Berichten

Poetry International

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Poetry International

Ik las in het boek Achter de Schermen van de Kunst door Carin Gaemers over de oprichting van de Sectie Letteren van de Rotterdamse Kunst Stichting (RKS). Wat bleek? Na jarenlang het te hebben moeten doen met de G en de W kwam de Sectie Letteren eind 1970 tot de brood noodzakelijke uitbreiding met de M, de R en een halve B, die ook als D gebruikt kon worden.

Het zou tot 1991 duren, eer er geld was voor een paar klinkers. Dit was de aanleiding voor de uitgave van de Zonde Reeks, poëziebundels van Onbekende Dichters. Waarop het Grote Publiek reageerde met Ongezouten Kritiek (altijd beter voor de bloeddruk). Was het inderdaad niet zonde om zoveel letters te gebruiken voor Onbekende Dichters? Niemand wist wie zij waren. Bestonden zij eigenlijk wel? Was het geen truc om fondsen te verwerven en budgettair gezien de boel op te trekken?

En was onbekendheid niet hun eigen schuld? Ingezonden brieven met lekker veel letters naar de lokale pers hadden hun naamsbekendheid goed kunnen doen. Maar nee, zij lagen liever te rotten op hun door lege flessen goedkope wijn omzoomde bed. Waren zij niet beter uit met een betaalde baan? Gewoon hard werken dan op kosten van de Staat letters op het toenmalige papier te zetten?

Na dwingend en bovendien ambtelijk advies van de Secretarieafdeling Kunstzaken ging de RKS, om de Zonde Reeks kaliber te geven, over tot de aanschaf van het gehele alfabet, maar toen was het eigenlijk al te laat. Niet lang of kort daarna werd de RKS opgeheven en de Onbekende Dichters gingen met een bijstandsuitkering ondergronds. De opkomst van het barbarisme der Volkspartij beslechtte de doodstrijd van de Rotterdamse literatuur.

Creativiteit – in welke vorm dan ook – werd door de Coolsingel vakkundig in de kiem gesmoord. Daarom is het nooit wat geworden met mijn aanbeveling inzake een Substantiële Impuls voor de kwakkelende Duitse economie: hoofdletters afschaffen. Dit scheelt een heelal aan handelingen. Nooit meer wat van gehoord. Mijn suggestie om in het kader van de bezuinigingen verkeerslichten te ontwerpen met maar één kleur heeft het ook niet gehaald.

Bezuinigingen zijn van alle tijden en het onbezonnen elimineren van hoofdletters of zelfs klinkers heeft blijkbaar een tegengesteld effect. Het voornaamste doel van bezuinigingen is namelijk de productie van ambtelijke teksten. Het vakmanschap van Onbekende Dichters werd geruisloos overgenomen door Anonieme Ambtenaren. Gebruik makend van het totale alfabet ontstond er een onmetelijk brij van volkomen zinloze formuleringen met een poëtische waarde die alleen voor robotten begrijpelijk is.

De waarschuwingen voor de robottisering van de samenleving worden afgedaan als stuiptrekkingen van doemdenkers, maar in feite zijn wij – taalkundig gezien – al jaren lang het slachtoffer van Onverzorgd Taalgebruik (OVT). De hedendaagse media, zoals de radio en de televisie, facebook, twitter, keuzemenu’s, internet forums en whatsapp etaleren het gestage verval van de verworvenheden der Nederlandsche taal.

Een aantal ondergrondse dichters komt in verzet tegen deze verloedering. Hun moedige opstand is gebundeld in de Stichting Verzorgd Taalgebruik (SVT). De SVT helpt ondergedoken taalverzorgers met morele en financiële ondersteuning. Bibliotheekpasjes worden vervalst en illegale teksten met veel medeklinkers vinden hun weg naar gelijkdenkende lezers. Vrouwelijke koeriers verspreiden in alle anonimiteit de actuele berichten van de SVT. Een kleine, maar krachtige verzetsgroep schildert moeilijke woorden op graffitivrije muren.

Een groot succes boekte de SVT in de strijd tegen overbodige letters. Zo heeft de RET (Rotterdamsche Elektrische Tram) de melding ‘Buiten Dienst’ vervangen door ‘Geen Dienst’ en een delicatessenwinkel in de Lusthofstraat te Rotterdam-Kralingen verving de bordjes met het afkeer wekkende ‘eiersalade’ door het efficiënte ‘eisalade’. De bekende saxofonist Fred Fierst van Wijnandsbergen noemt zich voortaan simpelweg Fred Fierst.

