions League, noch de Europa League. Dus hoeven we ons daarop niet blind te staren.

Tijdens mijn militaire dienstplichttijd woonde ik (1969) een wedstrijd tegen FC Twente in het Dieckman Stadion bij. Feyenoord had een dream team met spelers als Israel, Laseroms, Van Hanegem, Hasil, Wim Jansen, Coen Moulijn, Ove Kindvall en Henk Wery. We zouden dat seizoen de Europacup winnen en daarna ook nog de Wereldbeker. In de laatste minuut kwam FC Twente alsnog langszij nadat Kindvall (wie anders dan mijn meest favoriete Feyenoorder aller tijden!) kort voor rust 0-1 had gescoord uit een kopbal. Die kopbal kwam weer voort uit een corner, een kunst die toen nog wel werd verstaan.  Maar zelfs als de hele wedstrijd nu alleen nog maar uit corners voor Feyenoord zou bestaan werd er nog niet uit gescoord. Het lijkt werkelijk nergens naar. En tegen het einde van de wedstrijd werd Koetje toegezongen dat hij zijn rotzooi maar moest meenemen. Ook dat was in 1969 wel anders. Het hele stadion sidderde voor het machtige Feyenoord en de 1-1 werd na afloop gevierd alsof de Tukkers de Europacup hadden gewonnen,

maar die palmares hebben de Tubanten nog nimmer in de wacht kunnen slepen. Eens leken zij daar dichtbij nadat de uitwedstrijd van een dubbele UEFA Cup – finale met 0-0 in Moenchen Gladbach werd afgesloten. Maar thuis in het veilig gewaande Dieckman gingen de Tukkers alsnog met 1-5 de bietenbrug op. Dat was toentertijd een hard gelag, maar de tijden zijn veranderd. FC Twente is nu een Nederlandse topploeg en Feyenoord in sportief opzicht een subtopper. Het is niet anders en het einde van dit Jan Salie tijdperk is nog niet nabij. Elke keer als we een paar leuke toppers in huis hebben worden die weer weggekocht en ergo, tegenwoordig ook door een club als FC Twente.  Van Hanegem merkte enkele jaren geleden op dat wanneer Feyenoord zijn talenten bij elkaar kon houden vanzelf een zeer kansrijke kampioensploeg zou ontstaan. Maar helaas, het arsenaal aan talenten lijdt ieder jaar weer aan erosie en dus ontstaat er een soort Sisyphus arbeid, waarbij telkens als de piek van de berg bijna is bereikt de rots voor de arme martelaar te zwaar wordt en deze door zijn vermoeide armen glippend jammerlijk weer naar beneden rolt.

Nog even dit. Het is bijna paranormaal zo makkelijk als PSV uit de bekerloting tevoorschijn springt. Alweer een amateur waar wij uit  moeten naar Heerenveen. Van de laatste 6 keer dat we Heerenveen sinds het jaar van Cruijff en Gullit (1983-1984) ontmoeten was dat 5 keer Friesland. Diezelfde verhouding geldt voor PSV, die ook 5 van de laatste 6 keren thuis mocht aantreden tegen Feyenoord.

We zullen het ermee moeten doen.

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart

Gemengde gevoelens

Beste Feyenoord-vrienden,

Gemengde gevoelens, dat is de beste omschrijving van de emotie waarmee ik op deze meer dan volwaardige klassieker terug kijk. Opgelucht dat te elfder ure toch aan een onverdiend verlies werd ontkomen, maar toch ook teleur gesteld dat het evenwicht aan gewonnen partijen in De Kuip, gespeeld  door de eeuwige aartsrivalen, niet werd hersteld.

Zoals zo vaak was het Ajax dat de leiding nam in De Kuip, maar tot twee keer toe wist Feyenoord de snel opgelopen achterstand, verdeeld over beide helften, te repareren. Het publiek kan zich geen moment hebben verveeld, want de clash tussen beide voormalige giganten was van het eerste tot het laatste fluitsignaal buitengemeen boeiend. Bij al dat sportieve positivisme was het dan ook bijzonder betreurenswaardig dat er toch weer een stelletje malloten vuurwerk afstaken en ook (voorafgaande aan de wedstrijd toen Peter Houtman bezig was Guidetti te huldigen) plastic bierglazen (contradictio in terminis) en andere voorwerpen op het veld gooiden. Een flesje trof onbedoeld de eigen speler Janmaat waar Babel

waarschijnlijk het mikpunt was. Dat ongelukkige en voor de speler nogal pijnlijke incident accentueert nog eens de grenzeloze dwaasheid van een stelletje ontspoorde en respectloze nepsupporters. Ik hoop van heler harte dat met behulp van de vele camera’s alle daders kunnen worden opgespoord en een levenslang stadionverbod krijgen.

