Verschil Feyenoord thuis en uit, verschil van dag en nacht

Beste Feyenoord-vrienden,

Vandaag werd het andermaal bevestigd: het verschil tussen Feyenoord thuis en uit is dat tussen de dag en de nacht, de hemel en de hel, de zomer en de winter, de jeugd en de ouderdom. En je weet het van tevoren, dat de onzen weer gaan labbekakken. En ook dat het groen gele gevaar al weken op de loer ligt en al vijf wedstrijden lang niet kon winnen. Alles gericht op de gehate rivaal uit Rotterdam-Zuid, die ook veel klanten trekt uit de regio Haaglanden. Ook de aanwijzing van Liesveld voor deze wedstrijd past naadloos in het scenario. De man die er persoonlijk zorg voor droeg dat niet NEC, maar Ajax onze tegenstander werd in die ridicule dubbele bekerfinale van 2010. Je weet het allemaal vooraf, je houdt er heel serieus rekening mee en dan gebeurt het ook. Selffulfilling prophecy? Nee, de situatie is niet foutief gedefinieerd en supporters hebben het bovendien totaal niet in de hand. Als het aan de trouw, de betrokkenheid en het geloof van Het Legioen af hing werd Feyenoord elk jaar kampioen.

Het is gewoon een karakterloze ploeg die veel minder trouw aan het Legioen is dan omgekeerd het geval is..

Talent is niet alleen in potentie goed kunnen voetballen en die gave door

(laten) ontwikkelen. Talent is ook geloof in eigen kunnen en een onbuigzame wil om te winnen. Mannen als Theo Laseroms, John de Wolf, Paul Bosvelt en Pierre van Hooijdonk, die met hun, mondiaal gezien, toch ietwat beperkte capaciteiten boven zichzelf konden uitstijgen en zwaar de pest in hadden als zij een keer aan het kortste end trokken.  Die stuk voor stuk een winnaarmentaliteit hadden. Die met overtuiging hun tegenstanders bij de strot grepen en niet meer los lieten tot die verslagen ineen zegen.

Martin van Geel zal daar toch eens wat beter op moeten gaan selecteren. En de nieuwe baas van de jeugdopleiding zal zich daar eveneens meer op moeten gaan focussen. Op een winnaarmentaliteit! Want goed kunnen voetballen is bij lange na niet genoeg om prijzen te gaan pakken. Met de wind in de rug van een enthousiast Legioen lukt het allemaal nog wel, maar zodra de grote teen buiten de deur wordt gestoken gaat het mis. Dit seizoen gebeurde dat maar liefst 8 keer en in de meeste gevallen werd zelfs niet gescoord. Het valt niet mee om het te constateren, maar in dit opzicht heeft Ronald Koeman ernstig gefaald. Bijna de helft van het aantal uitwedstrijden werd verloren en daar waren behalve alle toppers dus ook een aantal middenmoters bij en een clubje dat op de dertiende plaats bivakkeert, diep in het rechter rijtje. De voormalige wereldvoetballer slaagt er maar niet in om zijn ploeg ook in uitwedstrijden zodanig op te laden dat vanaf het eerste fluitsignaal de mouwen worden opgestroopt en alle zeilen worden bijgezet om de winstgevende zilvervloot op sleeptouw te nemen en naar de eigen veilige thuishaven te dirigeren. Niets van dat alles, in uitwedstrijden wordt de ene zeperd op de andere gestapeld.

Uiteindelijk werd het 2-0 en Pelle miste tot overmaat van ramp nog een penalty op de valreep. Zelfs het redden van de eer was aan dit grillige elftal dus niet besteed. Het zou ook niets meer hebben uitgemaakt.

Feyenoord heeft in de voorrondes van de Champions League helemaal niets te zoeken en ik vrees dat dit voor de Europa League evenzeer het geval zal zijn. Dat is namelijk ook al jaren zo, terwijl dat toernooi elf jaar gelden nog op zo roemrijke wijze werd gewonnen.  Daarna raakte de club in een vrije val en ging bijna ten onder aan de rente van zijn schulden.

Jorien van de Herik vertelde mij kort voor zijn ondergang  tijdens een toevallige ontmoeting in de trein nog vol trots dat hij in het begin van de negentiger jaren Feyenoord van een faillissement had gered. Hij vergat erbij te vertellen dat dit onder zijn bewind op dat moment al weer bijna het geval was. En na zijn vertrek heeft het nog lang geduurd eer Feyenoord financieel gezien de weg naar boven heeft gevonden, min of meer synchroon aan de sportieve prestaties. Mario Been bracht ons in zijn eerste seizoen naar de vierde plaats en die hopeloze dubbele bekerfinale. Zijn tweede seizoen verliep rampzalig. Nog voor het nieuwe seizoen opende zegden de spelers in meerderheid het vertrouwen in hem op. Zijn kompaan Leo Beenhakker was al eerder de laan uitgestuurd.  Na de periode B + B hebben we dus het tijdperk Van Geel – Koeman ingeluid en dat leidde in hun eerste seizoen meteen al naar de tweede plaats. Dit seizoen zijn we evenwel weer een stukje gedaald in de ranking. We zijn en blijven een subtopper en eerlijk gezegd zou ik niet weten hoe dat op korte termijn zou moeten veranderen. Ik sluit dus af zoals zo vaak met vast te stellen dat het niet anders is en dat we het ermee moeten doen. Volgende week de afrondende wedstrijd, zogenaamd om de derde en vierde plaats, maar wat mij betreft is het slechts om des keizers baard.

 

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart

 

Feyenoord verplettert Heracles

Beste Feyenoord-vrienden,

Als Feyenoorder  ben je in de loop der jaren niet bijster verwend, maar vanmiddag werd aan alle (rand)voorwaarden voldaan om er een echt voetbalfeestje van te maken, Prachtig voetbalweer, een volle Kuip, een Feyenoord op dreef en een waar doelpuntenfestijn. Jaren geleden won Feyenoord ook al eens met 6-0 van Heracles, maar toen goot het de hele wedstrijd pijpenstelen. Mulder stond toen ook (voorshands eenmalig) onder de lat en Roy Makaay scoorde al na enkele seconden met een diagonale pegel de 1-0. Dit keer was het nog leuker, al was het maar omdat het zonnetje bijna doorlopend scheen, zij het niet al te uitbundig maar dat hoeft ook niet tijdens het voetballen.

