Berichten

Slagschip

Wanneer  je vader voorzitter is van modelboot bouw vereniging “Poseidon” ben je aan je stand verplicht om ook een boot te bouwen, vond de 16 jarige Martin en dacht aan het vervaardigen van het grootste schip dat ooit door de clubleden van de vereniging aanschouwd was. Hij zou ze wel eens een poepie laten ruiken en eindelijk door die snoevers van het bestuur serieus genomen worden. Vooral zijn vader zou hem dan met andere ogen gaan bekijken. En dat werd tijd, omdat hij nooit ergens aan mocht komen van hem. Martins opmerkingen en ideeën werden meestal weggehoond.

Hij sprak in het geheim af met ome Jan, de jongere broer van zijn vader, die ook lid van de vereniging was en ook vaak met zijn grote broer overhoop lag. In zijn schuurtje bouwden ze stiekem een oorlogsschip met 20 boordkanonnen, echt draaiende radarschermen, reddingssloepen en natuurlijk de radiografisch bestuurbare motor, die het gevaarte geruisloos over de kanovijver van het Zuiderpark zou moeten laten glijden. Het schip werd wel anderhalve meter lang. En dat is zeer groot voor een modelboot. Naarmate de tijd verstreek, had Martin steeds meer moeite om voor zijn vader te verzwijgen waar hij mee bezig was, zelfs toen hij zijn moeder in het complot betrokken had. Ondanks de geheimzinnige stemming in huis had zijn vader niets in de gaten. Aan tafel bleef hij, zoals altijd, opschepperige anekdotes vertellen over zijn enorme slimheid. Tot de grote dag.

Bij de kanovijver werd, zoals elk jaar een gezamenlijke open dag gehouden door een aantal modelboot bouw verenigingen uit Rotterdam. Ze werkten samen, maar omdat er wedstrijden werden gehouden gunden ze elkaar het licht in de ogen niet. Er was meestal ontiegelijk veel gezeik over de jurysamenstelling en beschuldigden ze elkaar voortdurend van partijdigheid. Rond de vijver waren op de grote dag een aantal kramen neergepoot, gevuld met een groot aantal modelboten van allerlei soort en er werden demonstraties modelbootvaren gegeven. Het was prachtig weer, er werd zelfs gezwommen. Martin en ome Jan zouden pas tegen de middag verschijnen om het effect van de verrassing nog groter te maken. Om tien over twaalf stopte het busje van ome Jan op de parkeerplaats. Ze stapten uit, zetten hun “Poseidon” petten op en namen de situatie in ogenschouw. Het was druk bij de kramen en de vijver, maar Martin zag direct de rijzige gestalte van zijn vader, die met zijn armen over elkaar en met neergetrokken mondhoeken naar iemand stond te luisteren.
Daarna schudde hij z‘n hoofd, draaide zich om en beende weg. Martin zag nu ook zijn moeder, die zijn vader na stond te kijken. Het slagschip werd uit geladen en door ome Jan in Martins armen gevleid, die het, op van de zenuwen, bijna uit zijn poten liet vallen. “Kijk uit, jochie” siste ome Jan en keek zijn neef onderzoekend aan, “volgens mij ken je een ei in je reet gaarkoken, istnie?” Martin knikte bleekjes. Het was nu of nooit en daar stapte Martin kloek, stevig met de kruiser in zijn armen, alsof het een geweer betrof, op de menigte af. Hij keek niet op of om en stapte regelrecht naar de rand van de vijver. Het publiek week vol ontzag uiteen en er klonken kreten van bewondering.

