Berichten

Art Zegelaar School voor Piano

Wereldberoemd in Rotterdam-Zuid…

 Dat is onze ambitie. En we spannen al heel de globe op dit moment, want we geven ook lessen online. En onze verste muziek studenten zitten in … Nieuw Zeeland!

Art Zegelaar School voor Muziek geeft les aan studenten voor elk niveau. Of je nu een Beginner bent of wilt voorbereiden voor een Diploma of Auditie. Je wilt aandacht besteden aan een bepaalde stijl.. Je hebt misschien last van een verkeerde speeltechniek…

 Je kunt in veel opzichten terecht bij Art Zegelaar School voor Piano.

 Je kunt er ook veel meer leren dan alleen Piano, want niet alleen zijn er smanewerkingsverbanden met docenten voor bijvoorbeeld gitaar of zang of blaas- en strijk instrumenten, maar er is ook ruimte voor workshops, lunch concerten of gewoon samen muziek maken.

 Bel voor een gratis proefles 010-7955575 (06 189 63647)

 

Bekijk de website voor meer informatie: www.jouwpiano.nl

Vraag het programma aan voor evenementen en lunch concerten.

Huur ruimte met een uitstekende vleugel en microfoons voor het maken van die waardevolle auditie opname.

Vraag om een begeleider.

Zoek samenspel of samenwerking als instrumentaal docent.

Piano lessen zijn open! Men kan ze bijwonen! 

7th Street Pop & Rockkoor

Het 7th Street Pop & Rockkoor is afkomstig uit Rotterdam – IJsselmonde.

In 2009 zijn wij gestart met ons koor, en op zoek gegaan naar een geschikte locatie, dit is de Wendeldijk 25 in IJsselmonde geworden, wijkgebouw de Rank, waar ook rocktempel L’Esprit gevestigd is.

Om ons te onderscheiden van andere koren hebben we een ervaren dirigent/muzikaal leider aan getrokken, te weten: Chris Hermans.   

De nummers die wij ten gehore brengen worden door hem persoonlijk gearrangeerd zodat wij altijd een eigen geluid hebben.

Inmiddels zijn wij uitgegroeid tot een koor met zo’n veertig enthousiaste zangers en zangeressen.

Wij hebben gekozen voor het genre pop en rock, voornamelijk Engelstalig, en een enkel Nederlandstalig nummer.

Het zijn lekker in het gehoor liggende, voor jong en oud herkenbare songs, zoals Bad Romance – Lady Gaga, Rolling in the deep – Adele, Viva la Vida – Coldplay, You can’t always get what you want – The Rolling  Stones, Beter – Bløf, River Deep Mountain High – Ike en Tina Turner, When the lady smiles – Golden Earring, en nog veel meer!

De eerste twee jaar hebben we verschillende try-outs gehad om wat ervaring op te doen, en hebben hier zo veel positieve reacties op mogen ontvangen dat we ons nu alweer twee jaar wat meer op de echte optredens hebben toegelegd.

Zo werken wij komend jaar alweer voor de derde keer mee met het benefietconcert ‘Voices4Life’, waren we twee jaar achtereen bij het korenfestival ‘Vólkoren’ in Middelburg en tijdens de Rotterdamse Operadagen in 2012 hebben wij twee optredens mogen verzorgen in de Rotterdamse Schouwburg.

Verder zijn wij regelmatig te vinden in verschillende winkelcentra en op festivals en jaarmarkten.

Bij interesse vertellen wij u graag meer over de mogelijkheden.

Ook als je een nieuwe muzikale hobby zoekt ben je bij ons aan het juiste adres.

Ons koor oefent elke donderdagavond van 20.00 uur tot 22.00 uur in de Rank aan de Wendeldijk 25 in IJsselmonde. Is zingen je hobby en wil je met plezier je zangkwaliteiten verbeteren en eens proberen hoe het is om in een stoer koor te zingen?  Dan zijn wij op zoek naar jou!

Wij zijn een hechte warme groep dames en heren van uiteenlopende leeftijden, waar ook nieuwelingen een warm welkom te wachten staat. De repetitie avonden, geleid door onze muzikaal leider Chris Hermans, zijn gebaseerd op een goede zangtechniek, ademhaling, ademsteun, klankvorming, en natuurlijk vooral dat waar we éigenlijk voor komen.. Lekker zingen.

Door de gerichte aanpak van Chris wordt een zo goed mogelijk resultaat behaald. Ook voor de beginner of hem/haar die geen noten kan lezen is zijn manier van lesgeven goed te volgen.

Wil je nog meer informatie over het 7th Street Pop & Rockkoor, of wil je eens komen kijken?
Bel dan even met onze voorzitter: Leo de Groes (06-19178480)

Tot snel!

 https://www.facebook.com/7thStreetPopenRockkoor?fref=ts

 http://www.7th-street.nl/

 

Ahoy

Wat heb ik een hoop herinneringen aan Ahoy.

Goede en slechte.

De enorme vechtpartij tijdens Veronica Indoor Soccer, toe speelde naar Feyenoord ook Ajax en ze hadden Amsterdamse bewaking ingehuurd. Niet slim.

Maar ook prachtige concerten gezien.

Miami Sound Machine, Supertramp, Carlos Santana en natuurlijk de Heineken en Amstel feestavonden.

Ook fijne herinneringen aan de zesdaagse en kerstcircus.

Maar Ahoy is voor mij hoofdzakelijk Jeugdland.

De kleurplaten van GEB, de verkeerstuin, flessen verven, de brandweer.

Een van de mooie jaargangen gaven ze ook singels weg, ik had mijn hoop gevestigd op We Woundend Knee van Redbone, maar ging naar huis met Blauwe Korenbloemen van de zusjes de Roo. Even anders

Maar wat dacht je van de bonnen; 6 bonnen en die kon je dan inleveren.

Een stuk fruit, pakje melk, ijsjes, kroket en de laatste schiet me niet te binnen.

Maar elke dag was een feest.