Heracles startte voortvarend en opende met een onschuldig schotje op onze goalie die geen krimp gaf. Al snel nam Feyenoord het initiatief en het was John Goossens die a la Pierre van Hooijdonk uit een vrije trap het doelpunt van de maand scoorde. Van iets buiten de zestien schoot hij de bal als een streep in de kruising. Doelman Pasveer was volstrekt kansloos. Pelle scoorde vervolgens even fraai een veldgoal die in dezelfde kruising eindigde. En nadat de Immer(s) zwoegende Lex uit een voorzet van Janmaat de 3-0 had laten aantekenen zorgde topscorer Graziano vanaf elf meter beheerst doch zeer beslist voor een 4-0 ruststand. In het AD en op de supporterssite staat nu dat Pelle met zijn  26 competitiedoelpunten de beste buitenlander ooit in Feyenoord-dienst is. Dit is volstrekte onzin want niemand minder dan mijn grootste held aller tijden, Ove Kindvall, haalde tijdens het seizoen 1967-1968 al een totaal aantal van 28 competitiegoals en was daarmee topscorer van de Eredivisie. Een jaar later werd hij zelfs met 30 treffers gedeeld topscorer met Dick van Dijk, toentertijd koningsschutter van FC Twente, maar meteen daarna overgestapt naar Ajax.

Niet Pelle, maar Kindvall is vooralsnog de meest productieve buitenlandse spits van Feyenoord in 1 seizoen, elke andere voorstelling van zaken is notoire geschiedvervalsing en daar heb ik als amateur historicus een hartgrondige hekel aan. Een en ander wil niet zeggen dat ik niet helemaal idolaat ben van wat Pelle ons allemaal voorschotelt. Een fantastisch aanspeelpunt, scorend vermogen, sterk in de lucht, volkomen onbaatzuchtig in zijn spelopvatting en een echte publieksspeler die ludiek reageert op momenten dat het Legioen hem verrukt toezingt, zoals vanmiddag in de eerste helft.

Overigens was bijna de hele ploeg in goeden doen, met uitzondering wellicht van BMI, die maar geen vrede heeft met de linksback positie, die hij nolens volens moet bekleden. Daarom was het wel leuk voor hem dat Ronald Koeman hem nog een poosje op zijn oude vertrouwde stekkie liet spelen, waarbij Miquel Nelom zijn plaats op de linker vleugel op degelijke wijze overnam. Op dat moment stond het al 5-0 door een doelpunten van Schaken, maar niettemin was de inbreng van Nelom hartverwarmend en van toegevoegde waarde. Mijn vaste treinmaatje uit Helmond zou het niet verbazen als Koeman volgende week in Leidschenveen Marthijsen bij wijze van uitzondering op de bank laat zitten en BMI en Nelom  als linker verdedigingsblok neerzet teneinde de snelle voorhoede van ADO Den Haag te ontregelen. Joris zou dan wel eens te langzaam kunnen zijn en de ruimte achter zich niet te groot willen laten worden, hetgeen ten koste zal gaan van de noodzakelijke druk naar voren..

Hoe dan ook, Feyenoord blijft in de race voor de tweede plaats. Ajax wordt volgend weekend fluitend kampioen tegen hekkensluiter Willem II en PSV heeft een makkie thuis tegen NEC. Feyenoord moet zien de drie punten uit het van Leidschendam-Voorburg ontvreemdde deel van Den Haag mee te nemen. Alleen bij volle winst is er een kans dat de tweede plek alsnog en dan dus in successie wordt veroverd. FC Twente zal dan op de laatste speeldag wel moeten en kunnen meewerken door de sportieve plicht te vervullen. Maar dat komt pas op 12 mei aan de orde. Eerst de troonwisseling annex inhuldiging en dan ADO Den Haag. Alles op zijn tijd!

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart

Doet ie het of doet ie het niet?

 

Beste Feyenoord-vrienden,

 

Vandaag staat voor ons dierbare Feyenoord de laatste topper van dit seizoen op het programma. Tegen Vitesse uit Arnhem. De club die ogenschijnlijk moeiteloos won in Eindhoven, Amsterdam en Twente. Dan moet je wel wat in huis hebben. Dat heeft Vitesse deze competitiejaargang dan ook. En de Arnhemse club heeft hem niet alleen in huis, hij houdt ook overal huis en overvleugelt als topscorer van de Eredivisie zelfs met gemak onze Italiaanse revelatie van dit seizoen.  De naam is Wilfried Bony. Hij versloeg bijna in z’n eentje de belangrijkste titelpretendenten in hun eigen veilig geachte vestingen. Hij deed ook Feyenoord de das om, weliswaar in het Gelredome en geheel tegen het wedstrijdbeeld in, maar hij zette ons in de laatste minuut niettemin een hak(bal). De vraag is of hij er vanmiddag bij zal zijn. Maar dan niet op de bank of de tribune, doch binnen de krijtlijnen van de Heilige maar gedateerde Kuip. Wordt hier een spelletje gespeeld door een onoverbrugbare blessure voor te wenden of is het een niet geveinsde realiteit? Bony is veruit de belangrijkste giftand van het Oost-Europese handelshuis aan de Veluwezoom. Nou ja, Veluwezoom, geografisch het stadion ligt in
Arnhem-Zuid, dus in het rivierengebied, derhalve niet tegen stuwwallen van de Veluwe maar in de Betuwe. Dat echter terzijde.

Of Bony mee zal doen of niet scheelt geen slok op een borrel, maar nagenoeg  de hele inhoud van de sterk alcoholische versnapering. Vitesse IS Bony en Bony is Vitesse. Zonder Wilfried Bony was Vitesse het bijna voorbije seizoen aanmerkelijk lager gerankt geweest, maar als hij niet aan de Afrika Cup had mee gedaan was Vitesse zeer waarschijnlijk voor het eerst sinds de invoering van het betaalde voetbal landskampioen geworden. Dus als ie in de late namiddag niet mee doet wordt het een uitgemaakte zaak wie er met de winst vandoor gaat? Nou, dat nu ook weer niet. Want Feyenoord is al een aantal wedstrijden niet meer in goede doen. Als je ten onrechte en dus met alle geluk van de wereld met een miezerige 1-0 thuis van VVV Venlo wint, als je uit volstrekt kansloos met 2-0 verliest van een toch niet al te indrukwekkend Heerenveen, als je niet verder komt dan een uiterst teleurstellende remise in de Langstraat tegen de Rooms-Katholieke Combinatie, dan ben je toch niet goed meer bezig. Dan zijn de Schwung, de  overtuiging en de fut eruit! Na de winterstop heeft Feyenoord het nog veel meer dan in het afgelopen najaar laten liggen op weg naar een mogelijke en zeer lang verbeide vijftiende titel.