Op een afstand stond zijn vader met open mond te kijken naar zijn slungelige zoon die rustig de boot in het water plaatste, van zijn oom de afstandsbediening aannam en de motor startte die onmiddellijk aansloeg. Als in een film gleed het slagschip over het water. Het zag er fantastisch uit en verschillende leden van de vereniging kwamen erbij staan en klopten hem op de schouders en overlaadden hem met een reeks complimenten waar Martin behoorlijk van in de war raakte. Hij hoorde zijn oom zeggen dat hij maar een heel klein beetje geholpen had. Ome Jan gaf Martin dus alle eer. Daarop draaide hij zich om en stond ineens oog in oog met zijn broer, die hem zwijgend aankeek en met samengeknepen lippen zijn hoofd schudde. Plots klonken er kreten vanaf de vijver, waar een grote opwinding heerste. De motor was uitgevallen waardoor het schip stuurloos op de vijver ronddobberde. De zwemmers die vanaf de te waterlating oplettend waren geworden, naderden nu snel het scheepsmodel. Martin sprong nerveus langs de kant heen en weer en riep in paniek om een rubber bootje, dat hem door een bekende gestalte werd aangereikt. Het was zijn vader, die hem ook nog de peddel overhandigde. Ze keken elkaar even aan. Er werd geen woord gesproken, terwijl Pa de rubberboot vast hield en Martin snel aan boord stapte en zacht “bedankt” mompelde. Hij wist niet zeker of zijn vader hem wel gehoord had.
De jongen peddelde nu ijlings naar zijn meesterwerk. De zwemmers waren akelig dichtbij gekomen en maakten al aanstalten het schip te enteren. “Afblijven!!”gilde Martin met een hoog stemmetje. Vertwijfeld kwam hij overeind in het rubberbootje. Hij reikte naar het slagschip, verloor zijn evenwicht en stortte met de peddel in de aanslag op het scheepsmodel. Martin ging kopje onder en kwam weer boven te midden van de wrakstukken van zijn noeste arbeid. Verbijsterd keek hij om zich heen, zwom naar de kant en werd daar door ome Jan op het droge geholpen. Zijn moeder had een handdoek geleend en begon hem droog te wrijven. Al die tijd had hij de pet opgehouden, die zijn moeder nu van zijn hoofd haalde. Hij keek zwijgend en witjes voor zich uit en leek opeens op een ontredderde kleuter. Ontroerd sloeg zij haar arm om hem heen en fluisterde: “ Ach, jochie toch. Je vader is apetrots hoor, want  hij staat aan iedereen te vertellen dat zijn zoon, stiekem dat geweldige slagschip gebouwd heeft en dat zo’n ongeluk iedereen kan overkomen. Hij zal het alleen niet tegen je zeggen.” Martin glimlachte even naar zijn moeder en zag hoe allerlei vrijwilligers de kapotte onderdelen van zijn werkstuk verzamelden en bij hem brachten. “Kunnen we best nog wat van maken jongen”, zei ome Jan.

Aad Wieman. Rotterdam, 5-11-2015. Met dank aan Jolanthe van Dongen, die mijn teksten redigeert.

Stichting De Bomenridders

Bomen in de straat, in het park en op het plein, we staan er zelden bij stil omdat ze zo vanzelfsprekend lijken. Toch verdienen ze aandacht bij herinrichting, als bomen ziek worden, vernield worden of het wegdek beschadigen. Pas als bomen plotseling omgezaagd worden besef je hoe belangrijk ze zijn. Ze zorgen voor een mooi straatbeeld, schaduw in de zomer, woonplaats voor vogels, schone lucht en demping van verkeerslawaai. Stichting De Bomenridders zet zich in voor bescherming van stadsbomen in heel Rotterdam. Dat is nodig omdat er regelmatig bomen gekapt worden die gespaard hadden kunnen worden als er creatiever was nagedacht over andere oplossingen.

Onze actieve kern bestaat uit 5 mensen. Deze voeren alle voorkomende activiteiten uit, van het publiceren van artikelen op de website tot het voeren van procedures, het ontwikkelen van een nieuwsbrief en het inventariseren van alle bijzondere tuinbomen in onze stad. Wij overleggen met de gemeentelijke beheerders van de buitenruimte, woningcorporaties en beantwoorden vragen van Rotterdammers die zich zorgen maken over hun bomen. Wat dat zijn het: uw bomen.

Toch worden omwonenden vaak niet betrokken bij het maken van plannen. Bomenkap voor rioolwerkzaamheden of ophoging wordt bijvoorbeeld als onvermijdelijk gepresenteerd, terwijl dat soms niet zo is! De Bomenridders willen u graag informeren en ondersteunen bij bomenkap in de wijk. Wat kunt u zelf doen?

Laat u niet verrassen door bomenkap en lees elke week de bekendmakingen van verleende vergunningen in de wijkkrant of online op: http://www.rotterdam.nl/rotterdambericht

Je kunt namelijk alleen bezwaar maken tegen bomenkap als je daar op tijd van weet! We merken heel vaak dat mensen pas gaan klagen als de bomen al om zijn. We zijn op zoek naar betrokken mensen die contactpersoon voor ons willen zijn in hun wijk. Want hoe groter het groene netwerk, hoe effectiever onnodige kap voorkomen kan worden.

Voor meer info over wat de bomenridders doen, ga naar www.debomenridders.nl.

We zijn te bereiken via info@debomenridders.nl.

Volg ons op twitter via @DeBomenridders en op Facebook: https://www.facebook.com/De.Bomenridders

 

Heopics Fotografie.

Sinds enkele jaren ben ik druk bezig met het fotograferen van diverse evenementen, gelegenheden en onderwerpen, waarna ik de stap heb gezet om daadwerkelijk een vakopleiding te gaan volgen en te voltooien. Hierna was het een logische stap om Heopics in te schrijven bij de kamer van Koophandel als ZZP ‘er. Heopics fotografie is Rob Heijtink en dat is een echte Rotterdammer. De mentaliteit is niet zeuren maar gewoon doen en niets is onmogelijk.

Voorheen werkzaam geweest in het zakelijk- en vipvervoer in de Regio Rotterdam, eerst als werknemer en de laatste jaren als zelfstandig ondernemer. Hiermee bevond en bevind ik mij in het topsegment van het zakelijk- en vipvervoer. Naast Heopics fotografie heb ik ook Heomobility opgericht. Heomobility biedt u alles op het gebied van het zakelijk- en vipvervoer. Van de organisatie en coördinatie tot aan het uitvoeren van de bestelde ritten. Heomobility helpt u en uw bedrijf bij het (re)organiseren van de vervoerstromen binnen uw bedrijf.