In januari 2016 heeft de SVT het tot het Lidwoord van het Jaar uitgeroepen. De stond het afgelopen jaar op één. Daarmee kwam in 2015 een einde aan de hegemonie van een. Een kende een lange tijd een onaantastbare positie. De gestage groei van de en vooral het leidde tot de eenmalige keuze voor de. Naar alle waarschijnlijkheid overkomt het nu hetzelfde.

Het Lidwoordfestival is een aansprekend voorbeeld van het bewustmakingsproces dat een essentieel onderdeel is van het werk van de Stichting Verzorgd Taalgebruik. Steun de SVT met de donatie van een substantieel bedrag op de rekening van de stichting O.E.B. (NL15ABNA0896724657). Lid worden kan ook.

© IJsbrand Flamminga

Op Zuid

Samen met een vriend die nu in Breda woont zijn we aan het brainstormen over mogelijke plekken om te wonen in Rotterdam. M wil graag samen met zijn vriendin een huis kopen in Rotterdam omdat dat qua werk handiger is. Budget genoeg, eisen hoog. Zo willen ze heel graag een tuin en moet je makkelijk bij Kralingse Zoom kunnen komen (auto/fiets/openbaar vervoer). 

Ze willen wel echt in Rotterdam wonen. Richting Alexander en Capelle a/d IJssel is al te ver, evenals Barendrecht, Hoogvliet of Spijkenisse. Kralingen staat nu hoog op het lijstje, maar daar heb je volgens hen enkel benedenwoningen of woningen ver boven hun budget.

‘Tja.. en op Zuid wonen?’ vroeg ik uiteindelijk. Zuid is super hip tegenwoordig. Zeer betaalbaar, je hebt fijne horecagelegenheden, genoeg winkelmogelijkheden, je zit zo op de snelweg en op de fiets of met de RET (het openbaarvervoer) zit je ook binnen 10 minuten op Beurs. 

Voor de mensen die niet uit Rotterdam komen: zo praten wij Rotterdammers. In metrohaltes. Soms geven die de naam van een wijk of gebied aan, maar heel vaak lijkt de naam (tegenwoordig) ook totaal random te zijn. Beurs is een algemeen begrip voor het centrum als je bijvoorbeeld wilt winkelen, omdat het o.a. de Koopgoot, Lijnbaan(plein) en Coolsingel kruist.

‘Zuid..’ verzucht vriend M. ‘Maar dan moet je elke keer die brug over,’ zegt hij op een erg zielige toon. Mijn vriend en ik beginnen keihard te lachen: héél die brug over! 

foto ondergaande zon Erasmusburg credit Sylvia Niemantsverdriet

Geschreven door Sylvia Niemantsverdriet

Meer van haar lezen? Check http://keepmovingforward.nl

Duizend en 1 nacht

Hoe lang moet het duren
Voor het lege gevoel verdwijnt

Het valt toch niet te sturen
Wanneer de Rotterdamse zon weer schijnt

Hoeveel seizoenen moeten we wachten
Voor we in optocht naar de Coolsingel gaan

Al duurt het duizend en 1 nachten
Wij blijven altijd achter Feyenoord staan

JJO

 

Inzet en strijd

Nooit zullen wij Feyenoord de rug toe keren
In voor- en tegenspoed zijn wij daar

Nooit zal het onze jongens aan support ontberen
Wij staan op z’n Rotterdams voor ze klaar

Het enige wat wij van onze spelers vragen
Is dat ze er straks weer vol voor gaan

Door inzet en strijd gedragen
Zullen we straks weer op de Coolsingel staan

Vreugde of verdriet

Noem mij maar sentimenteel
Als ik tranen krijg in mijn ogen

Wellicht wil ik wel te veel
En is het een kwestie van onvermogen

Met z’n allen op die mooie Coolsingel staan
Wie van ons wil dat nou niet?

Wanneer eindigen we weer bovenaan?
En verslaat de vreugde eindelijk het verdriet?