Als je nagaat welke punten de concurrentie allemaal heeft laten liggen kun je jezelf toch best wel veel verwijten dat je 4 wedstrijden voor het einde van de huidige competitie al weer vrijwel kansloos bent geworden voor de meest begeerde schaal van voetbalminnend Nederland.  Maar dan moet je natuurlijk niet verliezen van een clubje als PEC Zwolle, te meer daar je vooraf was gewaarschuwd  door de uitschieter van de Zwolse blauwvingers aan de Mathildelaan in Eindhoven, direct  bij de aanvang van de tweede competitiehelft (1-3). Feyenoord is wel vaker kampioen geworden, niet altijd omdat het over het beste team beschikte, maar omdat de betere concurrentie het toch liet liggen. Het seizoen 1992-1993 is daarvan het meest aansprekende voorbeeld geweest. In het slot van  die jaargang liet het PSV van Romario plotseling een groot aantal punten liggen. Verloor bijvoorbeeld thuis met 0-3 van RKC en speelde gelijk in en tegen Dordrecht. Ook Ajax, dat in De Kuip met 0-3 en in Mokum met 5-2 Feyenoord aan de zegekar bond en voor de beker  in De Kuip zelfs met 0-5 liet zich bijvoorbeeld zo maar met 1-0 verrassen in Tilburg. Zo’n mooi seizoen had het nu ook kunnen worden, maar men miste de ruggengraat, de vastberadenheid en de verbetenheid van ECHTE mannen als John de Wolf en Henk Fraeser (= technische spelling). Er werd dit seizoen tegen dreumesen gelabbekakt en dan heb je ook geen enkel recht op de titel. Zelfs die tweede plaats zal na eventuele winst op Vitesse toch nog heel moeilijk gaan worden, nu PSV gisteravond betrekkelijk gemakkelijk Alcmaria Vitrix kon juichen tegen de mannen van GertJan Verbeek. Want nu hoeven de gesubsidieerde Zwartrokken uit de voormalige Lichtstad nog maar 1 echt lastige klip te omzeilen (in en tegen Twente) om alsnog in aanmerking te komen voor de voorrondes van de Champions League. Feyenoord had allang afstand kunnen nemen van de Eindhovenaren, hoewel dat andersom ook zeker het geval is. Maar PSV is in het eerste decennium van deze eeuw maar liefst zeven keer kampioen geweest en wij teren nog altijd op dat laatste kampioensjaar met ome Leo toen we ergens in april 1999 al naar de Goalsingel konden optrekken.

Ondanks alle teleurstellingen van dit seizoen blijft Feyenoord-Vitesse anno 2013 echter een wedstrijd om reikhalzend naar uit te kijken. En de prangende vraag daarbij luidt dus: ‘Doet ie het of doet ie het niet?’ Doet ie mee en zo ja, doet ie ons dan wederom de das om??

Ongeveer kwart over zes vanavond zullen we het beide weten.

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart

 

Het doek is gevallen

Beste Feyenoord-vrienden,

Niet dat ik zelf ook nog maar enige illusie koesterde, maar vanaf vandaag weten wij het weer zeker . Voor de veertiende keer geen landskampioen sinds Don Leo ons de laatste schaal bezorgde en op de Goalsingel Het Legioen beloofde er het jaar daaropvolgend weer voor te gaan. De beste man bedoelde het ongetwijfeld goed, maar maakte het seizoen 1999-2000 niet eens af. Na bittere thuisnederlagen tegen Sparta en FC Utrecht gaf hij de pijp aan Maarten of wierp de handdoek. Misschien wel allebei. In ieder geval stapte de grijze eminentie op. Henk van Stee zou voor even interimmen en wist de play-offs voor de Champions League te bereiken. Het was niet besteed aan zijn opvolger Bert van Marwijk, die in totaal en over twee periodes verdeeld vijf seizoenen aan het roer zou staan bij Feyenoord, maar nimmer een landstitel wist te veroveren. De reputatie van Bert is gered door die ene hoofdprijs van 8 mei 2002 en omdat Robben tijdens de WK-finale in 2010 alleen voor Iker Casillas faalde teert Bert nolens volens nog steeds op die geweldige triomf van elf jaar geleden. Na Berts eerste en tweede periode is een lange rij van trainers de uitdaging aangegaan om Feyenoord weer naar de absolute top van de Eredivisie te loodsen, doch alle pogingen waren vergeefs. De kwaliteit waarover Bert van Marwijk nog wel mocht beschikken ontbrak ten ene male.

In mijn prille jeugdjaren telde de stad Rotterdam twee topploegen, Sparta en Feyenoord. Sparta komt de eer toe als eerste Rotterdamse club in het betaalde voetbal een landstitel te hebben veroverd. Dat gebeurde in 1959 na een 0-4 zege op het Amsterdamse DWS in het Olympisch Stadion. De derby was zowel op het Kasteel als in De kuip steevast uitverkocht. En op een of andere manier wist Sparta heel vaak in De Kuip te winnen, meerdere keren verloor Feyenoord met 0-3. En de oudere Rotterdammers onder ons zullen zich de 0-1 zege van Sparta in Schotland op Glasgow Rangers nog wel kunnen herinneren. Omdat eerder thuis werd verloren (2-3) was een derde (beslissings)wedstrijd nodig. Vreemd genoeg vond die in Londen plaats, niet echt een neutraal terrein.  Doet me denken aan die kampioenswedstrijd tussen Ajax en Feyenoord in 1960 in het Olympisch Stadion. Sparta verloor daar op Highbury uiteindelijk weer met 3-2 na een 0-1 voorsprong. Tinus Bosselaar scoorde nog uit een strafschop de aansluittreffer en de wedstrijd was via een rechtstreeks verslag via de radio te volgen. Sparta was toen naast enkele concurrenten toonaangevend in Nederland maar toch gleed de trots van Spangen  geleidelijk aan weg uit de vaderlandse top, waar Feyenoord zich juist steeds nadrukkelijker ging nestelen. De doelstellingen van Sparta werden ook steeds bescheidener. Eerst was het de bedoeling op de ranglijst zo dicht mogelijk in de buurt van de grote rivaal van Zuid te blijven.  Toen dat niet meer lukte ging het om behoud van de status van Eredivisionist. Uiteindelijk lukte ook dat niet meer.

Als men tegen een echte Sparta-Piet uit de Bloklandstraat of de Grote Visserijstraat in 1959 gezegd zou hebben dat Sparta nooit meer landskampioen zou worden, zou zo iemand voor gek zijn verklaard.  En wie in 1999 op de Goalssingel geroepen zou hebben dat Feyenoord in 2013 nog steeds niet zijn vijftiende landstitel aan de clubpalmares zou kunnen toevoegen zou evenzeer naar het spreekwoordelijke Deltaziekenhuis (voordien Maasoord en tegenwoordig Delta Psychiatrisch Centrum geheten)bij Poortugaal  zijn afgevoerd.