Nu druk bezig om van Heopics fotografie en Heomobility een betrouwbare partner te maken in (minimaal) de regio Zuid-Holland.

Heopics fotografie is nu de vaste fotograaf bij de branchevereniging Dutch Organisation for Electric Transport. De missie van DOET is het versnellen van de introductie van elektrisch vervoer in Nederland door middel van een samenwerking van ondernemers met een core business in elektrisch vervoer. Dit doen wij vanuit onze drie kernactiviteiten: lobby, kennisdeling en projecten (EV Roadshows).

Heopics fotografie is gespecialiseerd in het volgende:
Bedrijfs-fotografie: Om uw bedrijf er echt uit te laten springen heeft u een prachtige bedrijfsreportage nodig.
Evenementen-fotografie: Als uw evenement een blijvende herinnering moet worden huurt u een evenementen fotograaf in. Eventueel met de mogelijkheid om mobiel de foto´s uit te printen.
Redactionele-fotografie: Uw verhaal van duizend woorden en één schitterende redactionele foto zegt echt genoeg!
Sport-fotografie: Een dierbare herinnering aan uw sportieve (klein)kind of elftal.
Natuur-fotografie: Een perfecte foto waarbij alles klopt brengt de natuur bij u thuis!

Aangezien elke cliënt andere eisen heeft, biedt Heopics elke cliënt een op maat gemaakt pakket aan. Er is een pakket voor iedereen!
Neem voor informatie en een vrijblijvende offerte contact op via  info@heopics.nl. Werp een blik op de website : www.heopics.nl en stel uw vraag d.m.v. het invullen van het contactformulier. Of bel met : 06-10762694.

Facebook : https://www.facebook.com/heopics.nederland?fref=ts

 

De metro van vrijdagavond

Het gaat best goed, dat reizen met bus en metro. Behalve op vrijdagavond. Op vrijdag hebben wij koopavond in Rotterdam en dat betekent dus een lange dag voor mij. Om negen uur ’s avonds doe ik de deur op slot en tel ik mijn centen. Als het een flink bedrag is, wandel ik daarna moe maar voldaan naar de metro. Valt het bedrag tegen, dan wandel ik ook naar de metro, maar dan met een chagrijnige kop. In beide gevallen zakt mijn humeur sowieso onder nul, als de metro arriveert. Het kan niet anders of de baas van de metro heeft een gruwelijke hekel aan winkelen. Hij stelt de winkeliers en hun medewerkers verantwoordelijk voor het leed dat hij elke zaterdag en/of zondag meemaakt als hij met zijn vrouw gezellig de stad in moet. Rijden er de hele week lange metro’s van wel drie wagons aan elkaar, op vrijdagavond moeten we het doen met één schamel metrostelletje. Wij winkelwerkers staan dan samen met onze klanten samengepakt in de veel te kleine metrowagon. U zult begrijpen, dat ik mij nogal erger aan deze situatie en omdat ik assertief ben ingesteld, heb ik onlangs een mailtje gestuurd naar de RET. Ik heb hierin mijn verbazing uitgesproken over het feit, dat er op zaterdag- en zondagochtend metro’s ingezet worden van wel drie metrostellen lang, terwijl er dan bijna geen reizigers zijn en dat er op vrijdagavond, na een koopavond de kortst mogelijke metro over het spoor rijdt. Een paar weken later was het resultaat van mijn mailtje al merkbaar. Fijn zult u denken, dan kan je op vrijdagavond tenminste lekker zitten na zo’n lange werkdag. Mis! Op zaterdag- en zondagochtend zijn nu, net als op vrijdagavond, het tweede en derde metrostel afgekoppeld. Voor mij is het duidelijk. Mijn mailtje is terecht gekomen op het bureau van de baas van de metro, een krachtig leider die wel raad weet met zeikerdjes die altijd maar klagen. Zeker als blijkt dat het om een winkelier gaat. Hij twijfelt nog even om als wraakactie de vrijdagavondrit van kwart over negen uit de dienstregeling te schrappen. Zijn secretaresse weet hem nog net van dit onzalige plan te weerhouden, door hem snel iets lekkers in te schenken. Als de baas van de RET weer een beetje tot bedaren is gekomen, weet hij wat hij moet doen. Hij heeft namelijk tijdens zijn opleiding geleerd om altijd naar de klant te luisteren. “Die vent vertelt mij dat de metro op zaterdag- en zondagochtend leeg is? Mooi, dan rijden we op die dagen voortaan ook met één treinstel.” En zo is het gekomen. Namens alle reizigers van de vrijdagavond richt ik mij tot de vrouw van de metrobaas: “Lieve mevrouw, wilt u de komende tijd lekker met een vriendin gaan winkelen en uw man een poosje rust geven. Verwen hem bij thuiskomst een beetje met een lekker glas whisky en vraag over een paar weken eens, zomaar langs uw neus weg, of er op vrijdagavond niet eens een metrostelletje bij gehangen kan worden.” Alvast bedankt.

