Euromast

Onze Rotterdamse trots de Euromast.

Eigenlijk kwam ik er niet zo heel veel.

Tijdens mijn Tiernertour jaren kocht ik wel eens een kaartje Rotterdam. Dan ging ik met de Spido en naar de Euromast. De toerist uithangen in mijn eigen stad

Later kocht ik de Rotterdam pas en was toen jaarlijks te vinden op de Euromast.

Heerlijk turend over de prachtige stad en altijd kijken of je je huis kon zon

Spacetower vind ik nog altijd eng, als hij boven aankomt dat geluidje en die beweging, ben altijd bang dat hij door blijft draaien en er af rolt hahahahaha onzin, ik weet het, maar het gevoel brrrr.

Ook neem ik altijd buitenlandse vrienden mee naar de Euromast.

Amerikanen lachen om deze toren. Zij vinden het niet hoog, maar wel mooi dat je zo ver kan kijken.

Een van mijn mooiste herinneringen blijft toch wel abseilen van de Euromast.

Voor het programma Buiten Spelen wat ik toen maakte voor RTV Rijnmond mocht ik abseilen.

In eerste instantie vond ik het eng, hoog en hield me zo stevig vast dat mijn arm verzuurde.

Maar toen ik eenmaal voorbij het restaurant kwam begon ik te genieten en op 25 meter hoogte baalde ik dat ik er al bijna was.

Hebben jullie herinneringen aan de Euromast?

Ahoy

Wat heb ik een hoop herinneringen aan Ahoy.

Goede en slechte.

De enorme vechtpartij tijdens Veronica Indoor Soccer, toe speelde naar Feyenoord ook Ajax en ze hadden Amsterdamse bewaking ingehuurd. Niet slim.

Maar ook prachtige concerten gezien.

Miami Sound Machine, Supertramp, Carlos Santana en natuurlijk de Heineken en Amstel feestavonden.

Ook fijne herinneringen aan de zesdaagse en kerstcircus.

Maar Ahoy is voor mij hoofdzakelijk Jeugdland.

De kleurplaten van GEB, de verkeerstuin, flessen verven, de brandweer.

Een van de mooie jaargangen gaven ze ook singels weg, ik had mijn hoop gevestigd op We Woundend Knee van Redbone, maar ging naar huis met Blauwe Korenbloemen van de zusjes de Roo. Even anders

Maar wat dacht je van de bonnen; 6 bonnen en die kon je dan inleveren.

Een stuk fruit, pakje melk, ijsjes, kroket en de laatste schiet me niet te binnen.

Maar elke dag was een feest.

 

Afbetaling

Tegenwoordig kan bijna iedereen wel geld lenen. Tegen hoge rente vaak.  Wehkamp, Otto en Neckerman verkopen goed. Vroeger hadden we ook niet veel geld, wij kochten op de pof.
In Rotterdam hadden we de Faam, Rodago, Scheffers, Schuller, De Condor, Bep en Rob van Gent. Er waren er dus genoeg. Je kan bijna alles kopen, het was vaak duurder als dat je het contact kocht en je betaalde redelijk wat rente.  Voor je geld kon je dus naar de winkel en daar betalen en er waren ook mensen die aan de deur geld kwamen halen.
Vaak riepen ze dan “Bode” en dat betekende betalen.

Toen ik op mijn zestiende voor de zoveelste keer van school was getrapt kwam ik op een gegeven moment ook bij een van die winkels te werken. Schuller; een winkel op de Riederlaan, op Rotterdam Zuid.  Er kwamen niet heel veel klanten op een dag, maar er was altijd wat te doen. Zomers stonden we uren voor de deur te kijken naar de mooie meiden die voorbij kwamen. Dat mocht nooit lang achter elkaar, omdat de andere winkels anders dachten dat we geen klanten hadden. En soms werd ik de bode, twee jaar lang vanaf mijn 16e moest ik dus geld halen bij de mensen thuis. Ik kwam ook in andere steden en wijken om geld op te halen. De Staart in Dordrecht, De Gorse in Schiedam en ook nog de Schilderswijk in Den Haag, waar je nog niet dood gevonden wilde worden.

