Berichten

Ray Martin

Ray Martin Entertainment: Ray Martin is een Rotterdamse ‘crooner’ en presentator. Als ‘jazz zanger’ treedt hij op met de muziek van Frank Sinatra, Dean Martin, Tony Bennett en Nat King Cole. Als presentator is hij gespecialiseerd in sportevenementen en gala’s. Als presentator/mastercaller begeleidt Ray regelmatig darts demonstraties van Raymond van Barneveld en Co Stompe.

Ray Martin kwam al op jonge leeftijd in aanraking met muziek. Vader Martin luisterde naar Dean Martin, Perry Como en Frank Sinatra, terwijl moeder Lieske meer gefascineerd was door oude Rock’n Roll artiesten als Fats Domino, The Everly Brothers en Ricky Nelson.

Ondanks de liefde voor de muziek van zowel zijn vader als zijn moeder kocht Ray pas op zijn 24e zijn allereerst gitaar. Al snel speelde hij Elvis Presley’s Love me Tender en begon er bij te zingen. Zijn vrienden raakten enthousiast en in 2005 startte Ray zijn eerste Rock’n Roll bandje: ‘The Raccoons’. Door het succes van de Haagse rockband ‘Racoon’ veranderde Ray de bandnaam in Departure Level. Met de songs van de legendarische ‘Sun Studio’ artiesten Johnny Cash, Jerry Lee Lewis, Roy Orbison, Carl Perkins en Elvis Presley treedt de band nog steeds regelmatig op. In het voorjaar van 2011 verzorgde Departure Level zelfs een spetterend optreden in Ahoy Rotterdam.

Door een blessure van zijn vaste contrabassist kwamen de optredens van Departure Level in 2008 tijdelijk stil te liggen. De ‘podium-drang’ en het plezier om te zingen deden Ray in die periode besluiten om ook als solo-entertainer te gaan optreden. Met het repertoire van The Rat Pack, Tony Bennett, Nat King Cole en Bobby Darin maakte Ray in december 2008 in een cafe op de Bergweg in Rotterdam zijn debuut als ‘Crooner’. Door zijn performance, zijn liefde voor de muziek en zijn warme, lage stem wilden mensen al tijdens de try-out CD’s bestellen.

In januari 2009 bracht Ray Martin in eigen beheer een CD uit: ‘A Tribute to Dean & Frank’. Nog in diezelfde maand werden nummers van dit album gedraaid op diverse radiostations.


In de jaren die volgden trad Ray Martin op in het Groothandelsgebouw in Rotterdam, in een groot hotel in Zwitserland, in een TV-show op RTL 4, in het RTV Rijnmond programma ‘Dave on Stage’, in een uitverkocht Pathe Schouwburgplein, in het World Trade Center in Rotterdam, in Ahoy, op het SS Rotterdam en in diverse casino’s en hotels in de regio.

Ray Martin kwam door de jaren heen vaak in aanraking met presentatoren. Vaak werd hij niet naar tevredenheid aangekondigd. Tegen vrienden zei hij vaak: “Dat kan ik beter!” Om de Rotterdamse kreet ‘Geen woorden, maar daden’ kracht bij te zetten besloot Ray Martin in de jaren die volgden ook daadwerkelijk als presentator aan de slag te gaan. Met zijn vlotte, humorvolle babbel werd Ray al snel een veel gevraagde Ceremoniemeester, Show Host en presentator. Hij werd door RTL 7 darts commentator Jacques Nieuwlaat opgeleid tot darts presentator/mastercaller en werkt sindsdien zeer regelmatig met 5-voudig wereldkampioen Raymond van Barneveld en Co Stompe. Ook is Ray Martin te boeken als Ring Announcer (bij boksevenementen), als ceremoniemeester bij gala’s, recepties en feesten of als presentator tijdens (sport)evenementen. Met Ray Martin haalt u een professionele, goede voorbereide zanger/presentator in huis, die met (Rotterdamse)  humor ieder evenement tot een feest kan maken!

Contact:
Ray Martin Entertainment
Website: www.crooner-raymartin.weebly.com
Email: raymartin@hotmail.nl
Tel.: 06-52362452
www.youtube.com/raymartin79
www.twitter.com/raymartin79

Ahoy

Wat heb ik een hoop herinneringen aan Ahoy.

Goede en slechte.