Net als de Spangense Sparta-Piet heeft de Feyenoord ForEver-supporter langzaam aan zijn acceptatiegrenzen verlegd. Toen Feyenoord in 1968 tweede werd en Ajax dus voor de derde achtereenvolgende maal landskampioen (er is niets nieuws onder de zon) werd baalden alle Feyenoorders als een stier.

In het begin van dat seizoen was Feyenoord voortvarend begonnen, versloeg ook Ajax door een doelpunt van Ruud Geels (1-0), won van ADO uit met 3-6 (Kindvall scoorde vier maal) en veegde DOS (samen met Elinkwijk en Velox de erflaters van FC Utrecht ) met   5-0 van de mat, waarbij Coentje Moulijn de laatste voor zijn rekening nam met de buitenkant schoen..

Feyenoord liep uit op het Ajax van Cruijff en Keizer met vijf punten (een overwinning leverde  toen nog 2 punten op. )Er werd een sticker uitgegeven met de wishful thinking tekst NIETS MEER AAN TE DOEN, FEYENOORD KAMPIOEN.

Toch eindigde Feyenoord na een pijnlijke terugval later dat seizoen met drie punten achterstand op Ajax. Vorig seizoen gebeurde ongeveer hetzelfde, we werden tweede en nu baalde er niemand maar werd er een pseudokampioensfeestje gevierd.

De acceptatiegrenzen zijn verlegd. Na de euforie van vorig seizoen hebben wij elkaar lange tijd wijs gemaakt dat het huidige seizoen zo fantastisch is verlopen, ondanks de kansloze uitnederlagen tegen PSV, Twente en Ajax, alle drie met 3-0. De eigen jeugd wordt bewierookt, maar is dat wel helemaal terecht? Wie  vandaag zo’n Boetius, De Vrij, Clasie, Martins Indi  en Vilhena bezig ziet, vooral bij dat doelpunt van Duits,  zal toch onwillekeurig wel eens achter zijn oor krabbelen. Het is niet leuk om het te memoreren, maar vergelijk dat nog eens met de jeugdspelers waarmee Van Gaal in 1995 de Champions League won. Zijn wij dat niet veel te snel tevreden of zelfs enthousiast?  Sommige spelers  lopen nu al naast hun schoenen omdat zij door diezelfde Van Gaal voor Oranje zijn uitverkoren en halen hun neus op voor een contractverlenging bij de club die hen opleidde. Zogenaamd omdat men zich (De Vrij) op het restant van de competitie wil concentreren. Nou, dat hebben wij vandaag gezien, laat me niet lachen.

Het gekke is dat Feyenoord nog steeds tweede kan worden, met dank aan het eveneens falen van de concurrentie. En hoewel wij helemaal niets hebben te zoeken in de Champions League en zelfs niet in de Europa League kunnen we daardoor toch weer in aanmerking komen voor de voorrondes.  Het is de enige troostprijs die ons rest, maar zeker de moeite waard. Echter, dan zal er volgende week wel uit een ander vaatje moeten worden getapt in de thuiswedstrijd tegen Vitesse. En een mannetje bovenop Bony moeten worden gezet. Wat dat betreft kon je in zijn tijd Piet Romeijn als mandekker om een boodschap sturen, maar hebben we nu nog wel zo iemand in huis??? Het is aan Ronald Koeman, die zijn ploeg de laatste tijd niet meer zo goed kan inspireren, om die vraag te beantwoorden.

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart

 

Liesveld ware aanfluiting

Beste Feyenoord-vrienden,

Vandaag stond een traditioneel pittige wedstrijd op het menu. Voor Ajax is de trots van de Domstad weliswaar meer een Angstgegner dan voor Feyenoord, maar de Stichtse volksclub is ook voor ons dierbare Feyenoord niet zo maar een sparringpartner om ff wat conditie op te doen en daarna bij voorbaat 3 punten in te boeken. Met dat soort voorcalculaties kun je als een van de vier titelpretendenten zeer bedrogen uitkomen.

Toen ik gisteren via teletekst vernam dat Liesveld de arbiter zou zijn was ik er niet gerust op. Deze man heeft tijdens het seizoen 2009-2010 tijdens een bekerwedstrijd  tussen Ajax en NEC op zo’n opzichtige en schaamteloze wijze Ajax lopen bevoordelen, dat de meest fervente Ajax-supporter hem daarbij niet had kunnen overtreffen. Het gevolg was dat Ajax uiteindelijk na een serie lachwekkend lichte lotingen in die vermaledijde en door mij geboycotte dubbele finale terecht kwam, waarvoor Feyenoord AZ, FC Twente en PSV (in Eindhoven) had moeten uitschakelen. Of Liesveld dus een  in scheidsrechterlijke vermomming gehulde Ajax sympathisant is kan niet voor 100 % worden vastgesteld, maar ver ligt het doorslaggevende bewijs er niet van af. Wat die man klaar speelde ging alle perken te buiten. Bij elk wissewasje floot ie tegen Feyenoord, hij onthield Feyenoord minstens twee geheide pingels en hij gaf Pelle, die nauwelijks overtredingen begaat om een licht vergrijp (been te hoog opgestoken zonder dat dit de tegenstander bezeerde of anderszins benadeelde) een gele kaart. Ik ben er van overtuigd dat de man dat van te voren al van plan was en bij de minste geringste aanleiding was ie er als de kippen bij. Strafschopwaardige overtredingen in de zestien werden steevast weggewuifd, maar bij Pelle zat ie meteen op het vinkentouw.
Liesveld was als arbiter een ware aanfluiting. Men merkt de laatste tijd op dat de gunfactor jegens Feyenoords titelkansen  zo heel hoog zouden zijn, maar bij Liesveld is die factor lager dan laag. Afgaande op zijn fluitgedrag gunt hij Feyenoord nog niet het licht in de ogen.

Feyenoord won ondanks deze malafide scheidsrechter met 2-1 en bleef daarmee vooralsnog in de race. De wedstrijd was niet groots, maar het viel mij op dat onze spelers  wel fel en strijdlustig waren en op elke bal liepen. Uitblinker was vandaag  Daryl Janmaat, terwijl met name Jordy Clasie nogal tegenviel. Maar gestreden werd er en met name in de eerste helft had Feyenoord een onmiskenbaar overwicht. Utrecht kwam er in die drie kwartier nauwelijks aan te pas en het was dan ook meer dan verdiend dat (wie anders) Pelle de roos trof.