Zo ook op de Kaap, de hoerenbuurt in Rotterdam. Dat was echt lachen, die meiden kochten ook op de reut, en als ik dan op mijn fietsje geld kwam halen en ze hadden iets verdient; dan kreeg je geen cent, je kon ook alle ziektes kregen die ze konden uitspreken, en dat waren er heel wat. En als je pech had en de pooier had een rot bui, kon je ook nog een schop onder je reet krijgen. Maar de week erop, hadden ze bijvoorbeeld goed verdient, dan was het 5 gulden voor de baas en voor mij ook een knaak, een drankje en een knuffel, en daarbij stikte je bijna in de rijkbedeelde dames van de Kaap.

 

Ja, mooie tijden! Kochten jullie vroeger ook op de Lat?

Te koop boek “ode aan de vader”

De Kunsthal viert Moederdag (zondag 12 mei) met een ode aan vaders. Aanleiding vormt het fotoboek ‘Ode aan de Vader’ van Kees Spruijt waarin hij 23 vaders van tussen de 25 en 54 jaar oud portretteert. De portretten vormen een persoonlijk relaas van deze vaders, met een knipoog naar de moeders. Spruijt verbaast zich “over de manier waarop vrouwen het moederschap uitdragen”, mannen staan veel minder bekend om hun vaderschap. De Kunsthal toont bovenaan het Auditorium een tiental portretten van deze bijzondere serie.

De ondergewaardeerde rol van vaders begint volgens Spruijt al tijdens de zwangerschap. “Vanaf het moment dat vrouwen zwanger raken, lijkt er nog maar één gespreksonderwerp mogelijk: het kind”. Spruijt portretteert de vaders daarom in ‘zwangere pose’, de mannen geven zich letterlijk bloot. Ze houden hun, soms grote, vaderlijke buiken vast tegen een fel baby-roze of blauwe achtergrond. De foto’s doen daarmee denken aan zogenoemde ‘pixi photos’, cliché (familie)portretten die sinds de jaren ’50 veel gemaakt werden in warenhuizen. De neutrale setting van de foto’s geeft weinig vrij over de geportretteerden, enkel hun lichamen geven iets van hun identiteit prijs. In begeleidende interviews vertellen ze openhartig over hun vaderschap en de band die zij zelf hebben met hun vader. Hoezeer de mannen ook van elkaar verschillen, de liefde voor hun kinderen staat voorop. “Stiekem verheug ik me al op de dag dat ik opa word” (Paul).

Kees Spruijt
Werk van Spruijt (1964) was al eerder te zien in de Kunsthal, met de fotoserie ‘Kameraden’ (2008), een serie portretten van de harde kern supporters van Feijenoord. Spruijt is sinds 1990 freelance fotojournalist en won in 2004 de tweede prijs bij de Zilveren Camera in de categorie dagelijks leven. Hij heeft een voorliefde voor sociale fotografie, waarin onder andere de zelfkant van de maatschappij centraal staat.

Binnenkort kunt U dit boek bestellen in onze webwinkel, kunt U niet wachten en wilt U dit boek nu bestellen, stort 19.50 inclusief verzending op bankrekening 97.11.62.123 t.n.v. ROPE theater op maat.
Vergeet niet uw adres te vermelden.

Stadionverbod

Jaren geleden was is in de Kuip te gast in een skybox.
Leuk, warm, echt bier en bitterballen.
En opvallend voor een skybox, er waren echte supporters.
Deze mensen kwamen voor de wedstrijd en niet om te netwerken.
Na afloop beneden tussen alle bobo’s en oud spelers een drankje drinken.
Gezellig.
Ik sta ( toevallig ) vlak bij de bar en ik zie Coen Moulijn een drankje gaan halen.
Dan komt er een of andere yup aanlopen van een jaar of 25 ( duidelijk teert op de centen van papa ) en die loopt zo Coun Moulijn omver.
En die lul reageert niet eens.
Ik stap op die kwal af en zeg. ” Kan je niet uitkijken, weet je wel tegen wie je aanloopt?”
Je zag aan dikke pofkop dat hij geen idee had wie Coen Moulijn was.
En dat soort figuren zitten dus ook in de kuip.
Komen niet voor het voetbal, weten helemaal niets van de club.
En lopen iconen omver.

Dat soort figuren moet je een stadionverbod geven.

Een hekel aan Jules Deelder?!

Ari Deelder heeft 25 januari ( geloof ik )  de première van haar regie debuut; toegetakeld door de liefde.

Vriend en vijand vroeg ik naar de verwachtingen en regelmatig kreeg ik te horen “wat maak jou dat nou uit, jij hebt toch een hekel aan de Deelders?”

Tot aan een paar maanden geleden had ik dat nog nooit gehoord en was nu een eigen leven gaan leiden.