 

De Kuip, sentiment of ratio (slot)

Beste Feyenoord-vrienden,

De jaren tachtig verliepen, met uitzondering van de periode 1982-1984, dramatisch voor Feyenoord, hetgeen zijn weerslag had op het Kuipbezoek. Het eens zo trotse voetbalbolwerk was bij thuiswedstrijden verworden tot een akelig lege, kille, desolate bak . Het geduld en incasseringsvermogen van de  immer hondstrouw geachte supportersscharen die als enige in Nederland met de eervolle bijnaam ‘Het Legioen’ worden aangeduid, waren nu uitgeput en verdampt. In de vette eerste helft van de zeventiger jaren werd nog geroepen dat indien Coen Moulijn samen met Ernst Happel een kaartje zou leggen op de middenstip dat al voldoende zou zijn om 40.000 toeschouwers naar De Kuip te lokken.  Maar het eerst zo door en door verwende publiek kon het op het laatst toch niet meer opbrengen. Het substantieel inboeten aan kwaliteit en klasse op het veld en het daarmee samenhangende  stelselmatige afbrokkelen van de prestatiecurve waren fnuikend gebleken voor het Kuipbezoek. De dominantie van Ajax, ook nadat wereldsterren  als Cruijff, Keizer, Neeskens, Suurbier en Krol waren verdwenen, nam geleidelijk toe. Daarnaast was er de tomeloze opkomst van PSV, dat met behulp van de grote elektronische suikeroom vanaf het seizoen 1985-1986 voor lange tijd de hegemonie greep in de vaderlandse competitie en naast vier achtereenvolgende landstitels in 1988 zelfs de treble (kampioen, beker en Europacup I) won.

Alleen de seizoenen 1982-1983 en 1983-1984 waren voor de Feyenoord-supporters nog een revelatie, welke appelleerden aan vervlogen triomfantelijke tijden. In 1983 werd Feyenoord met zijn gevreesde luchtmacht (Ruud Gullit, Peter Houtman en de Bulgaarse Andrej Jeliazkov) net geen kampioen en kopte het AD: ‘Ajax kampioen van de regelmaat, Feyenoord kampioen van de topwedstrijden’. Zo werd PSV  in Eindhoven met 1-3 verslagen (ter vergelijking: Ajax verloor dat seizoen met 4-0 in de Lichtstad), werd tegen Ajax twee maal een gelijk spel geboekt (2-2 thuis en 3-3 uit) en werd AZ, destijds nog gesponsord door de gebroeders Molenaar, twee maal verslagen. Toen na dat succesvolle maar toch ‘net niet’ seizoen ook nog een jegens zijn oude club rancuneuze Johan Cruijff aan de – landelijk gezien –  reeds kwaliteitsrijke selectie kon worden  toegevoegd en waarvan ook verloren zoon Michiel van de Korput weer deel  ging uitmaken, was dat net voldoende om in 1984 een glorieuze ‘dubbel’ (titel + beker) in de wacht te slepen. Johan Cruijff, inmiddels 37 jaar oud, weigerde er vervolgens nog een seizoen aan vast te plakken, tot grote teleurstelling van trainer Thijs Libregts. Nu ging het snel bergafwaarts met de club. Ik herinner mij uit die tijd, die zeker tot 1990 duurde, de verhalen over supporters die na weer een verloren wedstrijd uit frustratie hun seizoenkaart (toen nog geen plastic pasje) verscheurden. De toeschouwersaantallen slonken tot minder dan 10.000 in thuiswedstrijden en Feyenoord speelde nog slechts een figurantenrol in de vaderlandse competitie.

Het tij keerde nadat Jorien van den Herik de macht greep binnen de Feyenoord-top, naar eigen zeggen om zijn in Feyenoord gestoken geld zelf te kunnen blijven bewaken. Als cruciaal keerpunt wordt wel beschouwd de bekerzege van Feyenoord op PSV in Eindhoven op 11 april 1991. John de Wolf, kort daarvoor (op 3 maart) nog verketterd na de kansloze 6-0 zeperd in datzelfde Philips-stadion, speelde nu een glansrol. Romario, bij de 6-0 nog goed voor vier goals, werd door de robuuste verdediger ditmaal helemaal uitgeschakeld. Zijn maatje in het centrum van de verdediging, Henk Fraeser, scoorde het enige en beslissende doelpunt in die gedenkwaardige en historische wedstrijd.  Feyenoord bloeide weer op, in vijf seizoenen werden 4 bekers,  1 landstitel en 1 supercup gewonnen. Het elftal straalde behalve degelijkheid vooral strijdlust uit welke bij veel supporters anno 2013 nog steeds tot de verbeelding spreekt en de selectie met Regi Blinker, Gaston Taument en Robbie Witsche zong zelfs datFeyenoord van muis weer olifant was geworden. De Kuip begon weer vol te stromen, de crisisjaren tachtig waren behalve voor  de vaderlandse en wereldeconomie nu ook voor Feyenoord eindelijk voorbij.

In 1994 volgde een ingrijpende renovatie van De Kuip, die in totaal meer dan 100 miljoen gulden zou kosten. Er kwam een dak, maar helaas wat aan de korte kant, zodat nog steeds veel  supporters de regen moesten trotseren, hetgeen nog werd verergerd door lekkage die bij hoospartijen heuse watervallen te weeg bracht. De renovatie was eigenlijk niet veel meer dan een tafel die over de bestaande Kuip werd geschoven, al werd ook de grasmat vernieuwd en uit veiligheidsoverwegingen een gracht rond het veld gegraven. Verder werd in het fonkelnieuwe Maasgebouw ook een home of history gerealiseerd aan de hand waarvan jong en oud zich kon vergapen aan het glorierijke verleden van de nationale volksclub bij uitstek. En op de tribunes verdwenen alle staanplaatsen en verschenen er nieuwe blauwe en rode kunststof  Kuipstoeltjes.