Terug naar de wedstrijd. Wat een vondst en lef van toptrainer Ronald Koeman dat hij Jean-Paul Boetius (het trema op de e moet ik om technische redenen weglaten) in de basis durfde te laten starten. De jongeling behoorde in de eerste helft tot de absolute gang- en smaakmakers aan Feyenoord zijde. Hij beloonde het vertrouwen van de blonde Zaankanter met een schitterend doelpunt uit een voorzet van Wesley Verhoek. De assist was natuurlijk voor zijn Haagse maatje Lex Immers bedoeld, maar de Hagenees maaide finaal over de bal heen, zodat het ronde leder op de doeltreffende voet van Boetius belandde. De Kuip explodeerde.

Diep in de tweede helft was het Graziano Pelle die de opnieuw opgelopen achterstand weg wiste en daarmee werd dus ontsnapt aan een onverdiende nederlaag. De Italiaan toont steeds meer aan wel degelijk te kunnen scoren. Het was bovendien een goal van grote klasse. De teller staat inmiddels op vier en daarnaast maakt hij zich natuurlijk buitengewoon nuttig met het vast houden van de bal, zodat er kan worden aangesloten vanuit de tweede linie. De tweede gelijkmaker was de bekroning van een wedstrijd die misschien wel geen winnaar verdiende, maar waarop Feyenoord wellicht met miniem verschil het meeste recht op zou hebben gehad. Natuurlijk was het een botsing van twee verschillende spelstijlen, waarbij Ajax het beste combinatiepatroon op de mat legde en Feyenoord het vooral van inzet en het winnen van de persoonlijke duels moest hebben. Het kwartje had beide kanten kunnen oprollen maar het werd dus een remise.

Na de opmerkelijke triomf van de Mokummers op Manchester City waande men zich in de residentieloze hoofdstad vermoedelijk weer favoriet en De Boer deed er vooraf nog een schepje bovenop door te mekkeren over een penalty die Feyenoord in de vorige aflevering in De Kuip had gekregen. Nu zanikte hij weer achteraf over de rode kaart van Moisander. Een trainer van Ajax is wel de laatste die over zulke zeurthema’s zou mogen beginnen. Ajax voert niet voor niets het predicaat Lucky in het fictieve vaandel. Ik zou bladzijde na bladzijde kunnen vullen met voorbeelden van wedstrijden waarin Ajax op soms bijna schaamteloze wijze werd geholpen door de arbitrage en dat is zeker ook vaak genoeg in de klassiekers het geval geweest. Siem Wellinga en Dick Jol waren daar ooit eclatante voorbeelden van, maar er zijn veel meer metaforen. Blom bijvoorbeeld, die een klap van Suarez negeerde maar wel direct daarop rood gaf aan Babovic wegens een vermeende elleboogstoot. De Boer doet met zulke zure opmerkingen afbreuk aan zijn verdiensten als trainer.

Volgende week wacht ons dierbare Feyenoord opnieuw een zware opgave, ditmaal tegen Twente. Vandaag hebben we twee punten ingeleverd ten opzichte van vorig seizoen, toen nog met 4-2 werd gewonnen. Ook volgende week zal het buitengewoon lastig zijn om niet nog meer punten in te leveren, want destijds werd met 0-2 gewonnen in het Arke stadion. Voor de helft van die score zou ik nu maar wat graag tekenen.

You’ll Never Walk Alone.

Een paar weken geleden is mijn relatie na twee jaren beëindigt. ‘Tis jammer en ik zit er nog wel flink mee want dit soort dingen gaan je nooit in de kouwe kleren zitten. Maar we hebben samen gesproken en zijn eruit gekomen wat er nu was en gewoon als vrienden uit elkaar. Dat is dan wel weer mooi als het ook zo kan. Lees meer

Rotterdam Zuid

Een vriendin van mij krijgt binnenkort een gast over uit Gelderland. Ze vertelde mij dat ze het leuk zou vinden om de gast een tour door Rotterdam te geven. Deze vriendin  ken ik goed en ik weet dat zij vanuit Zuid niet vaak de brug over gaat naar het centrum, laat staan naar de rest van Rotterdam.  Ken je Rotterdam wel goed genoeg om hem een tour door Rotterdam te geven, vraag ik haar. Nee, zegt ze eerlijk, eigenlijk helemaal niet zo goed, ze grinnikt en jij? Ja, ik ken Rotterdam goed, zeg ik. Je hoeft niet meteen naar het centrum, op Zuid is al genoeg te doen. Laten we daar beginnen.

