Berichten

Kannibaal

In het restaurant van een groot warenhuis zitten een hoog geblondeerde en bont geklede dame-op-leeftijd tezamen met echtgenoot en dochter koffie met gebak te nuttigen. Tussen moeder en dochter staat een met tassen behangen wandelwagentje waaruit baby geluidjes opstijgen. Om de blonde vrouw hangt het glanzende aura van de kersverse oma, die er volgens haarzelf nog deksels jong uitziet. De veel gehoorde kreet: ”Wat? Al oma? Nou dat zou je niet zeggen!” doet haar dan regelmatig blozen van genot. De eveneens kersverse opa denkt er zo te zien heel anders over. De vijandige blik die hij op een voor hem staand kopje koffie richt spreekt boekdelen.
“D ‘r zit verdomme geeneens melluk bij de koffie” mompelt de grootvader en leunt naar achteren in zijn stoel, niet van plan tot handelen over te gaan.
“Er ligt een zakje creamer bij, Arie. Dat is veel gezonder voor je” snauwt zijn vrouw op een toon, alsof ze het voor de zoveelste keer zegt. Ondertussen kan ze haar ogen geen moment van de baby afhouden. Ze lacht voortdurend tegen het wurmpje in het wandelwagentje en maakt daar kirrende geluidjes bij.
“Ik mot geen poeder en dat weet je” repliceert Arie en doet de armen over elkaar om aan te geven dat de discussie nu pas begonnen is. Oma blijft zich concentreren op de baby en negeert haar echtgenoot. De vermoeid uitziende dochter zucht geërgerd, staat op en stampt naar de balie om melk te gaan halen voor haar pappie. Op dat moment begint de baby zachtjes te huilen waarop de vrouw verbaasd opveert en haar borsten voorzichtig vasthoudt. “Joh Arie, mijn melk schiet toe. Dat gaat nooit over.” Arie ’s gelaat vertoont achtereenvolgens verschillende uitdrukkingen: verrast, verbaasd, verward en als laatste slim. “Ik al tevreden met een beetje koffiemelk, Riet” zegt hij met een scheve grijns.
Zijn vrouw heeft net de baby uit de wagen getild, trekt het mutsje van het hoofdje en begint het wurm verwoed te knuffelen. “O, heerlijk jong” lispelt oma en hervat haar geknuffel. De dochter is terug van haar melk corvee en plaatst een kannetje koffieroom naast het kopje van haar vader met de mededeling: “soo, melluk voor opaaa!” De spottende toon ontgaat hem niet en met een nijdige blik naar zijn echtgenote zegt hij luid: “Dank je schat. Aan jou heb ik tenminste wat!” Maar oma is met belangrijker zaken bezig. “Ooo, moet jij zo lachen tegen oma. Kijk Bianca, ze lacht, ze lacht! O kijk nou! Ze lacht echt. Ja, jaah! En daarnet schoot ook oma d ‘r melk toe!” kweelt ze tegen het kleine, tot een grimas vertrokken gezichtje. Arie en Bianca kijken elkaar veelbetekenend aan.
“Ja, ga jij zo lachen tegen oma? En tegen mamma en tegen pappa en tegen tante, maar niet tegen opa hè? Dat is zo ’n ouwe saggerijn! Daar valt niks te lachen, hè?” scandeert oma en begint de baby weer uitbundig te knuffelen. Arie kijkt vol walging naar het gedrag van zijn eega en steekt van wal: “Gatverdamme Riet. Dit is strafbaar, dat gesabbel. Niet normaal. Je bent een pedofiele oma. Je neemt zelfs grote happen van dat kind. Je vreet verdomme mijn kleindochter op. KANNIBAAL!! Je kan zo opgepakt worden voor pedofilie en kannibalisme!”
“Paha, laat haar nou. Het is d ‘r eerste kleinkind.” Zucht dochter Bianca en pakt resoluut de baby uit de handen van haar moeder, gaat zitten, knoopt haar bloes open en legt de baby aan, waarop deze gulzig begint te drinken.
De vermoeidheid verdwijnt uit het gezicht van de jonge vrouw. De ontspanning maakt haar mooi. Arie zwijgt en kijkt stil naar zijn dochter. Oma zit met lege handen en kijkt ook zwijgend en ontroerd toe.
“Hee, Arie!” klinkt ineens een mannenstem.
“Hee Japie Houtekop! Ouwe gek. Hoe kom jij nou hier?” roept Arie en staat op spreidt zijn armen ter begroeting en omhelst de forse man, die een gezicht heeft dat het meest wegheeft van een boomstronk. Zijn aanstekelijke lelijkheid heeft gedurende zijn bestaan veel hilariteit veroorzaakt bij zijn medemens. De beide vrouwen aan de tafel slaan verbijsterd, met hetzelfde gebaar, de handen voor hun mond. Arie stelt Jaap aan zijn vrouw en dochter voor, die nog steeds ongelovig naar de knoestige kop kijken. Ze kunnen geen woord uitbrengen. Jaap geeft moeder en dochter een hand en zegt met onverwacht diepe stem: “ En, is dat de nieuwe nazaat van Arie?” Riet wil gaan spreken maar wordt in de rede gevallen door Arie: “Da ’s me kleindochter en ze heeft al naar me gelachen” kraait hij en kijkt triomfantelijk naar zijn echtgenote die hem verontwaardigt aankijkt. “Niewaar, da kannie” krast Riet. “Jawel. Vanmorgen. Ik was effe alleen met d ‘r”  “Dat mot ik zien. Ik geloof er geen donder van, Arie. Maak haar eens aan het lachen dan?” Riet wijst gebiedend naar de baby die lodderig in de armen van haar moeder ligt. Arie kijkt geschrokken om zich heen. Ze hebben plotseling de aandacht van alle aanwezigen. Aarzelend knielt hij voor zijn dochter op de grond zodat zijn gezicht vlakbij het babyhoofdje verschijnt, dat angstige trekken begint te vertonen, waardoor de opa met allerlei grimassen probeert het kind een lachje te ontlokken. Dit lukt niet. Zijn kleindochter blijft hem ongerust aankijken. Er komt wel een lachje. Maar in de vorm van een hatelijke lach van oma, die Arie opzij duwt en zich vooroverbuigt naar de baby: ”Hallo, schat. Jij gaat wel lachen tegen oma, hè?” Haar te luide en doorrookte stem klinkt zo dwingend dat de baby begint te huilen. Arie kijkt triomfantelijk naar het publiek, dat een hoongelach laat horen, hetgeen de woede van oma tot gevolg heeft. Ze gaat er even flink voor staan om het ondankbare publiek de huid vol te schelden maar merkt dat iedereen langs haar heen kijkt naar iets achter haar. Als ze zich omdraait ziet ze het grote lichaam van Jaap over de baby gebogen staan en hoort ze zijn diepe stem zachtjes vragen: “Waarom moet jij zo huilen?” Het kind stopt subiet met huilen en als Jaap zijn grote gezicht met enige moeite heeft geplooid tot een glimlach, lacht de baby terug met een verrassend vrolijk geluidje. In het restaurant valt een eerbiedige stilte. Opa en oma kijken Jaap bedremmeld aan. Deze zegt alleen: ”Het is een gave”