Maar bijna twintig jaar later raakt de Heilige Kuip nu toch steeds meer gedateerd. Popgroepen willen er geen concerten meer geven en verkiezen de overdekte accommodaties als de Arena en het Gelredome. Een groot stadion zoals De Kuip valt nauwelijks te exploiteren als de inkomsten uitsluitend  door het voetbal moeten worden gegenereerd, laat staan als dat bijna alleen nog door de thuiswedstrijden van Feyenoord moet gebeuren. De (K)NVB haakt steeds meer af waar het wedstrijden van Oranje betreft en Europacupwedstrijden zijn anno 2013 een zeldzaamheid geworden. De kans dat ook de bekerfinale op termijn uit de Kuip zal verdwijnen is levensgroot. Ook de UEFA zal De verouderde Kuip niet snel meer aanwijzen voor een finale. De plannen voor nieuwbouw hebben geleid tot heftige en zelfs grimmige discussies tussen voor- en tegenstanders, waarbij alternatieve plannen tot een tweede renovatie inclusief  uitbreiding worden aangevoerd.

Als oude supporter, die vanaf zijn prille jeugd emotioneel onverbrekelijk met Feyenoord en met De Kuip is versmolten, ben ik persoonlijk van mening dat nieuwbouw hoe dan ook de voorkeur verdient. Of het er van komt ondanks de het Rotterdamse college van burgemeester en wethouders al een garantiebesluit heeft genomen (dat overigens nog naar de gemeenteraadmoet) is nog steeds moeilijk te zeggen. Maar ik hoop vurig van wel. Het oude stadion voldoet gewoon niet meer  aan de moderne eisen voor een multifunctionele accommodatie die dus uit oogpunt van exploitatie ook voor andere doeleinden gebruikt moet kunnen worden. De vorige ingrijpende renovatie heeft geleerd dat ondanks alle aanpassingen veel bij het oude blijft, zoals de oude betonnen bak, de betrekkelijk krappe zitplaatsen, zeker in vergelijking met de Arena en het Philips- stadion, waar de zitplaatsen veel royaler en dus gerieflijker zijn en het ontbreken van ruimte voor eigentijdse megaschermen, waarop bijvoorbeeld wedstrijdmomenten kunnen worden herhaald. Gevoelsmatig, los van alle al dan niet aanvechtbare voorcalculaties, ben ik ervan overtuigd dat de volksclub Feyenoord, die structureel terug wil naar de absolute top van Nederland en die af wil van de decennia lange ‘net niet-status’, alleen gebaat is met een fonkelnieuw stadion, waarmee een mooie toekomst voor Feyenoord weer jarenlang geborgd is.

Bij mij wint dus de ratio het in dit geval van het sentiment. De oude Kuip zit ook bij mij heel diep, maar terugblikkend op het roemruchte verleden kan ik niet anders concluderen dan dat Feyenoord al veel te lang aan het sukkelen is en dat de renovatie van 1994 niet heeft gezorgd voor een blijvende terugkeer van ons dierbare Feyenoord aan de top. Wat wel heel wezenlijk zal zijn is de locatie. Die moet vooral goed blijven aansluiten bij de infrastructuur, ook die van het openbare vervoer, in het bijzonder het hoogwaardige railvervoer. Als dat wordt gerealiseerd en dat in samenhang met een weloverwogen, opnieuw  ontwikkelde omgeving, dan zijn de randvoorwaarden voor een mooie toekomst van onze club weer voor lange tijd gewaarborgd. Ik hoop zelf die nieuwe toekomst nog een poosje te mogen meemaken, nu de jaren voor mij gaan tellen. Ik heb dankzij een bypass-operatie in 2003 al extra levenstijd gekregen en op 12 augustus aanstaande hoop ik 66 jaar te worden.  Afgelopen vrijdag beleefde ik bij toeval een deel van de indrukwekkende uitvaart aan de Langenhorst van supporter Rooie Marck, toen ik vanuit Zuid-Oost-Brabant op weg was naar mijn hoogbejaarde moeder aan de Schoonegge om haar 94ste verjaardag te vieren. Zo werd ik op heel bijzondere wijze weer bepaald bij de vergankelijkheid van het leven. Voor ons allen wacht ooit het bordje ‘einde’ en niemand weet waar dat precies wordt geplaatst. Voor Feyenoord ligt dat anders, de club is in beginsel ‘eeuwig’, de individuele supporter echter tijdelijk. Daarom is het rationele belang van de club toch net iets groter dan het sentiment van de individuele supporter, hoe waarachtig en oprecht die gevoelens jegens de club ook mogen zijn en hoezeer die de club ontegenzeglijk groot hebben helpen maken.

Ik wens dan ook alle autoriteiten die er in dit verband toe doen, zowel de publiek- als privaatrechtelijke, veel wijsheid toe bij de uiteindelijk te nemen en dan onomkeerbare besluitvorming omtrent de toekomst van ons aller zeer dierbare Feyenoord. Diezelfde wijsheid zal ook in het Legioen rijkelijk aanwezig dienen te zijn ter voorkoming dat de uiteindelijke keuze tussen nieuwbouw en renovatie niet blijvend als een splijtzwam zal werken, zowel onderling in de supportersscharen als wel tussen (delen van) Het Legioen en het clubbestuur.

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart.