Rotterdam Zuid.
Rotterdammers hebben een raar iets, zij die komen van de rechtermaasoever  hebben niets met Zuid (de boerenzij) en  visa versa. Veel mensen van de rechter maasoever, die ik gesproken heb in de afgelopen jaren, zijn zelfs nooit op Zuid geweest, iets wat voor mij bijna onmogelijk lijkt. Natuurlijk dwingt mijn nieuwsgierigheid me om te vragen waarom ze nooit naar de Linkeroever oftewel de boerenzij zijn gegaan. ‘Ze’ zeggen dan dat ze daar niets te zoeken hebben, ze kennen er niemand of wat dan ook. Een aantal belangrijke punten die ze naar Zuid kunnen laten gaan zijn het Feyenoordstadion, het  Zuiderziekenhuis (wat nu Maasstadziekenhuis is)  en eventueel een collega of geliefde die er woont. Dan houdt het een beetje op, waarom zouden ze anders op Zuid komen? Andersom is het ook zo; vele mensen van Zuid gaan niet regelmatig over de brug. Dit zijn er wel meer omdat je in het centrum kan winkelen en uitgaan. Toch heeft een doorsnee persoon van Zuid niet veel met het centrum, al helemaal niet om er te gaan wonen.

Mensen uit het centrum komen liever niet naar Zuid en er gaan wonen doen ze al helemaal niet. Een paar eeuwen geleden werd Zuid verbonden met Rotterdam. De eerste stap van Rotterdam naar Zuid werd gezet in 1591. Rotterdam kocht toen een groot deel van het Feyenoord (het gebied tussen het Zwanegat en de Nieuwe Maas). In 1658 werd het restant van Feyenoord gekocht. Feyenoord werd gebruikt om zaken onder te brengen die men liever niet in de stad had, zoals het pesthuis, een traankokerij en de galg van de Admiraliteit. De voorgeschiedenis van Rotterdam Zuid is dat er boeren kwamen wonen. Veel Zeeuwse maar ook Brabantse boeren kwamen toen naar Rotterdam om onder andere in de haven werk te zoeken. Zij hadden het geld niet, geen vervoer en waarschijnlijk ook gewoon niet de puf om even naar de andere kant van de Maasoever te gaan.

De zeer lange dagen die gewerkt werden, en de zware arbeid maakten dat de mensen vroeg naar bed gingen. Mogelijk is hierdoor in het prille begin al een kloof ontstaan. De boeren kregen kinderen en kleinkinderen  en tradities worden voortgezet… naar het centrum gaan doe je niet zomaar! En de mensen uit het centrum doen exact zo, met de mensen van de boerenzij hadden zij niets. Klopt als een bus, toendertijd, lang geleden!

Vroeger (in mijn jonge jaren ) was  op zuid ook niet veel te doen. Uitgaan kon alleen maar in het Centrum, behalve in de discotheek Mallegat die erg gezellig was.
Wij, diezelfde vriendin en ik, gingen zodra we konden, maar vooral mochten, naar het centrum – Hofplein waar op de hoek de sensationele Bristol – discotheek stond. Dit was spannender! Wat een herinneringen, zo mooi! Naar mijn gevoel is er later nooit meer zo’n discotheek gekomen. Dat was het! Of dat werkelijk zo is, valt te betwijfelen, dat was mijn herinnering en dat gaat niet meer weg, tenzij er iets is wat overtreft. Bristol viel niet te overtreffen, voor mijn gevoel, met zijn spannende verhalen. Een portier die in een Rolls Royce reed, er is ooit iemand dood geschoten, het publiek dat anders gekleed ging, mooi en vooral apart. De waanzinnige ronde koepel. Binnen de ronde zitjes en waanzinnige dansvloer, waar je ook vanaf boven kon kijken. Dit alles maakte het zo ALLES.

Immers er gebeurde in de tijd dat ik jong was weinig tot niets. Er was meer, Studio 54 om maar wat te noemen. Le Bateau onder het Hilton. The Pup onderin, op het Stadhuisplein. Maar geen enkele disco had het zoals Bristol. Op Zuid had je wat zaken restaurants en kroegen, waar je niet wilde komen om te dansen en gezellig met je (aanstaande) geliefde te eten.

Nu anno 2012 is er veel te doen op Zuid. Een prachtige haven bij de Cargadoor kade waar privé jachten en mooie sloepen liggen, leuk om te winkelen en te wandelen want het is omringd door o.a. mooie winkels en gezellige restaurants.

Ga je naar de Wilhelminapier dan ga je wat bijzonders beleven! We beginnen bij het Nieuwe Luxor, daarnaast New Orleans waar o.a. het Theater Lantaren /Venster is gevestigd  en dat ook is omringd door restaurants. De Montevideo aan de Maas, Hotel New York, mijn persoonlijke aanbeveling! Geweldige locatie, daar moet je zijn!