Aad Wieman, Rotterdam, 3-4-2016. Met dank aan Jolanthe van Dongen voor de redactie.

Met Magic van feest naar origineel evenement

Bent u op zoek naar een manier om van uw feest een origineel evenement te maken?

Jesse Ray en Niels Nathaniël hebben het antwoord: MAGIC!!

Jesse Ray en Niels Nathaniël werken al jaren afzonderlijk van elkaar als goochelaar. In 2010 hebben zij besloten om hun krachten te bundelen zodat zij van elk feest een nog onvergetelijker evenement kunnen maken.

Echte Magie kan je pas voelen en beleven als u het van dichtbij ziet.

Met Tafel-Goochelen gebeurt alles onder uw neus.

Maar of u dan wel ziet hoe het werkt? U kunt het zelf beleven

Bent u degene die een feest of evenement moet organiseren en wilt u geen risico lopen en iets unieks? Boek dan de 2 Goochelaars. Als wij op uw feest zijn kunt u relaxed meegenieten en weet u zeker dat u positieve reacties krijgt!

Meer informatie op  www.2Goochelaars.nl

Travel Counsellors

Hoi mijn naam is Marcel Barkmeijer en ik ben een zelfstandig reisadviseur en aangesloten bij Travel Counsellors Nederland. Ik werk vanuit huis in Rotterdam sinds 2012. Met mijn brede reis ervaring kan ik zeggen dat uw vakantie wensen in goede handen zijn.

Mijn doel is om klanten een droomreis te bezorgen die van a tot z geregeld is met een 24/7 persoonlijke service.

Persoonlijke service is de rode draad van mijn bedrijfsvoering. Na een telefoontje of mail maak ik een afspraak om bij de mensen thuis te komen of bij mij op kantoor, om zo te inventariseren wat het budget is en de vakantie wensen zijn. Ik doe een voorstel met de mogelijkheden en meestal na een kleine aanpassing wordt de reis nog een keer persoonlijk besproken en geboekt. De reisbescheiden breng ik graag bij u thuis om zo alles goed in detail door te nemen.

De bestemmingen en keuzes zijn eindeloos, daarom kan ik de gids zijn om de vakantie keuzes helder te maken.

Wilt u een reis op maat, groepsrondreis, cruisen, wereldbestemmingen, stedentrip of toch een weekje naar de zon? Geen enkel probleem, bij mij kunt u alles boeken.

Travel Counsellors Nederland is uit geroepen als beste reisaanbieder van 2013 en zijn aangesloten bij ANVR, SGR en calamiteitenfonds, zodat u ook financiële zekerheden heeft bij mij.

Er zijn in Nederland ruim 140 reisagenten aangesloten bij Travel Counsellors Nederland. We opereren wereldwijd. We zijn ook gevestigd in Engeland, Canada, Australië, Ierland, België, Zuid-Afrika en de Verenigde Emiraten.