Het ‘vergeten’ concert van Diana Ross in Ahoy

Ik keek er reikhalzend naar uit; Diana Ross in Ahoy bewonderen. Op zaterdag 12 juni 1982 ging ik opgetogen naar het Rotterdamse sportpaleis om dan eindelijk deze diva live mee te maken.Thuis had ik al nagenoeg alle lp’s van haar en zij had muzikaal mijn hart gestolen. Nu kreeg ik dan de kans om het allemaal zelf mee te maken. Ik had mijn uiterste best gedaan om zo dicht mogelijk bij het ronde podium, in het midden van Ahoy, plaatsen te bemachtigen. Dit was best wel gelukt. Ik zat op de 12e rij en zo zou ik er zeker van zijn dat ik alles goed kon volgen.Enthousiast betrad ik de arena en ging er maar eens goed  voor zitten. Het moment was daar en Diana betrad het podium en werd met een staande ovatie ontvangen. Een wervelend optreden volgde en er werd met volle teugen genoten. Het was in feite een grote medley van haar hits. Zelf had ik toch een klein fototoestel mee naar binnen gesmokkeld en ik probeerde zo goed als het kon stiekem foto’s te maken. Het uiteindelijke resultaat liet duidelijk te wensen over, maar ik had en heb toch mijn eigen memorabele foto’s. Het was echt genieten en het publiek werd meegevoerd in een muzikale belevenis en natuurlijk ontbraken de grote hits van haar niet.

Na zo’n 40 minuten verliet Diana het podium en een ieder dacht dat het pauze was. Niets was minder waar. Even later gingen de lichten in Ahoy aan en stond iedereen elkaar verbouwereerd aan te kijken. Was dit een grap? Was dit een foutje? Neen, het concert was over. Dit kon niet waar zijn en het publiek liet duidelijk haar ongenoegen blijken. Een ieder ging in eerste instantie nog uit van het feit dat per abuis de lichten waren aangedaan en dat het toch een pauze zou zijn. Niemand had dus de intentie om het sportpaleis te verlaten, maar na een tiental minuten werd het toch duidelijk dat de diva niet meer het podium zou betreden. Morrend en teleurgesteld verlieten de bezoekers Ahoy en een ieder sprak zijn of haar ongenoegen uit over dit wel hele korte optreden. Mensen hadden een hoop geld betaald voor een kaartje en dan verwacht je dit zeker niet. Achteraf zou blijken dat Diana op dat moment een relatie had met een arts in Parijs. Zij was zo verliefd dat zij het optreden in Rotterdam even snel wilde doen. Terwijl de mensen nog in Ahoy zaten  te wachten op haar terugkeer, zat mevrouw al in een privévliegtuig vanaf  Zestienhoven op weg naar Parijs om maar weer zo snel mogelijk bij haar geliefde te zijn.

Op zondag 13 juni gaf zij nog een concert in Ahoy en dit concert ging, voor zover ik begrepen heb, op dezelfde wijze. De media sprak die maandag over schande en liet geen spaan van haar heel, want dit kon zij absoluut niet maken. Het escaleerde zo ver dat zelfs de platenmaatschappij zich er mee ging bemoeien en de zangeres werd zelfs op het matje geroepen. Mevrouw Ross bood een soort van excuses aan en beloofde bij haar volgende bezoek aan Rotterdam alles dubbel en dwars goed te maken. Toch bleef deze bijzondere performance haar lang achtervolgen. Met gemengde gevoelens werd in 1985 gereageerd op het feit dat de zangeres maar liefst vijf keer zou optreden in Ahoy. Veel mensen zaten in dubio, want een ieder was toch wel bevreesd om een duur kaartje aan te schaffen voor een optreden van misschien wel weer een minuut of veertig.

Ze kreeg het voordeel van de twijfel. Natuurlijk had zij enorm gescoord met o.a. haar legendarische concert in 1983 in Central Park te New York. Menigeen zal zich nog de beelden herinneren dat zij in de stromende regen blijft doorzingen.  Ook speelde natuurlijk haar deelname van het nummer “We Are The World” mee. Dit nummer kwam in maart 1985 in de Nederlandse hitlijsten en stond negen weken op nummer 1. Dankzij deze wapenfeiten kreeg de zangeres inderdaad in oktober 1985 vijf keer het sportpaleis gevuld. Zij had eerder beloofd dat zij haar beschamende concerten van 1982 zou goedmaken en dat deed zij met furore.  Wederom had ik prima plaatsen weten te regelen en het was nu bijna twee uur genieten van Ross. Perfecte show en een muzikaal hoogstandje. Het Nederlandse publiek staat bekend als enthousiast en er was dan ook een enorme interactie tussen de zangeres en de mensen in de zaal. Dit was de zangeres zoals we haar kenden en wilden zien en horen. Zij had op grandioze wijze haar schuld aan het Rotterdamse Ahoy ingelost.

Haar laatste optreden in het sportpaleis was op 19 mei 2007 en in oktober 2009 was zij nog bij Symphonica in Rosso in Arnhem de prima donna . Zelf heb ik het genoegen gehad om de charismatische zangeres een paar keer persoonlijk te mogen ontmoeten en als ik dan begon over haar optredens in Rotterdam, dan werd handig van onderwerp gewisseld, want 1982 is toch een smet op haar indrukwekkende carrière.  De eerste keer was tijdens en na een optreden van haar in Caesars Palace in Las Vegas. Hier reageerde zij heel enthousiast toen ik vertelde dat ik uit Nederland kwam, maar toen ik vertelde dat ik ook haar optreden in 1982 had bijgewoond, ging de dame heel snel op een ander onderwerp over. Dat de Nederlandse fans bij haar hoog in het vaandel staan, blijkt wel uit het volgende. In 1999 was ik, als freelance journalist,  voor MTV in New York om verslag te doen van de uitreiking van de MTV Video Music Awards.  Bij de rode loper probeerde ik zoveel mogelijk sterren voor mijn recorder te krijgen. Je staat daar met een heleboel journalisten en fotografen en dat is een grote heksenketel. Uiteindelijk arriveerde Ross en alle media waren gelijk op haar gericht. Zij stopte echter nergens en liep met rasse schreden naar de ingang. Zij had geen zin in interviews of het poseren voor de fotografen. Ze kwam nu bij mij in de buurt en onder het mom ‘wie niet waagt, wie niet wint’, schreeuwde ik “Mrs. Ross will you say something to the Dutch fans?” Niet alleen tot mijn grote verbazing, maar tot ieders verbazing stopte ze en liep ze naar mij toe. Opnieuw stelde ik de vraag en hield de recorder voor haar neus. Zij nam de tijd en begroette mij en sprak vervolgens een boodschap voor haar fans in Nederland in. De opname heb ik vanzelfsprekend nog.