Na de rust gooide FC Utrecht de schroom wat van zich af en door een fout van De Vrij kwamen de Domstedelingen nog langszij ook. Het was net als vorig seizoen Van der Gun die de gelijkmaker liet aantekenen. De Utrecht-supporters hieven meteen  pesterig de overwinningshymne van de Herman Houseband aan, maar kwamen daarmee van een koude kermis thuis, want binnen twee minuten zette Janmaat Feyenoord meteen weer op voorsprong met een kloeke schuiver, ver buiten bereik van doelman Ruiter. Utrecht probeerde het daarna nog wel, maar meer zat er voor de door jan Wouters omhoog gecoachte equipe niet meer in.

Feyenoord heeft de race om de titel opnieuw met een wedstrijddag verlengd, maar na twee tussendoortjes van Oranje wacht wederom een zware wedstrijd, dit maal tegen Heerenveen in het Friese Haagje.  Daar zal het dus zonder de geschorste Pelle moten gaan gebeuren. Heel vervelend, maar wel weer positief waar het de ontwikkeling van een aantal jonge spelers betreft. Maar eerst nog twee rondjes Nederlands elftal en dan zien we wel weer verder, zolang Liesveld maar uit onze buurt blijft!.

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoordhart

Feyenoord blijft in de race om de titel

Beste Feyenoord-vrienden,

 

Ons dierbare Feyenoord heeft het na de schitterende zege van vorige week op de voorshands nog kansrijkste titelkandidaat PSV vanmiddag niet laten afweten.
Integendeel, het team demonstreerde grote klasse, een competentie waarvan wij al lange tijd weten dat die latent aanwezig is. Echter, te vaak nog blijft het bij sluimeren en daarmee gaan veel onnodige punten verloren die ons inmiddels op eenzame hoogte hadden kunnen brengen.
Daarbij dient evenwel niet uit het oog te worden verloren dat ook de concurrentie veel onwaarschijnlijke punten morst. Zo verloor PSV direct na de winterstop in eigen huis met 1-3 van PEC Zwolle en kwam Ajax thuis tegen ADO Den Haag ook niet verder dan een onverwachte remise. Maar het is zoals Ronald Koeman onlangs nog opmerkte: we moeten niet naar de concurrentie kijken, maar van de eigen kracht uitgaan. PSV en Ajax krijgen qua topduels nog een paar lastige klippen te omzeilen. Ajax moet in ieder geval nog naar Eindhoven, maar ook in Alkmaar zal het geen appeltje eitje worden, zo heeft ons de beker halve finale in Amsterdam van afgelopen woensdag laten zien. En PSV moet ook nog gaan zweten in Alkmaar en Twente, terwijl het Ajax nog thuis krijgt. Alles is dus nog mogelijk, maar laten we onze verwachtingen niet te hoog pschroeven, want we liggen vooralsnog als derde in de race, terwijl ook Vitesse nog op de loer ligt.

Wat heel mooi was vanmiddag was de galavoorstelling die Feyenoord ons in de eerste helft voorschotelde. De ploeg speelde toen als een heuse titelpretendent, maar doordat een groot aantal kansen werden verknoeid hield  je het gevoel dat NEC onnodig in de wedstrijd bleef en het dus nog niet was gedaan. Dat bleek ook wel na rust, toen de  Nijmeegse Eendrachts Combinatie aanzette tot iets wat op een offensiefje leek. Maar veel had Feyenoord er niet van te duchten en in de slotfase kon Boetius het uiteindelijk afmaken met een fraaie derde goal, hard en strak in de voor hem linkerhoek geknald.

Als Feyenoord deze ‘winning mood’ kan vasthouden kan het dus nog heel leuk worden. Mijn gedachten dwalen daarbij af naar het seizoen 1992-1993, toen bij de enige concurrent om de titel (PSV) de klad er danig in kwam en er zelfs thuis met 0-3 van RKC werd verloren. Toen werd de geest vaardig over Feyenoord, rook het de titel  en kwam de ploeg onder de bezielende leiding van klasbakken als John de Wolf en Henk Fraeser in een flow terecht. Die hield aan tot de laatste wedstrijd toen FC Groningen in het Oosterpark  stadion met 0-5 door antiheld Jozsef Kiprich, de blonde Socrates, de balvaardige Gaston Taument en Regi Blinker, voormalig Real Madrid speler Johnny Metgod, de onverzettelijke Ruudje Heus en het eerder genoemde koningskoppel De Wolf en Fraeser werd afgedroogd. Daarmee voorkwam Feyenoord dat het gulzige PSV in acht jaar tijd zeven keer de titel in de wacht kon slepen. Zes keer in zeven jaren was al dominant genoeg. De Eindhovenaren waren er kennelijk zo door aangeslagen dat zij zelfs de afsluitende wedstrijd in dat voor ons zo glorieus verlopen seizoen niet thuis van Volendam konden winnen (2-2).

Het verschil met toen was dat Ajax al eerder afhaakte voor de titel en ploegen als FC Twente, Vitesse en AZ geen titelkandidaten waren. Nu staan 4 clubs heel dicht bij elkaar die ook in competitieverband hier en daar elkaars paden nog kruisen. Ongekend spannend dus die Eredivisie, waarover in Nederland zelf ook vaak nogal neerbuigend wordt gedaan.
De doorgestroomde jeugd blijkt als collectief, maar ook individueel een geweldige lichting te zijn geworden. Spelers als Boetius, Vilhena, De Vrij, Bruno Martens Indi en Nelom tonen steeds nadrukkelijker hun grote voetbalcapaciteiten. De vraag is of er qua aanstormende jeugd nog meer voor ons in het vat zit. Dit weekend verloor Feyenoord A1 tot mijn onaangename verrassing thuis met 0-3 van PSV. Van de club nota bene die maar heel mondjesmaat talenten van de Herdgang laat doorstromen naar het eerste elftal. Het is nog steeds kopen van de klok slaat aan de Frederiklaan nummer 10, waarbij eerst de elektronische suikeroom en tegenwoordig de gemeente Eindhoven de flappentapper laat draaien. Vorig jaar leverde dat alleen de casinobeker op, maar die krijgt PSV de laatste jaren nogal eens cadeau dankzij een stelselmatig een onwaarschijnlijk gunstige loting.

Of het dit jaar voor ons geliefde Feyenoord eindelijk weer eens gaat lukken is een vraag die de traditionele top drie de komende maanden onderling gaat uitmaken. Na 12 mei weten we het antwoord.