Hoe mama kon toveren

Ja, ik ben er weer. Deze Juf had even een schrijfvakantie. Veel regen, beetje zon, maar lekker uitgerust.

Vandaag wil ik het hebben over een toverkunstje van mijn moeder. Haar vader is Opa Bram, dus ze heeft het niet van een vreemde.

Jullie moeten weten dat ik dan wel goed gebekt ben, maar mijn oogjes doen het niet zo goed. Ik denk dat het de schoolarts was die daar achter kwam net voor ik naar de basisschool zou gaan. Ik bleek een brilletje met niet al te veel sterkte nodig te hebben om goed mee te kunnen komen op school ‘strakjes’. Voornamelijk voor TV kijken, lezen en borduren. Dat laatste is nooit een talent van mij geweest en ik heb me erbij neergelegd dat het zelfs geen verborgen talent is. Maar goed, dan kan ik ook niet met een naald in mijn oog steken, ik draag sinds mijn 13e al contactlenzen namelijk. En het stadium van dunne glazen ben ik al een eeuwigheid gepasseerd. Elk oog -12,5 is behoorlijk kippig!

Nu is dit alles wel leuk om te lezen, maar heeft niks met de toverkunsten van mijn moeder te maken, ik ben de enige met zulke slechte ogen in de familie, dus misschien kon mijn moeder ook niet zo goed borduren. Joost mag het weten!
Wanneer ik al wandelend en huppelend door Rotterdam doolde met Opa Bram, kwam het eens in de zoveel tijd voor, dat ik wel erg vaak zwikte, struikelde, dan wel tijdens het balanceren op een smal muurtje er vanaf duvelde. Met een kapotte maillot en bloedende knieën tot gevolg.  Dan was het tijd voor… sterkere glazen. Daar kon je de stationsklok op gelijk zetten.

Dus, mijn moeder maakte een afspraak met de Poli van het Oogziekenhuis.  De wachtlijst was enorm. Soms wel een half jaar. De wachttijden ook, maar daarover straks meer.

Ik vond het verschrikkelijk om daarheen te gaan. Aan de ene kant van de straat was het daadwerkelijke ziekenhuis en aan de andere kant de polikliniek. Een paar traptreden op -hoe kóm je erop!- en dan kwam je in een portiek met posters aan de muren. Die kon ik dan weer wel goed zien. Traumatische affiches over vuurwerk en oogletsel waar nog net geen vuurpijl uit een oog stak.
Dan kwam je in de grote hal. In die hal waren allemaal hokjes. In elk hokje zat een oogarts ‘verstopt’ en bij elk hokje waren wachtkamer-stoeltjes geplaatst.
Het was er altijd erg druk. Je kreeg te horen bij welk hokje, ze hadden allemaal een nummer, je plaats kon nemen. Sommige mensen wachtten op hun beurt, anderen hadden druppels in hun ogen gekregen en moesten dat laten inwerken.

Of de duvel ermee speelde, altijd wanneer ik bijna aan de beurt was, werd er niemand meer opgeroepen. Ja hoor, de dokters hadden koffiepauze! Of lunchpauze. Altijd, echt altijd, als ik bijna aan de beurt was.  En allemaal tegelijk. Uitgestorven!

Dan, eindelijk, was ik aan de beurt. Ik mocht het hokje binnen en trof er altijd een soort van darkroom aan. Tegenwoordig weet ik dat ik lichtelijk nachtblind ben, maar toen nog niet, dus ik was mijn oriëntatie compleet kwijt en was blij als ik in de stoel zat. In al die jaren heb ik veel leeskaarten voorbij zien komen, eerst die met het autootje, dan met alleen de letter ‘O’ en mocht ik zeggen aan welke kant er een opening zat, later de letterkaart.
Daarna begon het feest van de wel, écht waar, 50 kilo wegende ijzeren bril op je neus en de veel te snel wisselende glaasjes. Eén..of Twee? Eén of Twee..? Soms wist ik het echt niet meer. Maar maillot-technisch gezien was het handig wanneer ik juist antwoordde.  Anders zat ik er over een jaar weer!

Kortom… enorm frustrerend, veel hoofdpijn en lang wachten. En stilzitten…als kind. In die tijd waren er geen ballenbakken of legotafels in wachtkamers.

Maar.. dan ging mama toveren. Op het moment dat we weer buiten waren, liepen we richting de Coolsingel, om, daar waar nu een hoog flatgebouw op de hoek staat, een lunchroom in te lopen en samen een broodje te eten.
Dat was Feest! Zomaar, alleen met mama, aan een tafeltje, samen een broodje eten. Met een glaasje melk. Mijn hoofdpijn was weg, alles wat daarvoor gebeurde, was vergeten. Met de tram terug naar Delfshaven, of met Bus 37 later naar  Ommoord. Huppelend.