Zo zal ons land en zeker Rotterdam altijd in haar geheugen blijven. Hopelijk komt er  een dag dat zij nog een keer haar opwachting zal maken in ons Ahoy!

MUZIKAAL MISLUKT IN ROTTERDAM

Muziek zit in de genen!Ja Ik voelde t al bij de eerste muziekles op de Zuider Mavo.
Of t nou toen al aan mijn rebelse hoofd lag weet ik niet maar iedereen kreeg een normaal instrument behalve.. ik kreeg namelijk een triangel!ja en dan rock n roll bloed in je donder hebben!
Een Surinaamse leraar had ik die met zijn gitaar altijd een gevoelig nummer zat te brabbelen.Ik was al overtuigd dat hij niet mn kruiwagen op weg naar muzikant zou gaan worden dus druk bezig met triangel.Ooit tijdens zo n slaapverwekkend nummer viel er een stilte en iedereen in de klas keek me aan..Ik moest een ting geven! ff stemmen riep ik nog…ondertussen had ik de triangel haast recht gekregen tot ie uit mn handen vloog richting leraar..vak muziekles kon worden geschrapt..
Als vechter tegen onrecht moest ik gelijk aan mijn allereerste lagere school vriendinnetje Anja denken die verplicht accordion moest leren spelen van haar ouders.
We hadden allebei een voorliefde voor piano en zij had ook iets beters voor ogen dan op de kermis staan met haar tante en n zware joekel van n accordion.
Ja ik moet zeggen altijd een zwak voor toetsen gehad,alleen niet die van school.

Wat jaartjes later na afloop een bezoek cafe “melief bender” werd ik me toch geraakt door een prachtig orgelgeluid op het doelenplein!eropaf!,bleek de in Rotterdam heel bekende Janine Wegman te zijn !. Ik zag iets vreemds maar kon t niet plaatsen.Muziek klonk te gek alleen die stem klopte niet..Later hoorde ik dat zij vroeger door t leven ging als Jan en zich had laten ombouwen tot vrouw,achternaam kon niet beter!”Weg man”.
De toegift van t optreden, ja ik vergeet t mn leven niet meer hete:”brilletje op brilletje af”.
Janine had n pruik en een bril voor best wel slechte ogen,maar tijdens dit laatste nummer deed ze elke keer bij de tekst “brilletje af” haar bril op haar pruik! met als resultaat de stekkers werden uit haar orgel getrokken door wat feestvierders en Janine zag niet wie t deed tot brilletje weer op neus..
Ik dacht toen dat t bij de act hoorde en lachte spontaan mee totdat Janine weer haar nummer hervatte en mij maar streng aan bleef kijken zonder haar brilletje af te zetten..
Op naar de “double diamond” k heb t nu wel gezien zeg ik nog tegen mn maat,nee!! blijf ik met mn puntschoen aan een snoer hangen die t orgel weer uitschakelt!
Krijg ik me toch een kwade Janine achter me aan!Best wel een boom van een vrouw!Gelukkig had hij een strakke lange rok aan en kon daardoor niet zo hard lopen..
Na wat uitgeraasde puberjaartjes kwam de synthesizer pop op in de jaren 80.Toch maar weer eens wat gaan proberen in de muziek,met Herman Brood in mn achterhoofd achter de toetsen!.
Ik kwam na 2 maanden oefenen niet verder dan 1 minuut foutloos het begin van “just can t get enough” van Depeche mode….
Maar desalnietemin wel ooit n succesje geboekt in een soort van voorprogamma van de britse band XTC tijdens een optreden in Eksit.
Ik stond vooraan bij de synthesizer en toen alle zaallichten doofden kon ik het niet laten..ja ik kon er net bij..de eerste noten van “just can t get..depeche mode” ik kreeg me een applaus!wel de zaal uitgezet en t concert gemist..
Als zanger ook best wel niet al te ver geschopt!Nieuwe binnenweg Rotown een optreden van Steve Mariott ooit zanger van de small faces mijn grote helden!.
Ik stond vooraan en zag dat Steve best wel trek had in nog wat biertjes die ik dan ook aangaf.Resultaat Aat mocht het nummer “All or nothing” op t podium meebrullen!,na 6 keer “all or nothing” zingschreeuwen moest ik van Steve het podium verlaten..
Toch gaf ik het niet op!.

Inmiddels had ik in Eksit best wel vrienden gemaakt die ook t zelfde doel voor ogen hadden namelijk:”money for nothing chicks for free!”.
Ik was er niet meer weg te slaan en sloeg geen optreden over,zeker de in engeland al doorgebroken bands niet.
De samehorigheid van de Rotterdammers tijdens die optredens was te gek!je voelde ondermekaar t gevoel van kom op jongens wat ze in London doen kenne wij ook hoor!!!
Zo begon er een Rotterdamse muziekscene op te komen.
Eerst opvaIlen wat uiterlijk betreft daar was ik snel achter!,muziek maken kon altijd nog later..
Bij Krokus een trendy kledingpunkzaak die alles uit engeland importeerde had ik een tweede hands glimmend jaren 60 pak aangeschaft en splinternieuwe zwart witte “mod”puntschoenen,bij Monroe nog ff n spierwitte “straycats kuif'”laten doen kortom ik was er ready for!!!!!