Waarom bij mij boeken: Ik ben altijd bereikbaar 24/7

Ik neem alles uit handen

uw persoonlijke contact persoon

Ik hou rekening met uw budget en vakantiewensen

Onafhankelijk advies

 

Marcel Barkmeijer

Travel Counsellor

010-4298337

06-40884328

Marcel@travelcounsellors.nl

http://www.travelcounsellors.nl/Marcel

WAAR

WAAR is bij uitstek de cadeauwinkel voor bijzondere duurzame producten. De productgroepen die WAAR voert variëren van woonaccessoires en sieraden tot food en boeken. Het brede assortiment bestaat naast fairtrade producten ook uit biologische, ecologische en gerecyclede artikelen met bijzonder design. WAAR heeft leuke en inspirerende cadeaus met een bijzonder verhaal, voor een ander of gewoon voor jezelf.

Zoek je nou een origineel Rotterdams cadeautje, dan moet je zeker ook even bij WAAR aan de Oude Binnenweg binnenlopen.

Het Rotterdamse aardmannetje van Jos van der Meulen heeft sinds enige tijd een vrouwtje en je vindt ze bij WAAR.

In de bakkerij van Rotterdams Handwerk (Pameijer) worden de echte Rotterdamse koekjes gebakken en WAAR verkoopt ze.

Wil je weten waar Rotterdammers goed in zijn? Zoek het op in het boekje Rotterdamse Records & Primeurs van Herco Kruik.

Originele ansichtkaarten of een geinig T-shirt. Bij WAAR moet je zijn.

WAAR

Oude Binnenweg 144a

3012 JH Rotterdam

http://www.ditiswaar.nl/

Rob B. Tol

Na een lange carrière binnen de Siemens Groep startte Rob in 1999 zijn Communicatiebureau. Zijn netwerk was zijn startkapitaal. Dit bleek een solide en groeiende belegging toen hij zelfstandig ondernemer werd. In de afgelopen twaalf jaar heeft hij wel een paar economische dips meegemaakt, maar door zijn business model met een netwerk van partners en zijn langdurige netwerkaanpak ademt hij mee met de markt. Met name in de ICT. In 2007 werd hij Netwerker van het jaar en greep dit als een kans om, midden in de derde economische dip, de NetwerkAcademie op te richten. Hij schrijft boeken en geeft presentaties over zijn vak www.TOLMC.nl en over zakelijk netwerken www.NetwerkAcademie.nl. Al jaren is hij, als geboren Rotterdammer, ook actief in zijn huidige woonplaats Capelle a/d IJssel en zit achter een aantal initiatieven zoals www.THEMATER.nl, hij was jarenlang de voorzitter hiervan

Geven & Gunnen

Netwerken begint in zakelijke markten met geven, om uiteindelijk eens te ontvangen. Iemand gunt en geeft jou iets. De wisselwerking hiertussen is de basis van netwerken. Netwerken is altijd tweerichtingsverkeer en heeft ook te maken met afspraken nakomen en bereid zijn tot hulp. En … er plezier in hebben! De combinatie van vertrouwen, geduld en doorzettingsvermogen is een “must” voor succesvol netwerken. Uit recent onderzoek blijkt dat zo’n 70% van de nieuwe klanten in zakelijke markten inmiddels komt uit een of andere vorm van netwerken!  Netwerken is de eenvoudigste, meest efficiënte en minst kostbare manier om jouw doel te bereiken. Rob Tol verzorgt workshops, masterclasses en trainingen over succesvol doelgericht netwerken.

 Onze samenleving is veel individualistischer geworden. Mensen zijn ook minder vaak actief lid van traditionele organisaties zoals politieke partij, vereniging of club. De afname van deze vanzelfsprekende contacten heeft tot gevolg dat je zelf meer moeite moet doen om contacten te leggen. Contacten via internet en social media bieden hier nu hulp.

Echt zijn, eerlijk, positief, betrokken en iemand het beste gunnen. Dan gunnen ze het jou ook! De persoonlijke klik blijkt hierbij heel belangrijk. Wanneer producten of diensten niet onderscheidend zijn, doen wij immers bij voorkeur zaken met mensen die wij kennen, aardig vinden en vertrouwen. Hen gunnen we de informatie of de order.

Geef aandacht en je netwerk gaat voor je werken

Netwerken is vooral het leggen en onderhouden van persoonlijke contacten die je, op lange termijn, verder kunnen helpen in je (bedrijfs)leven. Eigenlijk met iedereen waarmee je op welke manier dan ook in verbinding staat. Geven staat in het woordenboek op de juiste plaats, namelijk voor gunnen. Begin dus met geven van bijvoorbeeld kennis of tips.

Een netwerk is er niet alleen voor jou, het is de bedoeling dat ook de anderen er iets wijzer van worden. En dan heb ik het niet over euro’s. Je netwerk werkt als een constante stroom van informatie, ideeën en contacten tussen jou en de mensen om je heen.

De basis van een goed netwerk is vertrouwen. De kracht van een netwerker is in eerste instantie het geven van aandacht. Het doel is het delen van kennis, informatie en contacten. De crux is dat je weet wat je wilt bereiken en hoe je je netwerk ontwikkelt, gebruikt, uitbreidt en onderhoudt. Netwerken is vooral geven en gunnen. Vaak geven en soms iets ontvangen van iemand die jou dat gunt. Bepaal hoe jij de ander kunt helpen zijn doel te bereiken. En … blijf je, in eerste instantie, altijd afvragen wat je voor iemand kan betekenen.