Keizer Hirohito in Rotterdam

Als kroonprins had Hirohito in 1921 ook al een bezoek aan o.a. Rotterdam gebracht. Toen werd hij vergezeld door zijn broer. Op de Coolsingel werden de Japanners met alle egards door de toenmalige burgemeester Zimmerman ontvangen, samen met prins Hendrik. De donkere jaren van de Tweede Wereldoorlog maakten Hirohito tot symbool van de Japanse onderdrukking. Een ieder weet de hartverscheurende verhalen over de ‘Jappenkampen’ en de verschrikkelijke Birma-spoorweg. Na de overgave van het land van de ‘Rijzende Zon’ werd de keizer ‘slechts’ gezien als een marionet van militairen en politici en werd hem eigenlijk van alles bespaard. Dit uiteraard tot groot ongenoegen van vele overlevenden en nabestaanden. De Amerikanen bleven echter Hirohito zien als ‘slechts’ een pion. Burgemeester Thomassen zou zelfs, tijdens het bezoek aan Rotterdam in 1971, zeggen; “dat de keizer gevangene is geweest van het systeem”.

Het protest in land barstte gelijk los toen bekend werd dat Hirohito in 1971 een privébezoek zou brengen.  Het was met name cabaretier Wim Kan die zich liet horen en goed gebruik van de media wist te maken. De bekende politicus boer Koekoek steunde de protesten van Kan en wilde zelfs dat Hirohito bij aankomst op Schiphol gelijk opgepakt zou worden wegens moord. Al deze commotie rondom het geplande bezoek van de keizer aan o.a. Rotterdam kon niemand in die tijd ontgaan zijn.

Ik was toen 14 jaar en al jaren gebiologeerd over alles wat met de Tweede Wereldoorlog te maken had. Al mijn zakgeld gaf ik uit aan boeken, modellen, objecten, enz. Thuis maakte ik zelf op schaal grote tekeningen van vliegtuigen en maakte in kaarten na van bijvoorbeeld de landingen in Normandië. Op school gingen mijn spreekbeurten altijd over de Tweede Wereldoorlog en een uur was voor mij tekort. Mijn interesse was ontstaan na het bekijken van een film over het leven van Anne Frank en ik denk dat ik toen 8 of 9 jaar moet zijn geweest. Dit had op mij zo’n enorme indruk gemaakt. Het feit dat keizer Hirohito een bezoek aan Rotterdam zou brengen, kwam bij mij ook merkwaardig over. In mijn ogen was deze man vergelijkbaar met dat monster uit Duitsland. Ik moest en zou die Japanner met mijn ogen zien. Dit was een man die nadrukkelijk zijn stempel heeft gedrukt op de geschiedenis.

Nu was het in die tijd niet zo makkelijk uit te vissen wat exact het schema van de keizer in Nederland zou zijn. Uiteindelijk had ik weten te achterhalen dat hij op vrijdag 8 oktober in de middag een bezoek aan de Euromast zou brengen. Dat was alle informatie die ik had. Van mijn ouders mocht ik spijbelen, want zij wisten als geen ander waarom ik deze persoon in levende lijve wilde zien. Zo ging ik op die grauwe en trieste vrijdag in oktober al rond het middaguur op de fiets naar de Euromast. In mijn herinnering miezerde het zelfs een beetje, maar dat deerde mij niet. Eenmaal gearriveerd verbaasde ik mij over het aantal aanwezige mensen. Ik had toch wel veel publiek verwacht en niet slechts een paar handen vol. Politie was wel op de been, maar ook niet echt in grote getale. Het lange wachten werd uiteindelijk ‘beloond’. De limousines arriveerden, geflankeerd door motorrijders. Ze stopten vlak voor mijn neus.  Zo zag ik Koningin Juliana uitstappen, maar mijn focus lag vooral op die keizer. Twee tellen later stond ik een soort van oog in oog met een klein, iel mannetje. Dat was hem dus. De persoon die ik ‘kende’ van talloze foto’s uit oorlogsboeken. Was dit DE keizer? Mijn verbazing was groot en misschien zelfs wel onthutst. Het gezelschap bleef even voor de Euromast staan om de media de kans te geven om foto’s te maken, alvorens ze naar binnen gingen.