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart

Feyenoord tuimelt weer in oude valkuil

Beste Feyenoord-vrienden,

Vanmiddag was  het weer het oude liedje.  Vorige week hadden we wat extra aandacht getrokken van de media, daar Feyenoord als enige ploeg uit de top zes de volle winst in de wacht had gesleept. Tja, en dan kun je de klok erop gelijk zetten dat er meteen daarop in een lastige uitwedstrijd de volledige winst weer wordt ingeleverd, tot grote vreugde van de concurrentie. Feyenoord tuint dus weer in een oude valkuil, waar het eerste elftal in het verleden al zo vaak in is beland. Gerard Cox schreef niet voor niets voortdurend zijn mantra in de Feyenoord-krant dat je niet voor je lol Feyenoorder bent. Dat euvel wil je als supporter graag en snel vergeten, maar nota bene je eigen favorieten helpen je er ieder seizoen weer meedogenloos aan herinneren. Vandaag stond  Feyenoord tegen de minst presterende thuisploeg van de Eredivisie en dat met zo’n beetje de hele Oranjeverdediging in de achterste linie, met uitzondering van de weer eens opzichtig falende doelman. Maar niettemin leek de wedstrijd al na zeven minuten gespeeld en bleef de Kuipploeg ook hardnekkig volharden in Jan Salie voetbal, waarbij de lamlendigheid ervan afdroop. Tot die bizarre twee minuten, een klein kwartier voor de rust, waarin Feyenoord razendsnel  weer langszij kwam door twee fraaie treffers van Pelle. Toen leek alles weer anders, maar schijn bedroog helaas. Feyenoord bleek daarmee meteen zijn kruit te hebben verschoten. Willem van Hanegem waarschuwde er vanmorgen bij Harry Mens in Business Class nog voor dat de wedstrijd tegen de Zwolse blauwvingers geen eitje zou zijn, maar dat soort hartenkreten zijn aan Feyenoord niet besteed, als zij al zouden worden gehoord, laat staan beluisterd. Als oude supporter ben ik niet meer te verrassen door dit soort wanprestaties , de laag eelt op mijn rood-wit-zwarte ziel is na al die jaren centimeters dik geworden. We zijn en blijven de – net niet – club, die in zijn beste seizoenen een bandbreedste bestrijkt van de vierde  tot de tweede plaats, waarna in of rond de Kuip een feestje wordt gevierd als zijn we met een straatlengte verschil kampioen geworden.

 

Wat mij telkens zo tegen de borst stuit zijn de irritante uitspraken, regelmatig op hoge toon gedaan door spelers die net komen kijken en als senior nog nooit een prijs hebben gewonnen. Maar ook de oudere en meestal nutteloze Wesley Verhoek droomt hardop van de Goalsingel, waar heeft die buitenspeler die never nooit niet zijn man kan uitspelen het in vredesnaam over? En dan zijn oude groengele maatje, die altijd zo geroemd wordt om zijn harde werken, maar voor het doel gekomen al sinds de winterstop geen deuk meer in een schaal met Haagse bluf kan schieten. Vandaag miste hij weer tenminste 1 echt niet te missen droomkans, maar gedeelde smart is halve smart, want ook Pelle liet het na zijn drie  treffers waarvan 1 in eigen doel hopeloos afweten.  Maar een grote en ongedeelde smart treft echter de supporters, die hun geld, tijd en energie in uitwedstrijden steken, waar dit seizoen al vijf keer heel weinig plezier aan te beleven was, nog afgezien van bijna even teleurstellende remises zoals die bijvoorbeeld tegen NAC werd gespeeld.  Ik heb er veel respect voor dat die trouwe aanhang het vaak 17 keer per seizoen kan opbrengen om  hun club buiten de eigen Kuip aan te moedigen, terwijl daar soms maar bitter weinig voor wordt terug ontvangen.

 

Het hoogst haalbare is wellicht toch de derde plaats, omdat Twente nog meer ongecontroleerd aan het zwalken lijkt dan Feyenoord. Waar de onzen zowaar hun uitwedstrijd bij Willem II wonnen, daar verzaakten de Tukkers zelfs in eigen huis tegen de tricolores. Maar zij lieten zich vorige week in Zwolle, in tegenstelling tot ons, maar voor de helft in de luren leggen.

 

Vanmiddag demonstreerde die akelige Braamhaar ook weer eens zijn voorliefde voor de thuisclubs. De man naaide ons ooit opzichtig een oor aan bij Heerenveen. Hij schonk Lurling toen een gestolen strafschop, maar weigerde die later in de wedstrijd glashard aan Feyenoord toen doelman Vonk koningsschutter Pierre van Hooijdonk meedogenloos torpedeerde. Na afloop veinsde hij dat hij het verkeerd had gezien en een pingel had moeten geven. De komediant! Vanmiddag gaf hij voor allerlei lichte overtredinkjes categorisch aan PEC Zwolle het voordeel van de twijfel. Het zou echter te ver gaan deze zwakke en onbetrouwbare scheidsrechter de schuld voor de nederlaag in de gemankeerde schoenen te schuiven, Daarvoor faalden onze voorwaartsen te rigoureus, evenals de achterhoede, maar die vooral bij spelhervattingen. Daarmee werden de bescheiden kampioenskansen weer eens op onnavolgbare wijze te grabbel gegooid en verkwanseld.

 

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart

ADO Den Haag is een echte Angstgegner

Beste Feyenoord-vrienden,

Vanmiddag staat een soort oude klassieker op het programma, die gemengde herinneringen bij mij oproept. Want de thuiswedstrijden tegen ADO Den Haag (voorheen wel ADO en FC Den Haag genaamd) zijn niet altijd een onverdeeld succes geweest. Sterker, vorig seizoen gingen we nog roemloos de bietenbrug op met een alleszeggende 0-3 zeperd. In Leidschenveen werd die uitglijder naderhand enigszins rechtgezet (1-2zege), maar ook toen was het allesbehalve overtuigend, al werden wel heel wat Rotterdamse kansen om zeep geholpen, met name in de eerste helft. Maar het gaat vandaag om een wedstrijd in het eigen stadion en de afgetekende nederlaag van vorig seizoen was statistisch gezien helaas geen uitzondering. Feyenoord heeft in De Kuip meerdere malen verloren van de residentiebewoners. Een oud-collega van mij uit IJsselstein vertelde eens vol trots hoe zijn zoon (Marcel Lindenaars) Feyenoord namens ADO (tijdens het seizoen 1989-1990) de das had omgedaan met twee goals, die tevens de eindstand bepaalden.  Er zijn natuurlijk ook heel andere tijden geweest. In de roemruchte zestiger jaren van de club (seizoen 1960-1961) won Feyenoord eens met  7-1, nadat het eerst nog binnen enkele seconden met 0-1 had achter gestaan. En in het Zuiderpark, de voormalige thuishaven van de groengele brigade, werd het eens 1-8 (in 1976), maar ja, dat was dus weer in Den Haag. De legendarische koningsschutter Ove Kindvall  scoorde op 24 september 1967 maar liefst vier maal in het Zuiderpark (uitslag 3-6), maar ook die korfbaluitslag werd dus niet in de heilige Kuip bereikt. Andere beroemde voormalige Feyenoord-spitsen die tijdens die historische wedstrijd het net wisten te vinden waren Lex Schoenmaker (namens ADO) en Ruud Geels (namens Feyenoord).