De enorme vechtpartij tijdens Veronica Indoor Soccer, toe speelde naar Feyenoord ook Ajax en ze hadden Amsterdamse bewaking ingehuurd. Niet slim.

Maar ook prachtige concerten gezien.

Miami Sound Machine, Supertramp, Carlos Santana en natuurlijk de Heineken en Amstel feestavonden.

Ook fijne herinneringen aan de zesdaagse en kerstcircus.

Maar Ahoy is voor mij hoofdzakelijk Jeugdland.

De kleurplaten van GEB, de verkeerstuin, flessen verven, de brandweer.

Een van de mooie jaargangen gaven ze ook singels weg, ik had mijn hoop gevestigd op We Woundend Knee van Redbone, maar ging naar huis met Blauwe Korenbloemen van de zusjes de Roo. Even anders

Maar wat dacht je van de bonnen; 6 bonnen en die kon je dan inleveren.

Een stuk fruit, pakje melk, ijsjes, kroket en de laatste schiet me niet te binnen.

Maar elke dag was een feest.

 

Het ‘vergeten’ concert van Diana Ross in Ahoy

Ik keek er reikhalzend naar uit; Diana Ross in Ahoy bewonderen. Op zaterdag 12 juni 1982 ging ik opgetogen naar het Rotterdamse sportpaleis om dan eindelijk deze diva live mee te maken.Thuis had ik al nagenoeg alle lp’s van haar en zij had muzikaal mijn hart gestolen. Nu kreeg ik dan de kans om het allemaal zelf mee te maken. Ik had mijn uiterste best gedaan om zo dicht mogelijk bij het ronde podium, in het midden van Ahoy, plaatsen te bemachtigen. Dit was best wel gelukt. Ik zat op de 12e rij en zo zou ik er zeker van zijn dat ik alles goed kon volgen.Enthousiast betrad ik de arena en ging er maar eens goed  voor zitten. Het moment was daar en Diana betrad het podium en werd met een staande ovatie ontvangen. Een wervelend optreden volgde en er werd met volle teugen genoten. Het was in feite een grote medley van haar hits. Zelf had ik toch een klein fototoestel mee naar binnen gesmokkeld en ik probeerde zo goed als het kon stiekem foto’s te maken. Het uiteindelijke resultaat liet duidelijk te wensen over, maar ik had en heb toch mijn eigen memorabele foto’s. Het was echt genieten en het publiek werd meegevoerd in een muzikale belevenis en natuurlijk ontbraken de grote hits van haar niet.

Na zo’n 40 minuten verliet Diana het podium en een ieder dacht dat het pauze was. Niets was minder waar. Even later gingen de lichten in Ahoy aan en stond iedereen elkaar verbouwereerd aan te kijken. Was dit een grap? Was dit een foutje? Neen, het concert was over. Dit kon niet waar zijn en het publiek liet duidelijk haar ongenoegen blijken. Een ieder ging in eerste instantie nog uit van het feit dat per abuis de lichten waren aangedaan en dat het toch een pauze zou zijn. Niemand had dus de intentie om het sportpaleis te verlaten, maar na een tiental minuten werd het toch duidelijk dat de diva niet meer het podium zou betreden. Morrend en teleurgesteld verlieten de bezoekers Ahoy en een ieder sprak zijn of haar ongenoegen uit over dit wel hele korte optreden. Mensen hadden een hoop geld betaald voor een kaartje en dan verwacht je dit zeker niet. Achteraf zou blijken dat Diana op dat moment een relatie had met een arts in Parijs. Zij was zo verliefd dat zij het optreden in Rotterdam even snel wilde doen. Terwijl de mensen nog in Ahoy zaten  te wachten op haar terugkeer, zat mevrouw al in een privévliegtuig vanaf  Zestienhoven op weg naar Parijs om maar weer zo snel mogelijk bij haar geliefde te zijn.

Op zondag 13 juni gaf zij nog een concert in Ahoy en dit concert ging, voor zover ik begrepen heb, op dezelfde wijze. De media sprak die maandag over schande en liet geen spaan van haar heel, want dit kon zij absoluut niet maken. Het escaleerde zo ver dat zelfs de platenmaatschappij zich er mee ging bemoeien en de zangeres werd zelfs op het matje geroepen. Mevrouw Ross bood een soort van excuses aan en beloofde bij haar volgende bezoek aan Rotterdam alles dubbel en dwars goed te maken. Toch bleef deze bijzondere performance haar lang achtervolgen. Met gemengde gevoelens werd in 1985 gereageerd op het feit dat de zangeres maar liefst vijf keer zou optreden in Ahoy. Veel mensen zaten in dubio, want een ieder was toch wel bevreesd om een duur kaartje aan te schaffen voor een optreden van misschien wel weer een minuut of veertig.