Ik pakte mijn fiets en reed mijmerend terug naar huis. Voor mij was dit een rare gewaarwording geweest. Ik kon er met mijn verstand niet bij dat dit ooit die machtige keizer van het land van de Rijzende Zon was geweest. De man die ik hier had gezien stond in schril contrast met de man die ik kende van alle foto’s. Uiteraard ben ik op internet naar fotomateriaal en wellicht filmmateriaal op zoek gegaan. Er is helaas nagenoeg geen beeldmateriaal te vinden. Slechts een foto van Hirohito bij de Euromast heb ik kunnen terugvinden.

Voor een Rotterdamse jongen van 14 was het toch wel een bijzondere gebeurtenis om mee te maken.

BED

Het klinkt misschien een beetje verwarrend als je op zaterdagavond zegt drankjes te gaan drinken in bed. Wat je niet verwacht, is dat bed een superhip café is met een uitstraling van een club. Al 10 jaar is dit café te vinden in Rotterdam, maar sinds januari is bed verhuisd van de Meent naar de Coolsingel. Daarmee is bed er flink op vooruit gegaan. Met maar liefst drie verdiepingen kunnen er flink wat mensen in en dat is maar goed ook. Op de zaterdag is het behoorlijk en staat er een rij om naar binnen te mogen. In de kelder bevindt zich een knusse ruimte met LED verlichting aan het plafond. Je kunt er terecht voor live optredens en comedy avonden, maar  dus ook voor een dansje en een drankje. Op de begane grond bij de ingang stap je in de grootste ruimte met een enorme glazen ruit uitkijkend op de rij buiten. Op de bovenste verdieping kun je ook rustig even zitten en een drankje doen. Het is er wat rustiger en je kunt er op adem komen terwijl je naar het dansende publiek beneden kijkt. Ook kun je op het dakterras uitkijken over de Coolsingel, ook al is dit misschien niet de mooiste plek in Rotterdam.

Na 03:00 neemt de rij overigens wat af en wordt het wat rustiger, voor die tijd sta je vrij knus te dansen. Omdat bed een connectie heeft met een internationale studievereniging is dit ook de ideale plek voor buitenlandse studenten om te socializen met Nederlanders. Op de dinsdagavond zijn er speciale studenten avonden waarbij het bier maar €1,50 kost. Ideaal voor studenten dus. Helaas is dit op de zaterdagavond wel iets anders en betaal je voor een drankje de, naar mijn mening te dure, normale prijs. Maar dit zullen uiteraard alle jongeren zeggen over de prijzen.

Het deurbeleid is streng, maar dit zorgt er wel voor dat de sfeer vrij gemoedelijk is en dat er best wat hippe mensen komen. Als je aantoonbaar dronken bent, kom je er bij voorbaat al niet in en dat is alleen maar fijn. Gemoedelijk uitgaan is lang niet verkeerd. Ook een pluspunt is het feit dat er niet gerookt wordt binnen. Meestal nemen de bezoekers en het personeel het niet zo nauw met de regeltjes, maar in café bed is het zo goed als vrij van rook. Hierdoor stinkt je kleding na het uitgaan niet. Voor vijf euro sta je binnen en voor nog één euro kun je je jas kwijt. De muziek is variërend van top 40 tot af en toe een klassieke meezinger. Een goede prijs dus om een nachtje in bed door te brengen en daar bedoel ik niet je eigen bed mee, als je begrijpt wat ik bedoel.

Café BED Rotterdam

Coolsingel 18

www.Bedrotterdam.nl

Kracht van de Stad

Ik loop wel eens door de stad en voel dan de kracht van Rotterdam. Klinkt gek, immers is onze stad maar een locatie in Zuid Holland en valt er volgens velen niet echt iets te voelen. Misschien ligt het wel aan mij, kan ook natuurlijk. Lees meer

Hoe mama kon toveren

Ja, ik ben er weer. Deze Juf had even een schrijfvakantie. Veel regen, beetje zon, maar lekker uitgerust.

Vandaag wil ik het hebben over een toverkunstje van mijn moeder. Haar vader is Opa Bram, dus ze heeft het niet van een vreemde.

