Liesveld ware aanfluiting

Beste Feyenoord-vrienden,

Vandaag stond een traditioneel pittige wedstrijd op het menu. Voor Ajax is de trots van de Domstad weliswaar meer een Angstgegner dan voor Feyenoord, maar de Stichtse volksclub is ook voor ons dierbare Feyenoord niet zo maar een sparringpartner om ff wat conditie op te doen en daarna bij voorbaat 3 punten in te boeken. Met dat soort voorcalculaties kun je als een van de vier titelpretendenten zeer bedrogen uitkomen.

Toen ik gisteren via teletekst vernam dat Liesveld de arbiter zou zijn was ik er niet gerust op. Deze man heeft tijdens het seizoen 2009-2010 tijdens een bekerwedstrijd  tussen Ajax en NEC op zo’n opzichtige en schaamteloze wijze Ajax lopen bevoordelen, dat de meest fervente Ajax-supporter hem daarbij niet had kunnen overtreffen. Het gevolg was dat Ajax uiteindelijk na een serie lachwekkend lichte lotingen in die vermaledijde en door mij geboycotte dubbele finale terecht kwam, waarvoor Feyenoord AZ, FC Twente en PSV (in Eindhoven) had moeten uitschakelen. Of Liesveld dus een  in scheidsrechterlijke vermomming gehulde Ajax sympathisant is kan niet voor 100 % worden vastgesteld, maar ver ligt het doorslaggevende bewijs er niet van af. Wat die man klaar speelde ging alle perken te buiten. Bij elk wissewasje floot ie tegen Feyenoord, hij onthield Feyenoord minstens twee geheide pingels en hij gaf Pelle, die nauwelijks overtredingen begaat om een licht vergrijp (been te hoog opgestoken zonder dat dit de tegenstander bezeerde of anderszins benadeelde) een gele kaart. Ik ben er van overtuigd dat de man dat van te voren al van plan was en bij de minste geringste aanleiding was ie er als de kippen bij. Strafschopwaardige overtredingen in de zestien werden steevast weggewuifd, maar bij Pelle zat ie meteen op het vinkentouw.
Liesveld was als arbiter een ware aanfluiting. Men merkt de laatste tijd op dat de gunfactor jegens Feyenoords titelkansen  zo heel hoog zouden zijn, maar bij Liesveld is die factor lager dan laag. Afgaande op zijn fluitgedrag gunt hij Feyenoord nog niet het licht in de ogen.

Feyenoord won ondanks deze malafide scheidsrechter met 2-1 en bleef daarmee vooralsnog in de race. De wedstrijd was niet groots, maar het viel mij op dat onze spelers  wel fel en strijdlustig waren en op elke bal liepen. Uitblinker was vandaag  Daryl Janmaat, terwijl met name Jordy Clasie nogal tegenviel. Maar gestreden werd er en met name in de eerste helft had Feyenoord een onmiskenbaar overwicht. Utrecht kwam er in die drie kwartier nauwelijks aan te pas en het was dan ook meer dan verdiend dat (wie anders) Pelle de roos trof.

Na de rust gooide FC Utrecht de schroom wat van zich af en door een fout van De Vrij kwamen de Domstedelingen nog langszij ook. Het was net als vorig seizoen Van der Gun die de gelijkmaker liet aantekenen. De Utrecht-supporters hieven meteen  pesterig de overwinningshymne van de Herman Houseband aan, maar kwamen daarmee van een koude kermis thuis, want binnen twee minuten zette Janmaat Feyenoord meteen weer op voorsprong met een kloeke schuiver, ver buiten bereik van doelman Ruiter. Utrecht probeerde het daarna nog wel, maar meer zat er voor de door jan Wouters omhoog gecoachte equipe niet meer in.

Feyenoord heeft de race om de titel opnieuw met een wedstrijddag verlengd, maar na twee tussendoortjes van Oranje wacht wederom een zware wedstrijd, dit maal tegen Heerenveen in het Friese Haagje.  Daar zal het dus zonder de geschorste Pelle moten gaan gebeuren. Heel vervelend, maar wel weer positief waar het de ontwikkeling van een aantal jonge spelers betreft. Maar eerst nog twee rondjes Nederlands elftal en dan zien we wel weer verder, zolang Liesveld maar uit onze buurt blijft!.