Want mama kan toveren. Zij maakt van een nare dag een fijne dag!!!

 

De Gastronoom

Een restaurant onder winkelcentrum zuidplein waar ik voor t instappen bus 69 richting waalhaven mn werkdag begon met koffie en na t uitstappen einde werkdag beeindigde met n biertje.
Er hing n sfeer wat mij boeide en er gebeurde altijd wel iets!
Zo stond er elke ochtend een oud vrouwtje achter de gokkast die niet weg te slaan was!Best vaak n opstootje vanwege gokkers die n jackpot roken!en hoorde ik van de bedrijfsleider dat haar duim helemaal scheef gegroeid was vanwege t drukken knop kast!!Ze kreeg n gokkastdrukverbod van de dokter en best wel triest binnen n week overleden!
Ook regelmatig knokpartijen door de dagelijks aanwezige hangzit oudere jongeren,waarbij meestal aardig wat glasgerinkel mee gepaard ging.
T mooiste was altijd de wat oudere man achter de kassa die op zn gemak alles gadesloeg en na afloop als iedereen zijn agressie weer kwijt was rustig t glas op ging vegen alsof niets gebeurd!.
Bus 69 ja als je gezamelijk bij de halte staat te wachten ga je contact krijgen.zo had ik al snel een busmaatje gevonden met zelfde hobbies.
De achterbank meestal bezet door de mooiste meiden begon voor ons al aardig wat werk op te leveren, ja en niet in de laatste plaats door mijn tekenkunst op de gecondenseerde busramen!
T enthousiasme van sommige dames te gek!t gebeurde ook weleens als ik mn tekening niet op tijd afkreeg dat we gezamelijk besloten door te rijden naar t eindpunt, weer terug en iets later op kantoor! Sommige buschauffeurs die probeerden wat aan de beslagen ramen te doen hebben wat naar hun kop geslingerd gekregen!
Op n ochtend de hele bus beslagen!K had net nieuwe halve haklaarzen maar pleurde zo onderuit binnen 2 seconden glee en lag ik op de achterbank!Wel goed voor t tijdschema dus met pijn aan voet aan de tekenslag!Druk bezig.. stoot mn maatje me keihard aan!Kijk dan!Komt er me toch n dame de bus in!bontjas,kort rokje,dollydotskapsel maar dan anders en best mooi opgemaakt!Die stapt zo met jou uit hoor!,tijdens de rit veelvuldig moeten horen,tekenen inmiddels opgegeven en inderdaad ze stapte met me uit.Ik nam de trap en zij de lift.Na n half uur werd ik voorgesteld aan de nieuwe telexiste..Dit is Aat!O die ken ik van 69! Manager O?Ja van zn tekenkunst!Manager O?Ja de bus hoor!Manager:OOO!!!
Volgende ochtend Gastronoom..
K was de avond ervoor naar Rod Stewart in Ahoy geweest dus had me n puntfeesthoofd en schorre stem van t meebrullen!Zit ik op me maatje te wachten..en wie komt eraan met n bak koffie en sauzijzebroodje!Nellie! ivm herkenning noem ik haar maar Ellie.Hoi Aat kom ff bij je zitten!Met de kennismaking kantoor al opgevallen dat Ellie wat sliste!Maar begint ze me toch keihard en enthousiast n verhaal te vertellen!Ik zat compleet onder de sauzijzebroodkruimels!mn maatje liep inmiddels voor t raam voorbij en hield t niet meer van de lach..Ik ging kapot de bus in en besloot maar n vrije middag te nemen.Mijn chef zag aan mn hoofd wel hoelaat t ongeveer geworden was dus no problem!
Bij t uitstappen de bus toch nog ff n tostie en biertje en dan hoppa snel bedje in! De klantenkring die er zat en meestal aan hun gedrag te merken nooit echt moe van t uitzitten een busrit bekeek mij.Kijk ik naar rechts staan er voor de ruit twee kerels naar me te staren!dit is n grap dacht ik nog! Beiden op me af herken je dit ?tuurlijk Miami vice! groot fan van maakte ik nog als grap!Ik zat binnen no time op politie bureau slinge! Vanwaar? werd beantwoord met u voldoet aan t signalement!By the way linkerkant Gastronoom aardig stil toen ik gearresteerd werd! Na n telefoontje naar mn chef die kon bevestigen dat ik inderdaad gewerkt had en dit tijdstip aankomst bus zuidplein klopte kreeg ik wel excuses voor t ongemak en mocht ik gaan.Mn punthoofd kwam die dag niet meer goed.Volgende ochtend op mn werk Ellie!:Saatje!!Shad gister politie aan de lijn over je.. !Mn Chef: Aatje niks aan je vrije middag gehad zeker?…..Kantoor die middag ook niet echt tot rust gekomen wat ik na wat dagen later hoorde..