Vandaag dus een nieuwe Feyenoord-ADO Den Haag op de rol. Je weet maar nooit hoe dat afloopt, hetgeen je trouwens bij Feyenoord nooit helemaal zeker weet. Wijlen Cock van der Palm zong ooit in een van zijn succesnummers ‘Wij gaan winnen, alleen met hoeveel is de vraag!’ maar dat was toch meer een uiting van wishful thinking dan van realisme.

Voormalige collega’s van mij uit de Haaglanden (Leidschendam-Voorburg) hebben mij al laten weten dat ADO vandaag met 0-4 gaat winnen en dat men ook tevreden is als het 1-5 wordt.  Grappig, dat Haagse chauvinisme tot op het bot. Wat dat betreft doet de Haagse bluf niet onder voor het geloof in eigen kunnen van Het Legioen, dat de lat voor de eigen favorieten eveneens graag zo hoog mogelijk legt. Natuurlijk werd ik ook herinnerd aan de 0-3 afgang van vorig seizoen, uiteraard voorbij gaand aan de revanche die Feyenoord naderhand toch genomen heeft in dat stadionnetje met de moeilijk uitspreekbare naam (Kyocera stadion) en met die malle half omvallende lichtmastjes. Er wordt vooral geschermd met Poepon, een wat onfrisse naam voor een speler die ADO bij het gedegradeerde De Graafschap weghaalde en die nooit op een indrukwekkend niveau heeft kunnen doorbreken, ondanks zijn Ajax-roots maar misschien juist wel daardoor. Het bleef bij clubs als Sparta, Willem II, de Superboeren uit Doetinchem en nu dus ADO Den Haag.

Als hij vanmiddag het verschil zou maken in Haags voordeel kan Feyenoord alle illusies voor dit seizoen wel laten varen, zeker na het toch wel wat teleurstellende resultaat tegen NAC Breda. We gaan het zien vanmiddag.

We hebben het gezien en het viel niet mee, behalve dan de uitslag. Want die is toch goed voor drie punten en aangezien zowel PSV als Vitesse remise speelden vindt Feyenoord steeds nadrukkelijker aansluiting bij de kopgroep. De wedstrijd zelf was van Feyenoord-kant niet al te best. Het strijdbare ADO gaf onze favorieten weinig speelruimte en wist tot twee keer toe weer langszij te komen nadat Feyenoord op voorsprong was gekomen.

Uiteindelijk werden de hofstedelingen dan toch geveld, nota bene door een eigen doelpunt. Maar dat telt ook voor een goeie en zo heeft Feyenoord als een ware kandidaat voor de titel geopereerd. Slecht gespeeld en toch gewonnen. Voor de neutrale toeschouwer zal het best een puike wedstrijd zijn geweest, inclusief veel commotie met 2 pingels en even zo vele rode kaarten, maar zelf sta ik liever al na 10 minuten met 5-0 voor.

Ieder zijn meug!

 

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart

Feyenoord stelt teleur

Beste Feyenoord-vrienden,

Laat ik maar met het meest positieve constatering beginnen. De forse nederlaag van hedenmiddag was enigszins geflatteerd. Maar daarmee houdt het positivisme op. Want de verdediging bleek weer zo lek als een mandje en de aanval schoot nog geen deuk in een pakje boter. We hebben sinds de zomerperiode een flinke veer gelaten, vooral op het middenveld. Feyenoord is er niet in geslaagd het verlies van El Ahmadi en in mindere mate Bakkal afdoende op te vangen. En tot overmaat van ramp komt daardoor Clasie ook minder goed uit de verf.  Feyenoord haalt dit seizoen veel meer de puntjes op bij de kleintjes en laat het in de topwedstrijden lelijk liggen. Alleen tegen Ajax thuis werd te nauwer nood een nederlaag voorkomen, maar tegen Vitesse (onverdiend, maar ja), PSV en vanmiddag FC Twente ging het dus hopeloos mis. Er werd in de 180 minuten voetbal tegen dit trio zelfs geen goal gescoord: doelsaldo nul voor en zeven tegen. AZ doet het als weggekwijnde topper nog veel slechter dan ons, maar daar hebben we verder geen boodschap aan. Het gaat ons niet meer naar den vleze. Vorig seizoen haalden we in deze vier wedstrijden (Vitesse, PSV en Twente uit, alsmede Ajax thuis) 9 punten, nu slechts 1 schamel puntje.

Ik heb al eens meer in deze column opgebiecht dat een nederlaag van Feyenoord mij anno 2012 minder raakt dan voorheen het geval was. In mijn storm en drang leeftijd kon ik nog wel eens wakker liggen als ons dierbare Feyenoord weer eens had verzaakt, maar die tijd ligt toch wel ver achter ons. In  de loop der tijd raak je eraan gewend dat we ver zijn terug gevallen in de Nederlandse ranking, laat staan internationaal gezien. En juist om dat laatste kan ik de resultaten van Feyenoord tegenwoordig aardig relativeren. Want zelfs nadat we afgelopen seizoen op de tweede plaats finishten slaagden we er niet in om ‘Europees’ te halen. Noch de Champions League, noch de Europa League. Dus hoeven we ons daarop niet blind te staren.

Tijdens mijn militaire dienstplichttijd woonde ik (1969) een wedstrijd tegen FC Twente in het Dieckman Stadion bij. Feyenoord had een dream team met spelers als Israel, Laseroms, Van Hanegem, Hasil, Wim Jansen, Coen Moulijn, Ove Kindvall en Henk Wery. We zouden dat seizoen de Europacup winnen en daarna ook nog de Wereldbeker. In de laatste minuut kwam FC Twente alsnog langszij nadat Kindvall (wie anders dan mijn meest favoriete Feyenoorder aller tijden!) kort voor rust 0-1 had gescoord uit een kopbal. Die kopbal kwam weer voort uit een corner, een kunst die toen nog wel werd verstaan.  Maar zelfs als de hele wedstrijd nu alleen nog maar uit corners voor Feyenoord zou bestaan werd er nog niet uit gescoord. Het lijkt werkelijk nergens naar. En tegen het einde van de wedstrijd werd Koetje toegezongen dat hij zijn rotzooi maar moest meenemen. Ook dat was in 1969 wel anders. Het hele stadion sidderde voor het machtige Feyenoord en de 1-1 werd na afloop gevierd alsof de Tukkers de Europacup hadden gewonnen,