Ik vroeg me af waar dat vandaan kwam? In de stad ik kwam Jules wel eens ergens tegen.

Hij was dan meestal heel stil en naam een drankje. Echt praten heb ik nog nooit met hem gedaan. Dus ruzie krijgen of hebben……

Dat verhaal moet toch ergens vandaan komen. Toen viel opeens het kwartje.

Jules kankerde altijd op die boeren van Zuid. En ik ben trots op mijn roots in Rotterdam Zuid

Januari 1994 ( geloof ik ), première in het Zuidplein theater, in Rotterdam Zuid van het stuk Little Voice. Een meesterlijke vertaling van Jules Deelder en wie was daar op zijn eigen première; Jules Deelder.

Ik heb hem toen wel gevraagd, waarom als hij zo’n hekel aan Rotterdam Zuid heeft zijn stuk wel in premiere ging op de boerenzijde?

Een echt antwoord kreeg ik niet…. Of hij me niet begreep, geen antwoord had of gewoon niet goed verstaan heeft. Dan weet ik niet.

Ik was het kwijt en voor de rest niets. Ik heb enorm genoten van het stuk.

Op dat verhaal ben ik wel een paar keer aangesproken door andere mensen die er bij waren. En heb altijd gezegd dat ik dat altijd raar heb gevonden.
Die mensen hebben het onthouden en het verhaal groter gemaakt dan ik het me kan herinneren en ik weet zeker dat Jules dat hele verhaal niet ( meer ) weet.

Mooi dat verhalen na 20 jaar terug komen.

Jules zal er niet wakker van liggen, maar ik heb geen hekel aan Deelder, integendeel ik ben een groot fan.

Het mooiste wat hij ooit geschreven heeft is het gedicht voor zijn dochter.

Lieve Ari
Wees niet bang
De wereld is rond
en dat istie al lang

De mensen zijn goed
De mensen zijn slecht
Maar ze gaan allen
dezelfde weg

Hoe langer je leeft
hoe korter het duurt
Je komt uit het water
en gaat door het vuur

Daarom lieve Ari
Wees niet bang
De wereld draait rond
en dat doettie nog lang

Ik hoop dat de Ari me net zoveel plezier geeft als haar vader deed

 

uierboord of zoals veel Rotterdammers het noemen; uurbord

dit keer geen verhaal, maar een mooi streekgerecht.

Een koeienuier, koop deze rauw bij de slager
het ziet er meestal niet erg lekker uit maar dat komt wel als het gereed is. Kook de uierboord in water met een bouillon blokje en wat peper korrels. Laat dit minstens 2 uur per kilo langzaam koken op een plaatje. Laat de gekookte uierbord goed uitlekken en als hij voor de helft is afgekoeld braad hem dan rond om goudbruin of net iets meer. Het braadvet aanlengen met water en laat de uier bord nog minstens een 2 uur sudderen anders is het te droog. Laat hem nadat het uit de pan is gehaald geheel afkoelen en snij voor het serveren in plakken van 2 millimeter of voor de liefhebbers onder ons kan het niet dik genoeg zijn. Ik doe het meestal op brood met wat zout toegevoegd en weer smullen

Concert in de Kuip

Ik heb een tijd in de Beyerlandsestraat gewoond.
Dat was in de jaren 80 en er waren toen heel wat concerten in de Kuip.
Madonna, The Stones, Bruce Springsteen en Natuurlijk U2

Van de meeste heb ik op mijn balkon mogen meegenieten.
Soms was ik er ook echt aanwezig zoals U2, geweldig.

Mijn eerste concert vergeet ik ook nooit meer.
Het NCRV spektakel; Los Vast met Jan Rietman

Een gratis concert en het was bomvol.
Hans de Booy was een van de gene die kwam optreden, hij had toen een hit met Annabel.

Ik weet nog dat hij opkwam de eerste tonen inzette en de hele kuip zong mee.
Of hij nou oprecht verbaasd was of dat het de softdrugs waren, hij maakt een verdwaasde indruk.

Mijn laatste concert in de Kuip was Doe Maar, en dat ik ook al weer een paar jaar geleden.
Ook hier heb ik heerlijke herinneringen aan, op het veld mee gillen als een dertien jarig meisje.

Er ging veel bier, andere drank en pretsigaretjes rond.
Voor elk wat wils.

Zijn jullie wel eens naar een concert in de kuip geweest?