Bij veel platenzaken was ik inmiddels ook geen onbekende,ja je babbelt wat af zo over muziek.
Zo kwam ik in contact met muzikanten die op zoek waren een band te vormen.
Tijdens een concert van “THE JAM” in Eksit kwam ik in gesprek met Peter.
Hij wilde net zo n soort band gaan vormen en vond mij uitermate geschikt!, voor n prikkie mocht ik dan ook een hele dure basgitaar van zijn broer overnemen maar wel zo snel mogelijk aan de slag! echter wel vergeten te vragen of ik wel kon spelen..
De eerste repetitie verliep dan ook niet helemaal vlekkeloos.
Mn maat die al mijn gepruts in t leven altijd met veel plezier volgt voelde dat ie erbij aanwezig moest zijn,dus mijn chauffeur.
Ervoor nog eventjes een biertje gedaan in “Melief Bender” Ik had me een succes!!! en nog geen noot gespeeld!ja een gitaarkoffer doet wonderen!
Sta ik met Ger Sax te praten de saxofonist van Jules Deelder vergeet ik me toch..snel!!!
Peter zat al n aardig tijdje achter zijn drumstel met geluiddimdoekjes over de trommels.
Plug maar in Aat! Wat waar in ? Ik heb alleen maar n gitaar!
Peter..zat ie niet in de koffer?Snel naar mn broer!ja en ik snel achter de drums!doekjes eraf en gaan!!!te gek dat drummen klonk best wel aardig!Na een politiebezoek vanwege geluidsoverlast voordat t snoer met Peter arriveerde gelukkig alles nog met een sisser afgelopen. De band met Peter was einde verhaal.
Grappig genoeg werd ik een week later gevraagd als gitarist voor de Rotterdamse band “CHATTERBOX”,die al een optreden achter de rug hadden in Eksit dus ik was best wel vereerd!Ik kende al wat bandleden maar na wat nachtmerries vanwege t niet kunnen gitaar spelen toch maar de knoop doorgehakt.
Ja joh je kan t beste maar gewoon eerlijk zijn…Jammer!,net bezig met een eigen band en nu te stoppen en met jullie verder te gaan kan ik niet maken tegenover mijn andere bandleden……
Af en toe nog wel succes in een karaokie bar ver weg van Rotterdam dat dan wel weer…..

Polder Perikelen

Nee…geen Alexander POLDER…

Ik wil iets anders met u delen. Namelijk mijn ongeveer drie jaar in de Polderbuurt op Rotterdam Zuid.

Ik woonde op de Noordpolderstraat 9a, een benedenwoninkje dat nu is gesloopt en herbouwd. De nummering in de straat klopt ook niet meer.

Het was een soort van Poppenhuisje. Altijd fijn om bij me te komen eten, want afwassen hoefde niet, in je eentje kon je er de kont niet eens keren.

Wel beschikte ik part-time over een hele grote tuin, met de buren hadden we de schutting eruit gehaald en in het midden een vijver geplaatst. Ook gebruikten we één heel lange waslijn saampjes, de buurvrouw en ik. Hilarische momenten wanneer we allebei de spijkerbroekenwas hadden gedaan. Stond je ‘s ochtends vroeg jezelf in een te kleine jeans te frommelen. Had je de broek van de tiener-buurjongen ook van de lijn gehaald.

Om 06:00u in de ochtend is dat niet iets dat je begrijpt hoor, neem dat maar van me aan! En maar afvragen waar die overnight kilo’s vandaan kwamen…

 

Het was wel een hele rare tijd. En een gekke buurt, op het leuke af dan. Nou ja, meestal.

Recht tegenover me, vanaf de voordeur gezien, stond het alco-huis. Op de eerste etage woonde een man, die zichzelf elke dag thuis onder zijn eigen tafel dronk. Overdag reed hij op de ziekentaxi.

Er boven woonde een jonge meid, met rode koontjes en een fris gezichtje. En een stiekeme drinkster. Ze zei eens tegen mij dat dat onschuldige uiterlijk haar geheim goed in stand hield. Ik had zo mijn visioenen dat die twee elkaar dagelijks de trap op en af hielpen.

Schuin tegenover me, in de Zuidpolderstraat, woonde destijds Rudy Koopmans, ja, de beroemde bokser. Hij woonde daar met zijn vriendin, ik meen dat haar naam Eunice was, een Miss Holland. Ik kwam haar wel eens tegen bij de slager op de hoek. Of bij de kruidenier/groenteboer, Kooren. Je kon daar nog ‘poffen’, ik heb het over de jaren 80, dat was uniek. En in mijn geval, ook soms wel zo handig.

Op de ‘knik’ van de Noordpolderstraat, nummer 3 of 5, was een hoekpandje. Daar verbleef een tijdje een groep Rastavrienden en met mooi weer gingen de stoeltjes naar buiten en de drums en trommels ook en hadden we in de straat een heerlijk ritmisch en gratis concert.

En op de hoek die de Noord- en Zuidpolderstraat in tweeën deelde woonde een meneer, die een oogje had op mijn vriend. Hij woonde alleen, met zijn drie honden, allemaal collies. Aramis en Athos zijn twee van de namen van de honden die ik me nog herinner.

Ik was zo jong en, jaja, onbevangen,  dat ik dacht dat ze naar herenparfums waren genoemd…

Mijn toenmalige vriend kwam niet verder dan Blue Stratos after shave, dus neem me niet kwalijk.

 

Het mooiste pandje was verderop in de straat, op de volgende hoek. De Winkel en Werkplaats van Ferry Ferbrache.

In de etalage stond een spierwitte Harley, een fatboy of lowrider, customized in ieder geval, en als de winkel dicht ging, ging in de etalage de blacklightspot aan… Zoiets moois heb ik later nooit meer gezien.

Op een gegeven moment had ik een ‘jongens-‘ brommer, een Kreidler. ‘Rood’ stond op het verzekeringspapiertje bij kleur. Nou, ik denk, dat als je echt ging zoeken je misschien 5 cm² rood ergens onder het zadel kon vinden, verder was ‘ie helemaal verchroomd. Mijn schakelpook was afgezaagd, zodat je lekker plat ‘boggies kon trekken’… en mijn stuur was plat en zo breed, dat ik niet zonder zig-zaggen tussen 2 rood/witte fietspad paaltjes door kon. Opgevoerd was ‘ie ook, maar niet harder dan 90 km/u, want anders zou het frame krom trekken.
Ik had nog nooit een schakelbrommer gereden, dus eerst rondjes Noordpolderstraat-Polderlaan maken. Eerst met één kick starten dan gas geven en dan op het hoekkie stond Ferry in de deuropening. Wanneer ik daar langs reed riep hij heel hard: “NU schakelen!!!”.