Ze kreeg het voordeel van de twijfel. Natuurlijk had zij enorm gescoord met o.a. haar legendarische concert in 1983 in Central Park te New York. Menigeen zal zich nog de beelden herinneren dat zij in de stromende regen blijft doorzingen.  Ook speelde natuurlijk haar deelname van het nummer “We Are The World” mee. Dit nummer kwam in maart 1985 in de Nederlandse hitlijsten en stond negen weken op nummer 1. Dankzij deze wapenfeiten kreeg de zangeres inderdaad in oktober 1985 vijf keer het sportpaleis gevuld. Zij had eerder beloofd dat zij haar beschamende concerten van 1982 zou goedmaken en dat deed zij met furore.  Wederom had ik prima plaatsen weten te regelen en het was nu bijna twee uur genieten van Ross. Perfecte show en een muzikaal hoogstandje. Het Nederlandse publiek staat bekend als enthousiast en er was dan ook een enorme interactie tussen de zangeres en de mensen in de zaal. Dit was de zangeres zoals we haar kenden en wilden zien en horen. Zij had op grandioze wijze haar schuld aan het Rotterdamse Ahoy ingelost.

Haar laatste optreden in het sportpaleis was op 19 mei 2007 en in oktober 2009 was zij nog bij Symphonica in Rosso in Arnhem de prima donna . Zelf heb ik het genoegen gehad om de charismatische zangeres een paar keer persoonlijk te mogen ontmoeten en als ik dan begon over haar optredens in Rotterdam, dan werd handig van onderwerp gewisseld, want 1982 is toch een smet op haar indrukwekkende carrière.  De eerste keer was tijdens en na een optreden van haar in Caesars Palace in Las Vegas. Hier reageerde zij heel enthousiast toen ik vertelde dat ik uit Nederland kwam, maar toen ik vertelde dat ik ook haar optreden in 1982 had bijgewoond, ging de dame heel snel op een ander onderwerp over. Dat de Nederlandse fans bij haar hoog in het vaandel staan, blijkt wel uit het volgende. In 1999 was ik, als freelance journalist,  voor MTV in New York om verslag te doen van de uitreiking van de MTV Video Music Awards.  Bij de rode loper probeerde ik zoveel mogelijk sterren voor mijn recorder te krijgen. Je staat daar met een heleboel journalisten en fotografen en dat is een grote heksenketel. Uiteindelijk arriveerde Ross en alle media waren gelijk op haar gericht. Zij stopte echter nergens en liep met rasse schreden naar de ingang. Zij had geen zin in interviews of het poseren voor de fotografen. Ze kwam nu bij mij in de buurt en onder het mom ‘wie niet waagt, wie niet wint’, schreeuwde ik “Mrs. Ross will you say something to the Dutch fans?” Niet alleen tot mijn grote verbazing, maar tot ieders verbazing stopte ze en liep ze naar mij toe. Opnieuw stelde ik de vraag en hield de recorder voor haar neus. Zij nam de tijd en begroette mij en sprak vervolgens een boodschap voor haar fans in Nederland in. De opname heb ik vanzelfsprekend nog.

Zo zal ons land en zeker Rotterdam altijd in haar geheugen blijven. Hopelijk komt er  een dag dat zij nog een keer haar opwachting zal maken in ons Ahoy!

Zangeres Zonder Naam in Ahoy

In 1986 verzorgde onze Zangeres Zonder Naam een legendarisch optreden in Paradiso. Die avond werd een versie opgenomen van haar jaren zestig hit ‘Mexico’. Een dj bewerkt een beetje deze versie en de vernieuwde versie werd een mega hit. Mary had de harten van heel Nederland veroverd. Jong en oud brulden het nummer mee en op menig feestje mocht ‘Mexico’ niet ontbreken. De Zangeres Zonder Naam was ‘hot’ en in feite was dit haar wraak op Johnny Hoes. In 1975 brak Mary met producer Johnny Hoes. Het zou een lang juridisch proces worden waarin zij uiteindelijk  financieel aan het kortste eind trok.