Jullie moeten weten dat ik dan wel goed gebekt ben, maar mijn oogjes doen het niet zo goed. Ik denk dat het de schoolarts was die daar achter kwam net voor ik naar de basisschool zou gaan. Ik bleek een brilletje met niet al te veel sterkte nodig te hebben om goed mee te kunnen komen op school ‘strakjes’. Voornamelijk voor TV kijken, lezen en borduren. Dat laatste is nooit een talent van mij geweest en ik heb me erbij neergelegd dat het zelfs geen verborgen talent is. Maar goed, dan kan ik ook niet met een naald in mijn oog steken, ik draag sinds mijn 13e al contactlenzen namelijk. En het stadium van dunne glazen ben ik al een eeuwigheid gepasseerd. Elk oog -12,5 is behoorlijk kippig!

Nu is dit alles wel leuk om te lezen, maar heeft niks met de toverkunsten van mijn moeder te maken, ik ben de enige met zulke slechte ogen in de familie, dus misschien kon mijn moeder ook niet zo goed borduren. Joost mag het weten!
Wanneer ik al wandelend en huppelend door Rotterdam doolde met Opa Bram, kwam het eens in de zoveel tijd voor, dat ik wel erg vaak zwikte, struikelde, dan wel tijdens het balanceren op een smal muurtje er vanaf duvelde. Met een kapotte maillot en bloedende knieën tot gevolg.  Dan was het tijd voor… sterkere glazen. Daar kon je de stationsklok op gelijk zetten.

Dus, mijn moeder maakte een afspraak met de Poli van het Oogziekenhuis.  De wachtlijst was enorm. Soms wel een half jaar. De wachttijden ook, maar daarover straks meer.

Ik vond het verschrikkelijk om daarheen te gaan. Aan de ene kant van de straat was het daadwerkelijke ziekenhuis en aan de andere kant de polikliniek. Een paar traptreden op -hoe kóm je erop!- en dan kwam je in een portiek met posters aan de muren. Die kon ik dan weer wel goed zien. Traumatische affiches over vuurwerk en oogletsel waar nog net geen vuurpijl uit een oog stak.
Dan kwam je in de grote hal. In die hal waren allemaal hokjes. In elk hokje zat een oogarts ‘verstopt’ en bij elk hokje waren wachtkamer-stoeltjes geplaatst.
Het was er altijd erg druk. Je kreeg te horen bij welk hokje, ze hadden allemaal een nummer, je plaats kon nemen. Sommige mensen wachtten op hun beurt, anderen hadden druppels in hun ogen gekregen en moesten dat laten inwerken.

Of de duvel ermee speelde, altijd wanneer ik bijna aan de beurt was, werd er niemand meer opgeroepen. Ja hoor, de dokters hadden koffiepauze! Of lunchpauze. Altijd, echt altijd, als ik bijna aan de beurt was.  En allemaal tegelijk. Uitgestorven!

Dan, eindelijk, was ik aan de beurt. Ik mocht het hokje binnen en trof er altijd een soort van darkroom aan. Tegenwoordig weet ik dat ik lichtelijk nachtblind ben, maar toen nog niet, dus ik was mijn oriëntatie compleet kwijt en was blij als ik in de stoel zat. In al die jaren heb ik veel leeskaarten voorbij zien komen, eerst die met het autootje, dan met alleen de letter ‘O’ en mocht ik zeggen aan welke kant er een opening zat, later de letterkaart.
Daarna begon het feest van de wel, écht waar, 50 kilo wegende ijzeren bril op je neus en de veel te snel wisselende glaasjes. Eén..of Twee? Eén of Twee..? Soms wist ik het echt niet meer. Maar maillot-technisch gezien was het handig wanneer ik juist antwoordde.  Anders zat ik er over een jaar weer!

Kortom… enorm frustrerend, veel hoofdpijn en lang wachten. En stilzitten…als kind. In die tijd waren er geen ballenbakken of legotafels in wachtkamers.

Maar.. dan ging mama toveren. Op het moment dat we weer buiten waren, liepen we richting de Coolsingel, om, daar waar nu een hoog flatgebouw op de hoek staat, een lunchroom in te lopen en samen een broodje te eten.
Dat was Feest! Zomaar, alleen met mama, aan een tafeltje, samen een broodje eten. Met een glaasje melk. Mijn hoofdpijn was weg, alles wat daarvoor gebeurde, was vergeten. Met de tram terug naar Delfshaven, of met Bus 37 later naar  Ommoord. Huppelend.

Want mama kan toveren. Zij maakt van een nare dag een fijne dag!!!