Zo heeft Assie brommer leren rijden. Met dank aan Ferry.

Het was een leuk huisje, klein, maar knus. Slapen aan de straatkant. Een douche ruimte als een pijpenla, tegenwoordig is dat trendy, een inloopdouche. In de woonkamer rieten platen aan de ene muur, houten schrootjes aan de andere. Blacklightposters aan de muur. Gatenplanten en citroengras, als het maar groot en groen was.

Nadat krakers het benedenhuis ernaast in de brand hadden gestoken, zijn we verhuisd. Naar de Aelbrechtskade. Uitzicht op Delfshaven. Back to my roots!

Verhalen gezocht over Overschiese buurtschappen Zweth en Kandelaar

Als het uit 1853 daterende pand ‘De Hoop’ van voormalige bierbrouwerij ‘W’(ijnaendts) in buurtschap de Zweth aan de Delftweg kon praten, zou er een boekwerk van te maken zijn. Maar een pand, hoe fraai gerestaureerd ook, kan dat niet. Willemina Suzanna (Ineke) de Hoog – Deurloo (65)) echter wel. Ze heeft levendige herinneringen aan het pand, waar ze sinds haar vierde jaar een deel van bewoont. Eerst als kind en tiener en vervolgens getrouwd met Pieter Antonie (Piet) Deurloo én moeder van dochters Monique en Suzanna, nu 38 en 35 jaar.

In begin 1900  kochten de gebroeders Cornelis ( Cees) en Willem de Hoog ‘De Hoop’ en vestigden er hun timmerbedrijf in wat later uitgroeide tot een aannemersbedrijf. Vanwege tegenstrijdige karakters hielden ze het samen niet uit. Willem vertrok naar de Ludolf de Jonghstraat elders in Overschie en begon daar zijn eigen bedrijf. Onderling hielden ze elkaar wel aan het werk.

Opa Cees de Hoog ontwierp als architect/aannemer woningen, onder meer voor de Rotterdamse Rijweg. Ook het ontwerp voor een rijtje panden aan het Saenredamplein kwam uit zijn koker en toen dat gereed was betrok het gezin Johannes de Hoog – zoon van Cees de Hoog – er een van en daar werd dochter Ineke geboren. Maar ze groeide er niet op, want dat gebeurde aan de Delftweg in Zweth, samen met haar oudere broers Cornelis (Cok) en Willem Arie (Aad). Ineke bezocht vanuit Zweth de Emma-kleuterschool in de Rodenburgstraat en aansluitend de lagere Wilhelminaschool. Haar vervolgopleidingen deed ze in Delft en Rotterdam.

,,Ik heb een heerlijke jeugd gehad,’’ vertelt ze aan een grote tafel in de voormalige bierkelder van de brouwerij waar alleen de geur van verschaald bier en vaten ontbreken om je er helemaal in sferen van 150 jaar geleden te wanen. De ruimte is prachtig strak gerestaureerd zonder de contouren van toen geweld aan te doen. Dat geldt trouwens ook voor de rest van het pand, waar door vlijtige vakmensen ooit ook doodskisten en houten wielen voor koetsen en sleperswagens werden gemaakt.

,,Met buurtkinderen  als Yvonne Lam, Nel Otting en Dirja Zandbergen struinden we door de polder en sprongen over slootjes. Soms er ook in en dan kwam je boven met bloedzuigers op je arm of been. Het gaf allemaal niks, we genoten van vrijheid en blijheid.’’ En: ,,Ook had ik een vlot in de Delftse Schie en roeide – zonder gevaar te zien – tussen de passerende schepen door. Ook klommen we in een roeiboot die achter een binnenvaartschip hing en voeren een stukje mee naar Delft. Op een keer verloor ik mijn badpak en moest terug in mijn blote billen.’’

Over de Delftse Schie voeren ook de (roei)veerpontjes van Willem Bijl (Kandelaar-Zweth) en Jan Groenenwegen van der Weijden (Ketelsekade-Schouwgat-Overschie). Vele voetgangers en fietsers hebben er vele decennia – tot in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw – gebruik van gemaakt.

Vrijwel altijd is het overvaren in goede harmonie gegaan met de toch wel drukke scheepvaart op de Delftse Schie. Maar niet in 1927 toen de veerboot door een hoge golfslag van een passerende binnenvaarder omsloeg en alle passagiers in het water vielen. Wonder boven wonder hield niemand er iets aan over, behalve dan het natte pak.

Wim Kerkhof van de Amazing Stroopwafels brengt een ode aan de veerman van de Kandelaar op zijn cd ‘Strooptocht’, uitgebracht in januari 2007.

De buurtschap in het noordoosten van Schiedam is een samenraapsel van huizen en boerderijen en is in de loop van eeuwen ontstaan. De eerste groep huizen ligt tegenover de Oude Hofweg, waar nu de begraafplaats en het crematorium Hofwijk in Overschie zijn. De eerste indruk is dat het leven er eeuwen stil heeft gestaan, maar dat rustieke beeld gaat verloren door veel te snel langsrazende auto’s over de geasfalteerde Kandelaarweg tussen Schiedam en Delft. De andere straat in het gehucht is de Kethelsekade, het voormalige jaagpad langs de Delftse Schie.

Verderop was er bij de Lage Brug – in het centrum van het oude Overschie – ook de veerverbinding van Jan Groenewegen van der Weijden en zijn vrouw Jaan tussen het Schouwgat en hun in 1767 gebouwde Veerhuis aan de Kethelsekade. Tot 1923 was het een veerdienst van Delft en na het afstoten van de voorziening door die gemeente werd het een particulier veer dat op afroep passagiers overzette.