Het waren destijds nog de jaren met de befaamde Rotterdamse Zesdaagse in het Sportpaleis Ahoy. Een wielerfestijn van formaat en zes dagen plezier en genot. Traditioneel was op de maandag de ‘horeca-avond’ met  een optreden van Lee Towers. Peter Post zwaaide de scepter en bepaalde wat er wel en niet gebeurde tijdens de Wieler Zesdaagse. De maandagavond was meer een sociale happening dan genieten van het wielrennen. Het was in feite een beetje van ‘zorgen dat je aanwezig was’. Ik was in het bezit van een perskaart, dankzij mijn broer, en kon mij overal in Ahoy vrij bewegen. Naar het wielrennen keek je eigenlijk niet, want het ging op de maandagavond om de gezelligheid. Een uitverkocht sportpaleis met voornamelijk mannen die meer oog hadden voor een biertje dan voor de wielrenner op de baan. Peter Post had al een aantal jaar eerder de beslissing genomen om artiesten te laten optreden om zo de Zesdaagse aantrekkelijker te maken. Natuurlijk was Lee Towers de sleutel tot succes, maar zo mocht ook Andre Hazes zijn opwachting maken in Ahoy. Lee Towers stond eigenlijk altijd vast, maar wie er verder dan zou optreden, werd eigenlijk als een soort verrassing achter de hand gehouden. Ook stond vast dat de ‘finale’ in handen was van Lee met uiteraard “You Never Walk Alone”. Die bewuste avond ging het echter in Ahoy anders, want als verrassingsact was niemand minder dan de Zangeres Zonder Naam geprogrammeerd. Peter Post was bezweken onder de ‘druk’ van de sportjournalisten. Het bleek uiteindelijk geen verkeerde keus te zijn geweest. Mary kon op dat moment genieten van een enorme populariteit en haar status als zangeres was niet eerder zo groot geweest. De verbazing in het sportpaleis was dan ook groot toen Lee Towers het podium betrad en het publiek vertelde dat hij deze avond niet de finale zou verzorgen. Uit diep respect vond hij het niet meer dan normaal om deze eer aan de Zangeres Zonder Naam te gunnen. Ahoy gonsde van geluid, want al die mannen wisten eigenlijk niet of ze hier nu echt op zaten te wachten. Zelf vond ik het wel grappig om ‘onze’ Mary een keer live te zien en te horen. Lee Towers deed zijn kunstje en later op de avond was het dan eindelijk zo ver! Glashelder zie ik nog Mary Servaes richting podium gaan. In de ene hand haar wandelstok en in haar andere hand de hand van haar man Sjo. Gekleed in een enorme roze jurk met een grote strik op haar buik en zij leek wel op een goed verpakte Belgische bonbon. Ahoy veerde op en begroette haar op innemende wijze. Met moeite bereikte zij uiteindelijk het podium en daar stond zij dan in de schijnwerpers die zij verdiende! Zij bracht haar hits uit het verleden ten gehore en ook al zou waarschijnlijk niemand in Ahoy toen een plaat van haar in huis hebben gehad; iedereen kent haar nummers. Ahoy zong uit volle borst mee en het was genieten. Al die kerels die met overtuiging “ach Vaderlief, toe drink niet meer”  en “Keetje Tippel” meezongen. De apotheose kwam natuurlijk met “Mexico”.  Het dak ging er af in Ahoy. Zij werd in de armen gesloten en dit was meer dan genieten. Peter Post stond meer dan zichtbaar te genieten, want dit was met recht een schot in de roos. Het sportpaleis beefde en deinde, want hier gebeurde iets onvergetelijks. Mary genoot er zelf ook met volle teugen van en gaf ook nadrukkelijk de credits aan de dj die haar versie van ‘Mexico’ had bewerkt. Een ieder die dit heeft mogen meemaken, zal zich dit zeker herinneren tot in lengte van dagen. In 1987 gaf de zangeres haar legendarische afscheidsconcert, maar wat ben ik blij dat ik haar in Ahoy heb mogen zien en horen.

Respect voor DE zangeres van het levenslied!