Ben jij een netwerker? Doe de test eens: http://www.netwerkacademie.nl/netwerktest.html

NetwerkAcademie

Postbus 8649 3009 –  AP Rotterdam

rob@NetwerkAcademie.nl

www.NetwerkAcademie.nl

De Kuip, sentiment of ratio (slot)

Beste Feyenoord-vrienden,

De jaren tachtig verliepen, met uitzondering van de periode 1982-1984, dramatisch voor Feyenoord, hetgeen zijn weerslag had op het Kuipbezoek. Het eens zo trotse voetbalbolwerk was bij thuiswedstrijden verworden tot een akelig lege, kille, desolate bak . Het geduld en incasseringsvermogen van de  immer hondstrouw geachte supportersscharen die als enige in Nederland met de eervolle bijnaam ‘Het Legioen’ worden aangeduid, waren nu uitgeput en verdampt. In de vette eerste helft van de zeventiger jaren werd nog geroepen dat indien Coen Moulijn samen met Ernst Happel een kaartje zou leggen op de middenstip dat al voldoende zou zijn om 40.000 toeschouwers naar De Kuip te lokken.  Maar het eerst zo door en door verwende publiek kon het op het laatst toch niet meer opbrengen. Het substantieel inboeten aan kwaliteit en klasse op het veld en het daarmee samenhangende  stelselmatige afbrokkelen van de prestatiecurve waren fnuikend gebleken voor het Kuipbezoek. De dominantie van Ajax, ook nadat wereldsterren  als Cruijff, Keizer, Neeskens, Suurbier en Krol waren verdwenen, nam geleidelijk toe. Daarnaast was er de tomeloze opkomst van PSV, dat met behulp van de grote elektronische suikeroom vanaf het seizoen 1985-1986 voor lange tijd de hegemonie greep in de vaderlandse competitie en naast vier achtereenvolgende landstitels in 1988 zelfs de treble (kampioen, beker en Europacup I) won.

Alleen de seizoenen 1982-1983 en 1983-1984 waren voor de Feyenoord-supporters nog een revelatie, welke appelleerden aan vervlogen triomfantelijke tijden. In 1983 werd Feyenoord met zijn gevreesde luchtmacht (Ruud Gullit, Peter Houtman en de Bulgaarse Andrej Jeliazkov) net geen kampioen en kopte het AD: ‘Ajax kampioen van de regelmaat, Feyenoord kampioen van de topwedstrijden’. Zo werd PSV  in Eindhoven met 1-3 verslagen (ter vergelijking: Ajax verloor dat seizoen met 4-0 in de Lichtstad), werd tegen Ajax twee maal een gelijk spel geboekt (2-2 thuis en 3-3 uit) en werd AZ, destijds nog gesponsord door de gebroeders Molenaar, twee maal verslagen. Toen na dat succesvolle maar toch ‘net niet’ seizoen ook nog een jegens zijn oude club rancuneuze Johan Cruijff aan de – landelijk gezien –  reeds kwaliteitsrijke selectie kon worden  toegevoegd en waarvan ook verloren zoon Michiel van de Korput weer deel  ging uitmaken, was dat net voldoende om in 1984 een glorieuze ‘dubbel’ (titel + beker) in de wacht te slepen. Johan Cruijff, inmiddels 37 jaar oud, weigerde er vervolgens nog een seizoen aan vast te plakken, tot grote teleurstelling van trainer Thijs Libregts. Nu ging het snel bergafwaarts met de club. Ik herinner mij uit die tijd, die zeker tot 1990 duurde, de verhalen over supporters die na weer een verloren wedstrijd uit frustratie hun seizoenkaart (toen nog geen plastic pasje) verscheurden. De toeschouwersaantallen slonken tot minder dan 10.000 in thuiswedstrijden en Feyenoord speelde nog slechts een figurantenrol in de vaderlandse competitie.

Het tij keerde nadat Jorien van den Herik de macht greep binnen de Feyenoord-top, naar eigen zeggen om zijn in Feyenoord gestoken geld zelf te kunnen blijven bewaken. Als cruciaal keerpunt wordt wel beschouwd de bekerzege van Feyenoord op PSV in Eindhoven op 11 april 1991. John de Wolf, kort daarvoor (op 3 maart) nog verketterd na de kansloze 6-0 zeperd in datzelfde Philips-stadion, speelde nu een glansrol. Romario, bij de 6-0 nog goed voor vier goals, werd door de robuuste verdediger ditmaal helemaal uitgeschakeld. Zijn maatje in het centrum van de verdediging, Henk Fraeser, scoorde het enige en beslissende doelpunt in die gedenkwaardige en historische wedstrijd.  Feyenoord bloeide weer op, in vijf seizoenen werden 4 bekers,  1 landstitel en 1 supercup gewonnen. Het elftal straalde behalve degelijkheid vooral strijdlust uit welke bij veel supporters anno 2013 nog steeds tot de verbeelding spreekt en de selectie met Regi Blinker, Gaston Taument en Robbie Witsche zong zelfs datFeyenoord van muis weer olifant was geworden. De Kuip begon weer vol te stromen, de crisisjaren tachtig waren behalve voor  de vaderlandse en wereldeconomie nu ook voor Feyenoord eindelijk voorbij.