Wat weken later zit ik met mn maatje na de busrit n biertje te doen. Nog steeds blij met n pracht van n sportjack van de schotse voetbalclub Celtic United. Gekocht van een chauffeur die n schade container had… , schittert een groen met grijs jasje met Celtic me tegemoet achter de gokkast… Toeval of niet… De man achter de gokkast zal het niets uitgemaakt hebben…

Relativiteit op zijn Rotterdams

Zo, de meivakantie is voorbij, Koninginnedag is geweest, Moederdag, en ook mijn verjaardag. Mijn verjaardag valt altijd in de meivakantie. Dat heb ik altijd heerlijk gevonden. Eerst Koninginnedag en dan 2 nachtjes slapen en dan.. jarig!
Toen ik op de Sint Nicolaas school zat, waar ik alleen in de eerste klas heb gezeten (heet nu groep 3), omdat wij gingen verhuizen naar Ommoord, was mijn verjaardag echt een superfeest.
We gingen op vakantie naar Mallorca, Spanje. Met het vliegtuig!!!! Ik vónd het wat!
Het begon al met de reis naar Vliegveld Zestienhoven, vlak bij de ‘Tuin’. Al die vliegtuigen die we altijd over hoorden komen stonden daar. Nog steeds weet ik wanneer de zomer eraan komt door te luisteren naar een vliegtuig. Zomerlucht maakt dat het geluid van een vliegtuig heel anders klinkt.
De vertrekhal was in mijn ogen druk en groot. Ja, Schiphol had ik nog nooit van gehoord.
Je moest de koffers afgeven en dan wachten. Heel veel meer kan ik me er niet van herinneren, maar wat ik zeker weet is dat we over het gras reden met het vliegtuig. Dat was behoorlijk hobbelig. Ik heb later begrepen dat er betonplaten onder het gras waren gelegd, logisch, want een vliegtuig zakt weg in polderklei. En dit vliegveld is in een polder aangelegd.
Een paar uur later landden we op Vliegveld Palma de Mallorca, dat toen net zo kleinschalig was als Zestienhoven nu. Als ik het voor het zeggen had, gingen alle reizen vanaf Zestienhoven, want ik vind het reuze prettig vliegen vanaf daar en ook het thuiskomen is erg fijn.
Wel gek dat je als kind zo anders denkt over tijd, ruimte en afstanden. Rotterdam is een grote stad, maar toch.. als ik mijn straat uitloop, holletje op, sta ik aan de Rotte. Als ik de andere kant opga, langs het Tankstation, oversteken, viaduct onderdoor, sta ik bij het Kralingse Bos. Als ik het Bos doorga, sta ik aan het eind in Crooswijk… even doorlopen en.. daar is het Oostplein. In mijn hoofd is alles verder dan in het echt. En als het toch per ongeluk verder is dan in mijn hoofd, neem ik net zo makkelijk de Metro terug naar huis.
Steek ik tussendoor bij de tennisvereniging, holletje op, over de Irenebrug, door naar het eindpunt van lijn 4 en dan naar de Streksingel..dan sta ik midden in Hillegersberg. Bergse Dorpsstraat af, Straatweg af en ik sta op Station Noord. De Trein of Bus 35 brengen me zo nodig thuis.
Terwijl ik dit overdenk en neerschrijf, neem ik me voor om – nee, nee, niet weer eens te gaan wandelen – mijn fiets eens wat vaker uit de berging te halen. Het wordt vast zomer. Zoveel moois te zien! Wel windje méé graag!

Swingend shantykoor ‘Nieuw Zuid’ doet Alegria deinen

Lekker eten, af en toe nippen aan een drankje en al varend genieten van prachtige landschappen die voorbijglijden. Al na een paar uur lijkt het alsof we al weken aan boord zijn van cruiseschip Alegria. Gezelligheid is troef in de salon en op het bovendek, waar al direct na het vertrek van de Holland-Amerikakade wordt genoten van de zon en de bijzondere skyline van Rotterdam. Cruisemanager Eddy de Beus presenteerde zich als een onderhoudende gastheer. Ter hoogte van Dordrecht stelde hij de bemanning voor en vertelde welke regels aan boord gelden. Om de kennismaking te bekrachtigen serveerde het personeel een heerlijke cocktail voor het uitbrengen van een toost. Het ijs was gebroken en al helemaal tussen enkele stellen die met elkaar al eens eerder een cruise hadden gemaakt. De gesprekken kwamen los en de drankjes smaakten best. Dat gold trouwens ook voor het aansluitende diner, dat erin ging als de spreekwoordelijke koek. Complimenten werden gemaakt voor de correcte en snelle bediening door de jongens en meiden van het restaurant. Aan hen was niet af te lezen dat ze hun eerste reis maakten en nimmer eerder met elkaar hadden gewerkt. Nog leuker was het even later in de salon waar zich de verrassing van de eerste avond aan boord zich etaleerde in de aanwezigheid het veertigkoppige shantykoor ‘Nieuw Zuid’ uit Rotterdam onder leiding van dirigent Dick Vos. De veertien jaar bestaande en veelzijdige muziekgroep maakte er met bekende meezingliederen een schitterende avond van. Het duurde daarna lang voordat de laatste lichten aan boord werden gedoofd.