Jeroen Noppen

Rotterdam Charlois

Als vrijwilliger van het WNF ging ik naar een stand in het Zuiderpark, waar het WNF stond omdat Charlois 550 jaar bestaat en dit uitgebreid viert. Als je op zuid woont, hoort Charlois daarbij, zodat ook ik daar soms kom. Vroeger kwam ik er regelmatiger, omdat mijn toenmalige vriend daar woonde en omdat ik een blauwe maandag op Taekwondo zat op de Katendrechtse Lagendijk. Vreemd eigenlijk dat je bijna niet komt in een wijk die vlak naast de jouwe ligt. Hoewel ik er, eerlijk is eerlijk, ook niets te zoeken heb en er niet wil wonen.

Hoe komt dat toch, dat we zo plek gebonden zijn? Zou dat ook zo met de dieren zijn? Hebben dieren ook hun voorkeur? Ik was er van overtuigd dat Charlois iets bijzonders moet hebben en misschien wel meer dan ik dacht. Dus ben ik gaan zoeken. Ik laat me informeren op het internet en zoek naar 550 jaar Charlois. Karel de Stoute heeft in het jaar 1462, dus 550 jaar geleden, het grondgebied ‘het land van Charollais’ overgedragen aan vijf grondheren. De namen van deze grondheren zijn tot op de dag van vandaag terug te vinden in straatnamen van Oud-Charlois. Zo ook Karel de Stouteplantsoen in Oud Charlois. Charlois is vernoemd naar het graafschap Charlorois in het hertogdom Bourgondië. In 1458 kreeg de graaf van Charolois, Karel van Bourgondië, ook wel Karel de Stoute (= Dappere) genoemd, van zijn vader Filips de Goede het Land van Putten te leen. Om zijn grondbezit te vermeerderen gaf Karel in 1460 een stuk rietland, Ryerwaert geheten, aan enkele grondheren (Matteys de Huyzer, IJsbrand Uyt ten Hage, Arend van der Woude en Anthony Michelsz. van Eversdijck) in eigendom om het te bedijken. Voorwaarde was dat het land Charolois zou heten, naar de graaf van Charolois, en dat er een kerk gesticht zou worden gewijd aan de heilige martelaar Sint Clement. Op 14 april 1462 bevestigde Karel de voorwaarden en daarmee was de stichting van Charlois een feit. Charlois was tot 1895 een zelfstandig, voornamelijk agrarisch dorp, totdat het in dat jaar werd geannexeerd door Rotterdam. Deelgemeente Charlois bestaat sinds 1973, is een van de drie eerste deelgemeenten van Rotterdam en telt (op 1 oktober 2011) 64.566 inwoners. Dit is leuk om als feit te weten. Maar wat kan ik er mee? Dus zoek ik verder op het internet naar iets wat mij aanspreekt waar ik wel wat mee kan.

Ik lees dat van donderdagavond 21 t/m zondag 24 juni het Kunstweekend Charlois 2012 is gehouden en dat het historisch hart van Oud-Charlois op zaterdag 23 juni het toneel was van Bazar Bizar; het leukste kleinschalige festival van Rotterdam. Het is inmiddels juli, dus dat schiet ook niet op…

Voor de buitenwereld werd Charlois ook wel saarloos genoemd en dit gevoel blijft nu zeker voor mij bestaan. Daarom ook kwam ik er niet vaak of graag. Daarbij weet ik en lees ik ook dat er problemen in de wijk zijn. Logisch, de wijk heeft niet zo veel leuks te bieden. Wel geniet het van een prachtig park en een mooi gebouw de Olifant en de Molen. Maar goed, hoe vaak kom je daar nou? Met slecht weer ga je niet het park in, behalve dan dat je de hond moet uitlaten! En in de Olifant kom je als er een feest is of als er getrouwd wordt en ook dat is niet iets wat je dagelijks mee maakt. In de Molen kocht ik weleens bloem om heerlijke cake te bakken, echt een succes!

Ik vraag me wel gelijk af, wat is er daar voor de kinderen? Want het blijkt als ik googel dat Charlois een probleem wijk is een zogenaamde  ‘achterstandswijk’. Treurig. Hier moet toch iets aan gedaan worden, zeker voor de jeugd!