Als je op de Wilhelminapier bent  word je direct geconfronteerd met de bouw van het prachtige gebouw van Remco Koolhaas ‘De Rotterdam’ dat het grootste gebouw van Nederland gaat worden. Loop of rij je wat verder dan zie je het Nederlands Fotomuseum, gevestigd in voormalig pakhuis Las Palmas waar prachtige tentoonstellingen te zien zijn!

Momenteel is er een prachtige tentoonstelling JULIAN GERMAIN THE FUTURE IS OURS CLASSROOM PORTRAITS 2004-2012 Van 2 juni  tot 2 september 2012
Voor zijn serie Classroom Portraits fotografeert de Britse fotograaf Julian Germain schoolklassen van over de hele wereld. De gedetailleerde kleurenfoto’s vertellen het verhaal van de leerlingen, de school en hun leefomgeving.

De Rijnhavenbrug in Rotterdam Katendrecht is met de Wilhelminapier verbonden. De nieuwe 160 meterlange voetgangers- en fietsbrug landt op het Landverhuizersplein aan de zijde van de Wilhelminapier en op het plein tussen de twee Fenixloodsen aan de zijde van Katendrecht. De verbinding vergroot de aantrekkelijkheid van zowel Katendrecht als de Wilhelminapier. Ook vormt de brug voor bezoekers van de ss Rotterdam een aantrekkelijke alternatieve route.

Na jaren varen over de wereldzeeën, ligt de SS Rotterdam permanent in de Rotterdamse haven. Het schip heeft een lange en rijke historie. Dat is te zien en te voelen! Vandaag is de ss Rotterdam een bijzondere plek waar u kunt eten, drinken, feesten, trouwen, overnachten, uitgaan, vergaderen, toeren en werken. Beleef de ss Rotterdam!

Katendrecht is een plek waar Chinezen al 100 jaar wonen en er is op de Kaap dan ook een Chinees Handelscentrum op komst. De realisatie van het ECC (European Chinese Center), kost 100 miljoen euro. Het complex in het Rotterdamse Rijnhavengebied omvat kantoorruimten voor Chinese en op China georiënteerde Nederlandse bedrijven, woningen, winkels, restaurants en een Chinees hotel.

Er is nog veel meer over Rotterdam Zuid te vertellen, bijvoorbeeld de mentaliteit! Rotterdam onderscheidt zich door haar nuchtere en no-nonsense instelling en de behoefte aan efficiëntie en daadkracht. Een karakterschets van Rotterdam luidt: ‘Nuchter, zelfbewust, internationaal georiënteerd, technologisch, open, individualistisch, ondernemend en ambitieus’.

Als laatste de Trots van Zuid. Uiteraard het Feyenoordstadion! Op zaterdag 27 maart 1937 werd het Feyenoordstadion feestelijk geopend. Leden van de atletiekafdeling van Feyenoord droegen in een estafette vanaf de Kromme Zandweg de clubvlag het nieuwe stadion binnen, waar alle spelende leden van Feyenoord een levend lint rondom het veld vormden.

Bijna iedereen op Zuid heeft iets met Feyenoord en zijn Legioen. Velen hebben een seizoenskaart en gaan naar iedere (thuis) wedstrijd. Dit seizoen is Feyenoord uit een dal geklommen. Ron Vlaar kijkt met een trots gevoel terug op de prestatie die Feyenoord het afgelopen seizoen heeft geleverd. De verdediger, die momenteel met het Nederlands elftal in voorbereiding is op het EK, stelt deze maand in Feyenoord Magazine dat niet alleen de ploeg een grote ontwikkeling heeft doorgemaakt, maar ook hijzelf. ‘Goed is niet langer goed genoeg.’

Naast het Feyenoord stadion ligt de Bioscoop Pathé waar de nieuwste films worden getoond. Het is een mooi groot gebouw met een gezellige accommodatie waar je naast de film ook een stukje uitgaan op z’n Amerikaans kan beleven. Cola, Popcorn, de nieuwste film en een leuke date bij je; ingrediënten voor een super avond!

Dit alles vertel ik mijn vriendin. Ze is enthousiast maar ook enigszins verrast omdat ze er nooit zo bij stil heeft gestaan dat er nu zo veel is op Zuid. Genoeg om iets leuks te doen, om ergens heen te gaan om je gast rond te leiden.

Op dit moment word er heel veel geld geïnvesteerd in Rotterdam Zuid om over een periode Zuid geweldig te laten zijn in wonen en werken. Wat het nu al is! Zuid is volwassen geworden, daar moet je zijn!