maar die palmares hebben de Tubanten nog nimmer in de wacht kunnen slepen. Eens leken zij daar dichtbij nadat de uitwedstrijd van een dubbele UEFA Cup – finale met 0-0 in Moenchen Gladbach werd afgesloten. Maar thuis in het veilig gewaande Dieckman gingen de Tukkers alsnog met 1-5 de bietenbrug op. Dat was toentertijd een hard gelag, maar de tijden zijn veranderd. FC Twente is nu een Nederlandse topploeg en Feyenoord in sportief opzicht een subtopper. Het is niet anders en het einde van dit Jan Salie tijdperk is nog niet nabij. Elke keer als we een paar leuke toppers in huis hebben worden die weer weggekocht en ergo, tegenwoordig ook door een club als FC Twente.  Van Hanegem merkte enkele jaren geleden op dat wanneer Feyenoord zijn talenten bij elkaar kon houden vanzelf een zeer kansrijke kampioensploeg zou ontstaan. Maar helaas, het arsenaal aan talenten lijdt ieder jaar weer aan erosie en dus ontstaat er een soort Sisyphus arbeid, waarbij telkens als de piek van de berg bijna is bereikt de rots voor de arme martelaar te zwaar wordt en deze door zijn vermoeide armen glippend jammerlijk weer naar beneden rolt.

Nog even dit. Het is bijna paranormaal zo makkelijk als PSV uit de bekerloting tevoorschijn springt. Alweer een amateur waar wij uit  moeten naar Heerenveen. Van de laatste 6 keer dat we Heerenveen sinds het jaar van Cruijff en Gullit (1983-1984) ontmoeten was dat 5 keer Friesland. Diezelfde verhouding geldt voor PSV, die ook 5 van de laatste 6 keren thuis mocht aantreden tegen Feyenoord.

We zullen het ermee moeten doen.

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart

Gemengde gevoelens

Beste Feyenoord-vrienden,

Gemengde gevoelens, dat is de beste omschrijving van de emotie waarmee ik op deze meer dan volwaardige klassieker terug kijk. Opgelucht dat te elfder ure toch aan een onverdiend verlies werd ontkomen, maar toch ook teleur gesteld dat het evenwicht aan gewonnen partijen in De Kuip, gespeeld  door de eeuwige aartsrivalen, niet werd hersteld.

Zoals zo vaak was het Ajax dat de leiding nam in De Kuip, maar tot twee keer toe wist Feyenoord de snel opgelopen achterstand, verdeeld over beide helften, te repareren. Het publiek kan zich geen moment hebben verveeld, want de clash tussen beide voormalige giganten was van het eerste tot het laatste fluitsignaal buitengemeen boeiend. Bij al dat sportieve positivisme was het dan ook bijzonder betreurenswaardig dat er toch weer een stelletje malloten vuurwerk afstaken en ook (voorafgaande aan de wedstrijd toen Peter Houtman bezig was Guidetti te huldigen) plastic bierglazen (contradictio in terminis) en andere voorwerpen op het veld gooiden. Een flesje trof onbedoeld de eigen speler Janmaat waar Babel

waarschijnlijk het mikpunt was. Dat ongelukkige en voor de speler nogal pijnlijke incident accentueert nog eens de grenzeloze dwaasheid van een stelletje ontspoorde en respectloze nepsupporters. Ik hoop van heler harte dat met behulp van de vele camera’s alle daders kunnen worden opgespoord en een levenslang stadionverbod krijgen.

Terug naar de wedstrijd. Wat een vondst en lef van toptrainer Ronald Koeman dat hij Jean-Paul Boetius (het trema op de e moet ik om technische redenen weglaten) in de basis durfde te laten starten. De jongeling behoorde in de eerste helft tot de absolute gang- en smaakmakers aan Feyenoord zijde. Hij beloonde het vertrouwen van de blonde Zaankanter met een schitterend doelpunt uit een voorzet van Wesley Verhoek. De assist was natuurlijk voor zijn Haagse maatje Lex Immers bedoeld, maar de Hagenees maaide finaal over de bal heen, zodat het ronde leder op de doeltreffende voet van Boetius belandde. De Kuip explodeerde.

Diep in de tweede helft was het Graziano Pelle die de opnieuw opgelopen achterstand weg wiste en daarmee werd dus ontsnapt aan een onverdiende nederlaag. De Italiaan toont steeds meer aan wel degelijk te kunnen scoren. Het was bovendien een goal van grote klasse. De teller staat inmiddels op vier en daarnaast maakt hij zich natuurlijk buitengewoon nuttig met het vast houden van de bal, zodat er kan worden aangesloten vanuit de tweede linie. De tweede gelijkmaker was de bekroning van een wedstrijd die misschien wel geen winnaar verdiende, maar waarop Feyenoord wellicht met miniem verschil het meeste recht op zou hebben gehad. Natuurlijk was het een botsing van twee verschillende spelstijlen, waarbij Ajax het beste combinatiepatroon op de mat legde en Feyenoord het vooral van inzet en het winnen van de persoonlijke duels moest hebben. Het kwartje had beide kanten kunnen oprollen maar het werd dus een remise.

Na de opmerkelijke triomf van de Mokummers op Manchester City waande men zich in de residentieloze hoofdstad vermoedelijk weer favoriet en De Boer deed er vooraf nog een schepje bovenop door te mekkeren over een penalty die Feyenoord in de vorige aflevering in De Kuip had gekregen. Nu zanikte hij weer achteraf over de rode kaart van Moisander. Een trainer van Ajax is wel de laatste die over zulke zeurthema’s zou mogen beginnen. Ajax voert niet voor niets het predicaat Lucky in het fictieve vaandel. Ik zou bladzijde na bladzijde kunnen vullen met voorbeelden van wedstrijden waarin Ajax op soms bijna schaamteloze wijze werd geholpen door de arbitrage en dat is zeker ook vaak genoeg in de klassiekers het geval geweest. Siem Wellinga en Dick Jol waren daar ooit eclatante voorbeelden van, maar er zijn veel meer metaforen. Blom bijvoorbeeld, die een klap van Suarez negeerde maar wel direct daarop rood gaf aan Babovic wegens een vermeende elleboogstoot. De Boer doet met zulke zure opmerkingen afbreuk aan zijn verdiensten als trainer.

Volgende week wacht ons dierbare Feyenoord opnieuw een zware opgave, ditmaal tegen Twente. Vandaag hebben we twee punten ingeleverd ten opzichte van vorig seizoen, toen nog met 4-2 werd gewonnen. Ook volgende week zal het buitengewoon lastig zijn om niet nog meer punten in te leveren, want destijds werd met 0-2 gewonnen in het Arke stadion. Voor de helft van die score zou ik nu maar wat graag tekenen.