Omdat ik afdwaal en terug ga naar mijn jeugd komt gelijk  jeugdland weer in mijn herinnering. Een van de dingen die je kon doen, in de weken dat je vakantie had. Heerlijk knutselen of kanoën in het Zuiderpark. Ook kan ik me herinneren dat naast Ahoy vele stands waren waar ik me als kind helemaal kon laten gaan met mijn fantasie. Eten en drinken genoeg, dat kreeg je volop van de bonnen, maar ook vanuit huis werd ik vol gepropt. Dagen kon ik daar verblijven, naar mijn gevoel nu. Later toen ik ouder werd ging ik naar de Plompert samen met mijn vriendin. Wat hebben we daar genoten! Zo leuk met de badmeesters Aad, Pije en een andere badgast ene Hamsa die van de 5 meter mooie salto’s maakte. Wij lagen altijd op de tribune, dat wil zeggen, mijn vriendin, ik was super actief en zwom, dook, leerde salto’s en probeerde, toen ik bezig was met mijn zesde diploma, de vlinderslag. Jammer genoeg is dit zwembad weg. Jammer voor de kinderen van nu, althans dat denk ik, misschien zouden zij dit niet zo beleven. Waar heeft een kind behoefte aan? Een kind van nu, deze tijd, tijd van Mobiele telefoon en Ipod of BB. Een park?

Charlois heeft het Zuiderpark en wat kan dan de jeugd met name aangeboden worden? Een park op zich, speelt niet in de fantasie bij een kind! Wel als er activiteiten zijn, zoals de bewuste dag in juni waarbij het WNF aanwezig was. Het WNF wil problemen onder de aandacht brengen met bijvoorbeeld de Panda beer, er is dan een spel met onder ander deze vraag, ‘hoeveel Panda’s leven er nog?’ Of ‘weet je dat de tijger met uitsterven bedreigd word?’ En Waarop moet je letten als je een fout souvenir mee zou kunnen nemen uit het buitenland’?’ (Olifant) Ivoor of (krokodil) tassen om maar wat te noemen. Deze informatie kan spelenderwijs aangeboden worden, wat het WNF ook deed. Kinderen vinden dit leuk en leren dit snel.

Wat mij opviel is de houding van sommige  ouders en dat ze helemaal niet zo met het WNF bezig zijn of de natuur in het algemeen. Dat er nog 1600 pandas zijn… en dat de tijger… wie ook al weer? met uitsterven…. O ja! Nou we gaan weer snel verder en het kind moet soms mee. Gelukkig mochten er ook kinderen wél mee doen, of het spel zag er zo leuk uit dat het kind per se zelf wil meespelen. Ik was één van de mensen die kinderen ging halen of proberen over te halen om mee te doen. Ouders geven dan antwoord voor hun kind, terwijl ik het kind juist met name aansprak! Willen ouders niet dat ze mee doen? Willen ze geen tijd er aan besteden? Ze zeggen dat ze later terug komen maar helaas dan nooit meer gezien, op een enkeling na. Andere WNF vrijwilligers schreven kinderen in, of deden make up van Panda op of deden een spel met ze en een van ons liep in een Panda pak, wat bijna ieder kind zo leuk vind. Toch het was niet druk en het liep bij het WNF zeker niet storm. Het weer speelde mee, beetje te veel wind en te weinig zon. Toch, als ik dit vergelijk met bijvoorbeeld Jeugdland zegt dit veel over de plek, de mensen en hun persoonlijke doelen. Problemen worden zo niet goed onder de aandacht gebracht, ook niet van henzelf. Ze leren niet naar waardevolle zaken te kijken en gaan er dan ook anders mee om.

Er ligt nog een hoop werk voor Charlois! Ook voor het WNF die juist ook met de kinderen bezig is, de toekomst en bewustwording van wat er allemaal gebeurt in jouw leven, jouw wijk, jouw wereld. Waar we zo bewust van moeten zijn en moeten koesteren!