Kapitein Gerard Reijerman en zijn nautische team zetten het schip de andere morgen om zes uur in gang voor de vaartocht van honderd kilometer over de Beneden-Merwede en Waal naar Nijmegen. Plaatsen als Gorinchem, Woudrichem, het mooie slot Loevestein en Zaltbommel gleden links en rechts voorbij en de reisleider vertelde via de boordmicrofoon de bijzonderheden. In de salon werd opnieuw genoten van drankjes en nog eens het sfeervolle optreden van het shantykoor aangehaald. Ruim na de lunch doemde de stad van Keizer Karel op en  in de nabijheid van de Waalbrug ging de loopplank uit voor het maken van een wandeling. Het gure weer kon de meeste passagiers daar beslist niet van weerhouden. Andermaal gingen de trossen los, nu richting Maas-Waalkanaal om daarna – tijdens het diner – na schutten in de sluis van Wurth naar het pittoreske Cuyk in Noord-Brabant te varen. In een gezellige sfeer verliep in de salon de verdere avond en was het komende bezoek aan Floriade 2012 in Venlo onderwerp van gesprek. Een paar dagen eerder was deze wereldattractie geopend door koningin Beatrix. Precies op tijd stond de chauffeur Peter met zijn luxe touringcar bij de gangway en om het gezelschap in een half uur naar het enorme parkeerterrein van het 66 hectare omvattende complex te rijden. Voor de gasten van Adelle Cruises was dit uitstapje trouwens een primeur en ze zwermden individueel uit voor het bekijken van de bijzondere gebouwen en te wandelen langs fraaie de land- en tuinbouwexposities. Enthousiast, maar wel moe van het urenlange slenteren, zat iedereen op het afgesproken tijdstip weer in de bus. Het diner liet zich wederom voortreffelijk smaken en dat gold ook voor de drankjes in de salon, zoals steeds met een brede glimlach geserveerd door barman Menno van Suntenmaartensdijk. Om de sfeer nog uitbundiger te maken trad Eddy de Beus op als gelegenheidsdiskjockey, waarna voor de tweede nacht aan de kade van Cuyk schip en passagiers zich in duisternis en rust hulden. Dag vier begon triest en met regen. ,,Gelukkig is dat gisteren aan ons voorbijgegaan,’’ klonk het opgelucht tijdens het uitgebreide ontbijt. Er bleef vergeefse hoop op een fikse opklaring voordat later op de dag Arnhem in zicht kwam. Wellicht dat het gebakje bij de koffie hierdoor extra lekker smaakte.

Maar het bleef bij regen, regen en nog eens regen. Het vervolg van de dag was door toedoen van regengod Pluvius in Arnhem niet aangenaam. Wel prettig was voor een aantal passagiers dat de winkels in het stadscentrum voor een deel geopend waren.  Tussen het varen door even de benen strekken was wel zo aangenaam. Voor wie aan boord bleef was er thee in de salon en het uitzicht op de drukke Rijnkade. Voor één passagier verliep het minder prettig door een val van een stenen kadetrap. Direct werd haar eerste hulp geboden door de door passenten gewaarschuwde reisleider en de cruisemanager en werd gezorgd voor transport naar het ziekenhuis. Daar ging haar gebroken pols in het gips en werd ze behandeld aan diverse wonden. Daarna kwam ze terug aan boord, waar ook haar het diner voortreffelijk smaakte. Een filmploeg was ook aangeschoven in afwachting van het maken van een promotiefilm over het plezier en comfort aan boord. Extra leuk werd het toen in de salon de lokaal bekende zanger Johan zijn opwachting maakte. Hij vermaakte op heerlijk Nederlandse wijze het publiek dat meezong, danste en plezier beleefde van de bovenste plank. Het feest duurde tot in de kleine uren. Voor de cameraploeg was het dankbaar werken en het kan niet anders dan dat het een prachtige film heeft opgeleverd.