In 1994 volgde een ingrijpende renovatie van De Kuip, die in totaal meer dan 100 miljoen gulden zou kosten. Er kwam een dak, maar helaas wat aan de korte kant, zodat nog steeds veel  supporters de regen moesten trotseren, hetgeen nog werd verergerd door lekkage die bij hoospartijen heuse watervallen te weeg bracht. De renovatie was eigenlijk niet veel meer dan een tafel die over de bestaande Kuip werd geschoven, al werd ook de grasmat vernieuwd en uit veiligheidsoverwegingen een gracht rond het veld gegraven. Verder werd in het fonkelnieuwe Maasgebouw ook een home of history gerealiseerd aan de hand waarvan jong en oud zich kon vergapen aan het glorierijke verleden van de nationale volksclub bij uitstek. En op de tribunes verdwenen alle staanplaatsen en verschenen er nieuwe blauwe en rode kunststof  Kuipstoeltjes.

Maar bijna twintig jaar later raakt de Heilige Kuip nu toch steeds meer gedateerd. Popgroepen willen er geen concerten meer geven en verkiezen de overdekte accommodaties als de Arena en het Gelredome. Een groot stadion zoals De Kuip valt nauwelijks te exploiteren als de inkomsten uitsluitend  door het voetbal moeten worden gegenereerd, laat staan als dat bijna alleen nog door de thuiswedstrijden van Feyenoord moet gebeuren. De (K)NVB haakt steeds meer af waar het wedstrijden van Oranje betreft en Europacupwedstrijden zijn anno 2013 een zeldzaamheid geworden. De kans dat ook de bekerfinale op termijn uit de Kuip zal verdwijnen is levensgroot. Ook de UEFA zal De verouderde Kuip niet snel meer aanwijzen voor een finale. De plannen voor nieuwbouw hebben geleid tot heftige en zelfs grimmige discussies tussen voor- en tegenstanders, waarbij alternatieve plannen tot een tweede renovatie inclusief  uitbreiding worden aangevoerd.

Als oude supporter, die vanaf zijn prille jeugd emotioneel onverbrekelijk met Feyenoord en met De Kuip is versmolten, ben ik persoonlijk van mening dat nieuwbouw hoe dan ook de voorkeur verdient. Of het er van komt ondanks de het Rotterdamse college van burgemeester en wethouders al een garantiebesluit heeft genomen (dat overigens nog naar de gemeenteraadmoet) is nog steeds moeilijk te zeggen. Maar ik hoop vurig van wel. Het oude stadion voldoet gewoon niet meer  aan de moderne eisen voor een multifunctionele accommodatie die dus uit oogpunt van exploitatie ook voor andere doeleinden gebruikt moet kunnen worden. De vorige ingrijpende renovatie heeft geleerd dat ondanks alle aanpassingen veel bij het oude blijft, zoals de oude betonnen bak, de betrekkelijk krappe zitplaatsen, zeker in vergelijking met de Arena en het Philips- stadion, waar de zitplaatsen veel royaler en dus gerieflijker zijn en het ontbreken van ruimte voor eigentijdse megaschermen, waarop bijvoorbeeld wedstrijdmomenten kunnen worden herhaald. Gevoelsmatig, los van alle al dan niet aanvechtbare voorcalculaties, ben ik ervan overtuigd dat de volksclub Feyenoord, die structureel terug wil naar de absolute top van Nederland en die af wil van de decennia lange ‘net niet-status’, alleen gebaat is met een fonkelnieuw stadion, waarmee een mooie toekomst voor Feyenoord weer jarenlang geborgd is.

Bij mij wint dus de ratio het in dit geval van het sentiment. De oude Kuip zit ook bij mij heel diep, maar terugblikkend op het roemruchte verleden kan ik niet anders concluderen dan dat Feyenoord al veel te lang aan het sukkelen is en dat de renovatie van 1994 niet heeft gezorgd voor een blijvende terugkeer van ons dierbare Feyenoord aan de top. Wat wel heel wezenlijk zal zijn is de locatie. Die moet vooral goed blijven aansluiten bij de infrastructuur, ook die van het openbare vervoer, in het bijzonder het hoogwaardige railvervoer. Als dat wordt gerealiseerd en dat in samenhang met een weloverwogen, opnieuw  ontwikkelde omgeving, dan zijn de randvoorwaarden voor een mooie toekomst van onze club weer voor lange tijd gewaarborgd. Ik hoop zelf die nieuwe toekomst nog een poosje te mogen meemaken, nu de jaren voor mij gaan tellen. Ik heb dankzij een bypass-operatie in 2003 al extra levenstijd gekregen en op 12 augustus aanstaande hoop ik 66 jaar te worden.  Afgelopen vrijdag beleefde ik bij toeval een deel van de indrukwekkende uitvaart aan de Langenhorst van supporter Rooie Marck, toen ik vanuit Zuid-Oost-Brabant op weg was naar mijn hoogbejaarde moeder aan de Schoonegge om haar 94ste verjaardag te vieren. Zo werd ik op heel bijzondere wijze weer bepaald bij de vergankelijkheid van het leven. Voor ons allen wacht ooit het bordje ‘einde’ en niemand weet waar dat precies wordt geplaatst. Voor Feyenoord ligt dat anders, de club is in beginsel ‘eeuwig’, de individuele supporter echter tijdelijk. Daarom is het rationele belang van de club toch net iets groter dan het sentiment van de individuele supporter, hoe waarachtig en oprecht die gevoelens jegens de club ook mogen zijn en hoezeer die de club ontegenzeglijk groot hebben helpen maken.