De Gastronoom

Een restaurant onder winkelcentrum zuidplein waar ik voor t instappen bus 69 richting waalhaven mn werkdag begon met koffie en na t uitstappen einde werkdag beeindigde met n biertje.
Er hing n sfeer wat mij boeide en er gebeurde altijd wel iets!
Zo stond er elke ochtend een oud vrouwtje achter de gokkast die niet weg te slaan was!Best vaak n opstootje vanwege gokkers die n jackpot roken!en hoorde ik van de bedrijfsleider dat haar duim helemaal scheef gegroeid was vanwege t drukken knop kast!!Ze kreeg n gokkastdrukverbod van de dokter en best wel triest binnen n week overleden!
Ook regelmatig knokpartijen door de dagelijks aanwezige hangzit oudere jongeren,waarbij meestal aardig wat glasgerinkel mee gepaard ging.
T mooiste was altijd de wat oudere man achter de kassa die op zn gemak alles gadesloeg en na afloop als iedereen zijn agressie weer kwijt was rustig t glas op ging vegen alsof niets gebeurd!.
Bus 69 ja als je gezamelijk bij de halte staat te wachten ga je contact krijgen.zo had ik al snel een busmaatje gevonden met zelfde hobbies.
De achterbank meestal bezet door de mooiste meiden begon voor ons al aardig wat werk op te leveren, ja en niet in de laatste plaats door mijn tekenkunst op de gecondenseerde busramen!
T enthousiasme van sommige dames te gek!t gebeurde ook weleens als ik mn tekening niet op tijd afkreeg dat we gezamelijk besloten door te rijden naar t eindpunt, weer terug en iets later op kantoor! Sommige buschauffeurs die probeerden wat aan de beslagen ramen te doen hebben wat naar hun kop geslingerd gekregen!
Op n ochtend de hele bus beslagen!K had net nieuwe halve haklaarzen maar pleurde zo onderuit binnen 2 seconden glee en lag ik op de achterbank!Wel goed voor t tijdschema dus met pijn aan voet aan de tekenslag!Druk bezig.. stoot mn maatje me keihard aan!Kijk dan!Komt er me toch n dame de bus in!bontjas,kort rokje,dollydotskapsel maar dan anders en best mooi opgemaakt!Die stapt zo met jou uit hoor!,tijdens de rit veelvuldig moeten horen,tekenen inmiddels opgegeven en inderdaad ze stapte met me uit.Ik nam de trap en zij de lift.Na n half uur werd ik voorgesteld aan de nieuwe telexiste..Dit is Aat!O die ken ik van 69! Manager O?Ja van zn tekenkunst!Manager O?Ja de bus hoor!Manager:OOO!!!
Volgende ochtend Gastronoom..
K was de avond ervoor naar Rod Stewart in Ahoy geweest dus had me n puntfeesthoofd en schorre stem van t meebrullen!Zit ik op me maatje te wachten..en wie komt eraan met n bak koffie en sauzijzebroodje!Nellie! ivm herkenning noem ik haar maar Ellie.Hoi Aat kom ff bij je zitten!Met de kennismaking kantoor al opgevallen dat Ellie wat sliste!Maar begint ze me toch keihard en enthousiast n verhaal te vertellen!Ik zat compleet onder de sauzijzebroodkruimels!mn maatje liep inmiddels voor t raam voorbij en hield t niet meer van de lach..Ik ging kapot de bus in en besloot maar n vrije middag te nemen.Mijn chef zag aan mn hoofd wel hoelaat t ongeveer geworden was dus no problem!
Bij t uitstappen de bus toch nog ff n tostie en biertje en dan hoppa snel bedje in! De klantenkring die er zat en meestal aan hun gedrag te merken nooit echt moe van t uitzitten een busrit bekeek mij.Kijk ik naar rechts staan er voor de ruit twee kerels naar me te staren!dit is n grap dacht ik nog! Beiden op me af herken je dit ?tuurlijk Miami vice! groot fan van maakte ik nog als grap!Ik zat binnen no time op politie bureau slinge! Vanwaar? werd beantwoord met u voldoet aan t signalement!By the way linkerkant Gastronoom aardig stil toen ik gearresteerd werd! Na n telefoontje naar mn chef die kon bevestigen dat ik inderdaad gewerkt had en dit tijdstip aankomst bus zuidplein klopte kreeg ik wel excuses voor t ongemak en mocht ik gaan.Mn punthoofd kwam die dag niet meer goed.Volgende ochtend op mn werk Ellie!:Saatje!!Shad gister politie aan de lijn over je.. !Mn Chef: Aatje niks aan je vrije middag gehad zeker?…..Kantoor die middag ook niet echt tot rust gekomen wat ik na wat dagen later hoorde..

Wat weken later zit ik met mn maatje na de busrit n biertje te doen. Nog steeds blij met n pracht van n sportjack van de schotse voetbalclub Celtic United. Gekocht van een chauffeur die n schade container had… , schittert een groen met grijs jasje met Celtic me tegemoet achter de gokkast… Toeval of niet… De man achter de gokkast zal het niets uitgemaakt hebben…