Het ouderlijk huis van Eric, de in 1938 geboren zoon van Johannes Adriaan Augusteijn, staat aan de Schiekade tegenover de voormalige Scheepswerf ‘De Hoop’, zo’n vijfhonderd meter ten westen van het monumentale Veerhuis. Vanaf het Veerhuis passeerde men in westelijke richting de in de jaren zestig van de 20ste eeuw gesloopte boerderij en café ’s Gravenhuize. Dan was men overigens de grens met Schiedam al gepasseerd en heette de weg verder Schiekade. Café ’s Gravenhuize is nog een tijd gepacht door Augusteijn senior, die er ‘Hof van Cyrene’ als naam aan gaf.

De gemeente Rotterdam had voortschrijdende plannen met die hoek van de Oost-Abtspolder. Er moest een verbindingsweg komen vanaf het viaduct naar het nieuwe industrieterrein, dwars door het oude dorp en over het Veerhuis, dat Johannes Adriaan Augusteijn in 1949 voor 8500 gulden had gekocht. Rotterdam bood in 1962 aan om het Veerhuis van hem te kopen voor hetzelfde bedrag dat er voor was betaald, door inflatie inmiddels opgelopen tot 12.000 gulden.

,,Mijn vader weigerde, maar na lange procedures werd het Veerhuis in 1966 toch eigendom van de gemeente Rotterdam. Tot aan de sloop zou hij het mogen huren.’’ En legt uit: ,,Toen ons huis in 1949 werd onteigend ten behoeve van plannen voor de Oost-Abtspolder, kocht mijn vader noodgedwongen het Veerhuis. Dat was uit voorzorg om toch te kunnen wonen als onze eigen woning ontruimd zou moeten worden. Dit is echter nooit gebeurd, ons oude huis staat er nog altijd. Mijn ouders zijn er tot hun dood (vader in 1972, moeder in 1992) blijven wonen.’’
Nadat Augusteijn in 1949 het Veerhuis had gekocht, mochten de oorspronkelijke huurders er blijven wonen. Eric Augusteijn: ,,Dat was veerman Jan Groenewegen van der Weijden (iedereen kende hem als Jan van der Weijden) met zijn vrouw Jaan in het linker deel van het pand en Aart Beijer met zijn vrouw in het rechter gedeelte. Dagelijks werden wij door Van der Weijden of Beijer in een roeiboot overgezet om in Overschie naar school te gaan, samen met de kinderen Bijl van de in 1632 gebouwde boerderij ‘s Gravenhuize, de kinderen Klein Hesselink van scheepswerf De Hoop en de kinderen Beijer, neefjes en nichtje van Aart Beijer, die woonden op een schip naast ‘De Hoop’.
Na het overlijden van veervrouw Jaan Groenewegen van der Weijden trok de weduwe T.C. (‘tante’ Truus) Havelaar-Ouwerkerk bij weduwnaar Jan in huis, eerst als huishoudster en later als zijn partner. Na Jan’s overlijden in 1956 werd ‘tante’ Truus hoofdbewoonster van het linker deel van het Veerhuis en Arie Helsemans trok bij haar in. ‘Tante’ Truus bleef huurster tot haar dood in 1972, het rechter deel werd na het vertrek van de Beijers door diverse huurders bewoond. Na hun vertrek gebruikte Augusteijn het Veerhuis als cultureel centrum/streekmuseum.’’
Zijn zoon Eric herinnert zich: ,,In het rechter deel werden recepties, concerten en tentoonstellingen georganiseerd. Vader deed al het mogelijke om ervoor te zorgen dat de sloop niet zou doorgaan. Na zijn dood werd zijn initiatief overgenomen door stichting Het Veerhuis, waar ik voorzitter van was, met Overschieënaars Jan Vleesenbeek als secretaris en Piet Snaathorst als penningmeester. In 1974 besloot de gemeente dat het Veerhuis toch niet gesloopt zou worden. De weg ging niet door en een strook woningen in Overschie aan Voorom, De Lugt en Overschiese Dorpsstraat was voor niets gesloopt. Uiteindelijk is de stichting opgegaan in museum Oud-Overschie ‘De Hoop doet Leven’, toen geleid door John van den Berg. Die heeft het Veerhuis voor een symbolisch bedrag kunnen verwerven. Het is in 2008 gerestaureerd door de bekende Overschiese aannemer Ouwendijk en kort geleden aan een particulier verkocht.’’

In de toekomst is, binnen plannen voor bochtafsnijding van de Delftse Schie, wellicht een nieuwe culturele en recreatieve functie voor het Veerhuis weggelegd. Deze en nog meer verhalen over Zweth en De Zweth komen in deel 4 van ‘Momenten uit de Overschiese samenleving’. Reacties, aanvullingen en of foto’s zijn welkom via overschieboek@telfort.nl

Concert in de Kuip

Ik heb een tijd in de Beyerlandsestraat gewoond.
Dat was in de jaren 80 en er waren toen heel wat concerten in de Kuip.
Madonna, The Stones, Bruce Springsteen en Natuurlijk U2

Van de meeste heb ik op mijn balkon mogen meegenieten.
Soms was ik er ook echt aanwezig zoals U2, geweldig.

Mijn eerste concert vergeet ik ook nooit meer.
Het NCRV spektakel; Los Vast met Jan Rietman

Een gratis concert en het was bomvol.
Hans de Booy was een van de gene die kwam optreden, hij had toen een hit met Annabel.

Ik weet nog dat hij opkwam de eerste tonen inzette en de hele kuip zong mee.
Of hij nou oprecht verbaasd was of dat het de softdrugs waren, hij maakt een verdwaasde indruk.

Mijn laatste concert in de Kuip was Doe Maar, en dat ik ook al weer een paar jaar geleden.
Ook hier heb ik heerlijke herinneringen aan, op het veld mee gillen als een dertien jarig meisje.

Er ging veel bier, andere drank en pretsigaretjes rond.
Voor elk wat wils.

Zijn jullie wel eens naar een concert in de kuip geweest?