Ik wens dan ook alle autoriteiten die er in dit verband toe doen, zowel de publiek- als privaatrechtelijke, veel wijsheid toe bij de uiteindelijk te nemen en dan onomkeerbare besluitvorming omtrent de toekomst van ons aller zeer dierbare Feyenoord. Diezelfde wijsheid zal ook in het Legioen rijkelijk aanwezig dienen te zijn ter voorkoming dat de uiteindelijke keuze tussen nieuwbouw en renovatie niet blijvend als een splijtzwam zal werken, zowel onderling in de supportersscharen als wel tussen (delen van) Het Legioen en het clubbestuur.

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart.

Te koop boek “ode aan de vader”

De Kunsthal viert Moederdag (zondag 12 mei) met een ode aan vaders. Aanleiding vormt het fotoboek ‘Ode aan de Vader’ van Kees Spruijt waarin hij 23 vaders van tussen de 25 en 54 jaar oud portretteert. De portretten vormen een persoonlijk relaas van deze vaders, met een knipoog naar de moeders. Spruijt verbaast zich “over de manier waarop vrouwen het moederschap uitdragen”, mannen staan veel minder bekend om hun vaderschap. De Kunsthal toont bovenaan het Auditorium een tiental portretten van deze bijzondere serie.

De ondergewaardeerde rol van vaders begint volgens Spruijt al tijdens de zwangerschap. “Vanaf het moment dat vrouwen zwanger raken, lijkt er nog maar één gespreksonderwerp mogelijk: het kind”. Spruijt portretteert de vaders daarom in ‘zwangere pose’, de mannen geven zich letterlijk bloot. Ze houden hun, soms grote, vaderlijke buiken vast tegen een fel baby-roze of blauwe achtergrond. De foto’s doen daarmee denken aan zogenoemde ‘pixi photos’, cliché (familie)portretten die sinds de jaren ’50 veel gemaakt werden in warenhuizen. De neutrale setting van de foto’s geeft weinig vrij over de geportretteerden, enkel hun lichamen geven iets van hun identiteit prijs. In begeleidende interviews vertellen ze openhartig over hun vaderschap en de band die zij zelf hebben met hun vader. Hoezeer de mannen ook van elkaar verschillen, de liefde voor hun kinderen staat voorop. “Stiekem verheug ik me al op de dag dat ik opa word” (Paul).

Kees Spruijt
Werk van Spruijt (1964) was al eerder te zien in de Kunsthal, met de fotoserie ‘Kameraden’ (2008), een serie portretten van de harde kern supporters van Feijenoord. Spruijt is sinds 1990 freelance fotojournalist en won in 2004 de tweede prijs bij de Zilveren Camera in de categorie dagelijks leven. Hij heeft een voorliefde voor sociale fotografie, waarin onder andere de zelfkant van de maatschappij centraal staat.

Binnenkort kunt U dit boek bestellen in onze webwinkel, kunt U niet wachten en wilt U dit boek nu bestellen, stort 19.50 inclusief verzending op bankrekening 97.11.62.123 t.n.v. ROPE theater op maat.
Vergeet niet uw adres te vermelden.

Liesveld ware aanfluiting

Beste Feyenoord-vrienden,

Vandaag stond een traditioneel pittige wedstrijd op het menu. Voor Ajax is de trots van de Domstad weliswaar meer een Angstgegner dan voor Feyenoord, maar de Stichtse volksclub is ook voor ons dierbare Feyenoord niet zo maar een sparringpartner om ff wat conditie op te doen en daarna bij voorbaat 3 punten in te boeken. Met dat soort voorcalculaties kun je als een van de vier titelpretendenten zeer bedrogen uitkomen.

Toen ik gisteren via teletekst vernam dat Liesveld de arbiter zou zijn was ik er niet gerust op. Deze man heeft tijdens het seizoen 2009-2010 tijdens een bekerwedstrijd  tussen Ajax en NEC op zo’n opzichtige en schaamteloze wijze Ajax lopen bevoordelen, dat de meest fervente Ajax-supporter hem daarbij niet had kunnen overtreffen. Het gevolg was dat Ajax uiteindelijk na een serie lachwekkend lichte lotingen in die vermaledijde en door mij geboycotte dubbele finale terecht kwam, waarvoor Feyenoord AZ, FC Twente en PSV (in Eindhoven) had moeten uitschakelen. Of Liesveld dus een  in scheidsrechterlijke vermomming gehulde Ajax sympathisant is kan niet voor 100 % worden vastgesteld, maar ver ligt het doorslaggevende bewijs er niet van af. Wat die man klaar speelde ging alle perken te buiten. Bij elk wissewasje floot ie tegen Feyenoord, hij onthield Feyenoord minstens twee geheide pingels en hij gaf Pelle, die nauwelijks overtredingen begaat om een licht vergrijp (been te hoog opgestoken zonder dat dit de tegenstander bezeerde of anderszins benadeelde) een gele kaart. Ik ben er van overtuigd dat de man dat van te voren al van plan was en bij de minste geringste aanleiding was ie er als de kippen bij. Strafschopwaardige overtredingen in de zestien werden steevast weggewuifd, maar bij Pelle zat ie meteen op het vinkentouw.
Liesveld was als arbiter een ware aanfluiting. Men merkt de laatste tijd op dat de gunfactor jegens Feyenoords titelkansen  zo heel hoog zouden zijn, maar bij Liesveld is die factor lager dan laag. Afgaande op zijn fluitgedrag gunt hij Feyenoord nog niet het licht in de ogen.