Onder een druilerige regen begon het varen over de Neder-Rijn in de richting van de Lek en Hanzestad Wijk bij Duurstede. De Alegria voer onder de kundige handen van kapitein Gerard Reijerman langs de Grebbeberg en Renkum en door de sluizen van Driel en Amerongen. In de salon was het al snel weer sfeervol en dat kwam ook door het humoristische levensverhaaltje dat Eddy de Beus elke morgen bij aanvang van het koffie-uur vertelt. Ook zijn quizvragen zijn leuk en pittig om op te lossen. Er vervoegden zich in de bibliotheek bij de rekken met boeken regelmatig deelmeers om de antwoorden te vinden. Wijk bij Duurstede kwam nog voor de lunch in zicht en gelukkig klaarde het weer een tikje op tot minder grauw. Met een VVV-gids voorop vertrok een groep voor een rondgang door het vestingstadje en enthousiast en propvol verbale informatie keerden ze terug. Het diner verliep sfeervol omdat het restaurant extra was opgetuigd voor de filmploeg en de inspanning van de kokstrio liet zich uitstekend smaken. Sfeervol en spannend verliep de avondbingo, op een leuke wijze gepresenteerd door Eddy de Beus. Pas diep in de kleine uren ging het licht uit. De zeventig vaarkilometers stroomafwaarts naar Schoonhoven verliepen snel met een kort oponthoud bij de sluis van Hagenstein. De filmploeg trof het met de plotselinge welwillendheid van de zon en de aanwezigheid van duizenden (nijl)ganzen op beide oevers. Schoonhoven was in zon gedompeld en dat maakte een wandeling door de Zilverstad best aangenaam. Ook het museum kreeg bootgasten over de drempel die op hun gemak bekeken waardoor de Lekstad bekendheid geniet. In de namiddag werd in de salon alvast afscheid genomen van de bemanning, maar daarmee zat hun werk er niet op. Er was nog een afscheidsdiner en een daverend afscheidsfeest te gaan. Het diner was ronduit geweldig en het toetje in de vorm van ijs met vuurwerk formidabel. In de salon was ondertussen shantykoor ‘Nieuw Zuid’ uit Rotterdam gearriveerd  en ook dat mondde uit in een geweldig feest tot in de kleine uren. Op de slotdag  sloegen de motoren om half zeven aan voor het finalevaart van Schoonhoven naar Rotterdam. Terwijl iedereen zich tegoed deed aan het ontbijt stuurde kapitein Gerard de Alegria door een dichte mistdeken naar het einddoel, dat omstreeks half tien was bereikt. Daarna afscheid en ontschepen op de Holland-Amerikakade tot besluit van een geweldige cruise. Dag Alegria en bemanning, wellicht tot een volgend keer als er weer iets te reisleiden en/of te gidsen valt.

Graviti

Ik ga even terug naar de straat waar mijn liefde voor bier en kunst begonnen is…

De Oranjeboomstraat 138 b. De deur ernaast woonde een oud vrouwtje met grijze baard. Met bibberend handjes ontving ik wit uitgeslagen koetjesrepen die ik dan weer zo snel mogelijk  ‘n paar deur deuren verder bij een nog ouder vrouwtje (doofstom en looprek) in de brievenbus deponeerde. En dan die lucht als ze de deur opendeed!

Nu ik ouder ben weet ik haast wel zeker dat ‘t de lucht van oud bruin oranjeboombier geweest moet zijn. ‘K weet nog wel dat de lucht die van die brouwerij afkwam heerlijk was,maar die lucht,en dat huis…! Zelfs de mooie gekleurde rupsen ontweken de boom tegenover haar huis.

Om de hoek de Groen van Prinsteren school. Ertegenover ‘n militair depot met ‘n mooie muur waar ik altijd voetbalde, met een gekrijt doel.

Zie ik me op een dag toch ineens ‘n soort kapoentje in ‘t groot getekend! Ja, bleek later ‘n provoteken,weet wel dat ik ‘t best stoer vond!

Tijdens de lesuren kon ik uit ‘t kleine wc raampje bij zogenaamde plaspauze ff dat ding bestuderen en gelijk op de achterkanten van schriften kalken. Dat provoteken was nog maar t begin… ‘N paar dagen later  ,tussen de gekrijte doelpalen, een grote cirkel met ‘n kleinere erin en een streep verticaal in ‘t midden. Wat dat nou voor ‘n teken was, geen idee! Tussen de saaie lessen door stiekum toch maar weer driftig tekenen… Dit bleef niet onopgemerkt bij een klasgenootje!

Zij wist wat t was en na schooltijd zou ze me haarfijn vertellen wat ‘t was. Maar wel mondje dicht tegen iedereen! Zo ik had ik ‘t voor mekaar, een afspraak met Rina! En ik was me toen toch verliefd op haar, zo jong als ik was!

Rina was best wel een uit de kuiten gewassen meid uit ‘n familie waar ‘n luchtje aanzat.. .

4 van de 6 waren albino , allen spierwit haar en alleen Rina prachtig donker haar. By the way, de bijnaam van deze familie : “De witte haren ” .

Maar goed, afspraak goederenwagon met open deur voor depot! Er hing ‘n broeierig sfeertje rond Rina. ‘K stapte verlegen met onderbuikkriebels op Rina af. Krijg ik me toch ‘n grote muil!

“Heb je een kwartje ? Anders laat ik niets weten! ”

‘K snel naar huis richting mn spaarpot… kom ik hijgend aan , zegt ze: Zo, dan zal ik het jou eens laten zien! De spanning steeg… maar eerst ‘n kwartje!

‘N kwartje, godskolere! Dat was voor mij best wel ‘n bedrag!
Bij Knape de sigarenboer 25 centedroppen, 25 polkabrokken of 25 papieropvreetvel!

Zwetend afstand kwartje gedaan…schreeuwt ze keihard :

“Zo en probeer me nou maar es te pakken!!!! ”

En weg was Rina met de lange benen….dag geld!
Kwartjes vallen later…