Feyenoord won ondanks deze malafide scheidsrechter met 2-1 en bleef daarmee vooralsnog in de race. De wedstrijd was niet groots, maar het viel mij op dat onze spelers  wel fel en strijdlustig waren en op elke bal liepen. Uitblinker was vandaag  Daryl Janmaat, terwijl met name Jordy Clasie nogal tegenviel. Maar gestreden werd er en met name in de eerste helft had Feyenoord een onmiskenbaar overwicht. Utrecht kwam er in die drie kwartier nauwelijks aan te pas en het was dan ook meer dan verdiend dat (wie anders) Pelle de roos trof.

Na de rust gooide FC Utrecht de schroom wat van zich af en door een fout van De Vrij kwamen de Domstedelingen nog langszij ook. Het was net als vorig seizoen Van der Gun die de gelijkmaker liet aantekenen. De Utrecht-supporters hieven meteen  pesterig de overwinningshymne van de Herman Houseband aan, maar kwamen daarmee van een koude kermis thuis, want binnen twee minuten zette Janmaat Feyenoord meteen weer op voorsprong met een kloeke schuiver, ver buiten bereik van doelman Ruiter. Utrecht probeerde het daarna nog wel, maar meer zat er voor de door jan Wouters omhoog gecoachte equipe niet meer in.

Feyenoord heeft de race om de titel opnieuw met een wedstrijddag verlengd, maar na twee tussendoortjes van Oranje wacht wederom een zware wedstrijd, dit maal tegen Heerenveen in het Friese Haagje.  Daar zal het dus zonder de geschorste Pelle moten gaan gebeuren. Heel vervelend, maar wel weer positief waar het de ontwikkeling van een aantal jonge spelers betreft. Maar eerst nog twee rondjes Nederlands elftal en dan zien we wel weer verder, zolang Liesveld maar uit onze buurt blijft!.

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoordhart

Signeren bij boekhandel B&B werd leuke reünie

OVERSCHIE – Vrolijke verhalen als ,,weet je nog’’ en ,,ik heb nog oude foto’s’’, maakten zaterdag 24 november van de signeersessie van auteur Rein Wolters bij de Overschiese boekhandel Bensmann & Blankstein een vrolijke happening. Tientallen mensen met een warm historisch hart voor Overschie
kwamen deel 4 van ‘Momenten uit de Overschiese samenleving’ kopen, maar voegden met hun vertellingen bijna een nieuw hoofdstuk toe aan de boekenreeks van Wolters.

Het waren heerlijke momenten. ,,Voor een auteur om van te smullen,’’ verwoordde Ada van Noordwijk, die toch maar even uit het Brabantse Rijsbergen was gekomen om wat van de nostalgische sfeer te proeven. Voordat auteur Rein Wolters er erg in had waren twee uur zitten en signeren voorbij. ,,Prachtig allemaal en ik denk er hard over toch maar te beginnen aan een vijfde deel,’’ liet hij Anneke Bensmann en Ellen Blankstein van de boekhandel weten.

Daarop werd trouwens de dag ervoor in het gastvrije museum Oud-Overschie ‘De Hoop doet Leven’ ook al behoorlijk aangedrongen. ,,Je boeken zijn prachtig gedocumenteerd en belangrijk voor het blijvend vastleggen van de historie van ons woongemeenschap,’’ sprak iemand. Wolters en zijn uitgever Arnoud Voet waren naar het museum gekomen voor de presentatie van – in dit geval – Reins vijftigste boek. Afgesproken was dat Kees van der Meer, voorzitter van de deelgemeente Overschie, het eerste exemplaar ging overhandigen aan burgemeester Arnoud Rodenburg van
buurgemeente Midden-Delfland. Rodenburg verwoordde zijn bewondering voor het vastleggen van de historie, temeer omdat zijn familie in het gebied de wortels heeft liggen en dat hij eerst als bestuurder van Overschie en nu als burgemeester er grote betrokkenheid bij heeft. Overigens heeft Rodenburg bij zijn collega Ahmed Aboutaleb wel toestemming moeten vragen om in zijn functie van burgemeester op Rotterdams grondgebied Wolters te mogen toespreken.Tot zover liep de regie in de pas, maar toen werd Kees van der Meer een gewaardeerde stoorzender.

Hij sprak Rein Wolters bewonderend en waarderend toe en bedacht hem met de Overschiese Penning, een hoge onderscheiding voor mensen die zich op bijzondere wijze inzetten voor de gemeenschap. De beduusde Wolters bedankte stamelend: ,,Ik sta nu letterlijk en figuurlijk met een bek vol tanden.’’ Ook Ada van Noordwijk, sinds enige jaren Wolters’ co-auteur, werd bedacht met de penning. Zij zet
zich eveneens al jaren in voor Overschie. Eerst als kleuterleidster, later als columniste en publiciste voor diverse kranten als de Dichtbij en ook als pr-vrijwilligster voor wooncentrum Stadzicht. Voor Wolters is het nu een bijzondere periode.

Naast zijn vijftigste boek in 27 jaar is hij vijftig jaar actief in de journalistiek en is hij binnenkort ook een halve eeuw getrouwd. Ook bijzonder, want zijn vrouw Ellie en hij waren 16 en 15 jaar toen ze met toestemming van koningin Juliana trouwden. Ze zijn gezegend met drie kinderen en vier kleinkinderen. Musicus Adri Troost kreeg tijdens de presentatie open doekjes voor zijn leuke intermezzo’s.

Rein Wolters schreef naast vijf boeken over Overschie ook standaardwerken als ’40 jaar Zeskamp Hoogvliet’, ‘90 jaar Spido in vogelvlucht’ en ‘Overbloemd – negentig jaar Annie de Reuver’.

Unieke haven- en schepenfotografie van Cornelis Nieuwland

‘Cornelis Nieuwland – Haven- en schepenfotografie Rotterdam 1905-1930’ is de titel van een indrukwekkende boek dat deze maand van de pers kwam en dat bij menig haven- en schepenfanaat het hart sneller doet kloppen. Het is een unieke verzameling foto’s die een bijzonder stuk Rotterdamse en maritieme geschiedenis blootlegt. Schepen uit alle windstreken van de wereld en in allerlei soorten en maten, deden de havens van Rotterdam en die van het Waterweggebied aan. Dit magnifieke en levendige beeld was de inspiratiebron voor fotograaf Cornelis Nieuwland. Duizenden schepen trokken aan de lens van zijn camera voorbij. Nieuwland was voor zover bekend de enige schepenfotograaf in Rotterdam in de eerste helft van de twintigste eeuw. Zijn nalatenschap vormt een uniek fotoarchief over de spectaculaire groei van de havens.

Cornelis Nieuwland vertoeft al 45 jaar niet meer in het land der levenden. Dat kan ook niet omdat hij in 1882 in Den Helder werd geboren en met zijn ouders verhuisde naar het Rotterdamse schiereiland Katendrecht tussen de Rijn- en Maashaven. Zijn vader was fondsbode (in de volksmond ‘borstbode’) en haalde aan de deur geld op voor onder meer de begrafenisverzekering. Al snel na de vestiging begon Cornelis Nieuwland als 18-jarige omstreeks 1900 met het fotograferen van havens en schepen die de Nieuwe Maas en Nieuwe Waterweg bevoeren. Gelukkig is zijn bijzondere levenswerk bewaard gebleven. Uitvalsbasis van de ras-Katendrechter waren de studio’s die hij achtereenvolgens had aan de Sumatraweg, Rechthuislaan en Atjehstraat.

Tot 1930 fotografeerde hij duizenden sleepboten, zeetjalken, passagiers-, stoomvracht-, rader- en zeilschepen. Niets ontging hem. De vaak onzichtbare en daardoor geheimzinnige lading, de soms wonderlijke scheepsnamen als Hector, Mars, Fyglia, Ekaterina of Themisto en hun exotische herkomst prikkelden zijn fantasie en dat is vandaag de dag bij velen nog steeds het geval.

Cornelis Nieuwland fotografeerde vanaf levendige kades en vanuit een motorboot waarmee hij langs steden als Schiedam, Vlaardingen en Maassluis tot Hoek van Holland voer. Vermoedelijk werkte hij in opdracht van onder meer rederijen. Over het leven van Cornelis Nieuwland is nauwelijks iets bekend, van wie hij het vak geleerd heeft evenmin. Wel bekend is zijn deelname aan de Katendrechtse middenstand en het oppikken van een bijzondere gebeurtenis als een grote brand op het stoomschip ‘Sommelsdijk’ in de Maashaven. Het waren zijstappen in zijn carrière. Dat gold ook zijn fotostudio aan huis voor portretfotografie en de verkoop van prentbriefkaarten van schepen. Uit de collectie van ruim duizend bewaard gebleven glasnegatieven is door documentairemaker Joop de Jong van uitgeverij Diafragma het fotoboek samengesteld. Hij kreeg medewerking van maritieme kenners als Marien Lindenborn, Frits Gierstberg en Ben Maandag. Het is de eerste uitgave van een serie fotoboeken over onbekende Rotterdamse fotografen.

Dit boek telt 128 pagina’s met ruim negentig foto’s en is sinds 8 november verkrijgbaar in de reguliere boekhandel of via www.uitgeverijdiafragma.nl Isbn: 7989490631093. Het kost 22,50 euro, maar er is ook een speciale uitgave met een keuzeprint 40 bij 30 cm. van één van de unieke Nieuwlandfoto’s en deze kost 100 euro.