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoordhart

Feyenoord blijft in de race om de titel

Beste Feyenoord-vrienden,

 

Ons dierbare Feyenoord heeft het na de schitterende zege van vorige week op de voorshands nog kansrijkste titelkandidaat PSV vanmiddag niet laten afweten.
Integendeel, het team demonstreerde grote klasse, een competentie waarvan wij al lange tijd weten dat die latent aanwezig is. Echter, te vaak nog blijft het bij sluimeren en daarmee gaan veel onnodige punten verloren die ons inmiddels op eenzame hoogte hadden kunnen brengen.
Daarbij dient evenwel niet uit het oog te worden verloren dat ook de concurrentie veel onwaarschijnlijke punten morst. Zo verloor PSV direct na de winterstop in eigen huis met 1-3 van PEC Zwolle en kwam Ajax thuis tegen ADO Den Haag ook niet verder dan een onverwachte remise. Maar het is zoals Ronald Koeman onlangs nog opmerkte: we moeten niet naar de concurrentie kijken, maar van de eigen kracht uitgaan. PSV en Ajax krijgen qua topduels nog een paar lastige klippen te omzeilen. Ajax moet in ieder geval nog naar Eindhoven, maar ook in Alkmaar zal het geen appeltje eitje worden, zo heeft ons de beker halve finale in Amsterdam van afgelopen woensdag laten zien. En PSV moet ook nog gaan zweten in Alkmaar en Twente, terwijl het Ajax nog thuis krijgt. Alles is dus nog mogelijk, maar laten we onze verwachtingen niet te hoog pschroeven, want we liggen vooralsnog als derde in de race, terwijl ook Vitesse nog op de loer ligt.

Wat heel mooi was vanmiddag was de galavoorstelling die Feyenoord ons in de eerste helft voorschotelde. De ploeg speelde toen als een heuse titelpretendent, maar doordat een groot aantal kansen werden verknoeid hield  je het gevoel dat NEC onnodig in de wedstrijd bleef en het dus nog niet was gedaan. Dat bleek ook wel na rust, toen de  Nijmeegse Eendrachts Combinatie aanzette tot iets wat op een offensiefje leek. Maar veel had Feyenoord er niet van te duchten en in de slotfase kon Boetius het uiteindelijk afmaken met een fraaie derde goal, hard en strak in de voor hem linkerhoek geknald.

Als Feyenoord deze ‘winning mood’ kan vasthouden kan het dus nog heel leuk worden. Mijn gedachten dwalen daarbij af naar het seizoen 1992-1993, toen bij de enige concurrent om de titel (PSV) de klad er danig in kwam en er zelfs thuis met 0-3 van RKC werd verloren. Toen werd de geest vaardig over Feyenoord, rook het de titel  en kwam de ploeg onder de bezielende leiding van klasbakken als John de Wolf en Henk Fraeser in een flow terecht. Die hield aan tot de laatste wedstrijd toen FC Groningen in het Oosterpark  stadion met 0-5 door antiheld Jozsef Kiprich, de blonde Socrates, de balvaardige Gaston Taument en Regi Blinker, voormalig Real Madrid speler Johnny Metgod, de onverzettelijke Ruudje Heus en het eerder genoemde koningskoppel De Wolf en Fraeser werd afgedroogd. Daarmee voorkwam Feyenoord dat het gulzige PSV in acht jaar tijd zeven keer de titel in de wacht kon slepen. Zes keer in zeven jaren was al dominant genoeg. De Eindhovenaren waren er kennelijk zo door aangeslagen dat zij zelfs de afsluitende wedstrijd in dat voor ons zo glorieus verlopen seizoen niet thuis van Volendam konden winnen (2-2).

Het verschil met toen was dat Ajax al eerder afhaakte voor de titel en ploegen als FC Twente, Vitesse en AZ geen titelkandidaten waren. Nu staan 4 clubs heel dicht bij elkaar die ook in competitieverband hier en daar elkaars paden nog kruisen. Ongekend spannend dus die Eredivisie, waarover in Nederland zelf ook vaak nogal neerbuigend wordt gedaan.
De doorgestroomde jeugd blijkt als collectief, maar ook individueel een geweldige lichting te zijn geworden. Spelers als Boetius, Vilhena, De Vrij, Bruno Martens Indi en Nelom tonen steeds nadrukkelijker hun grote voetbalcapaciteiten. De vraag is of er qua aanstormende jeugd nog meer voor ons in het vat zit. Dit weekend verloor Feyenoord A1 tot mijn onaangename verrassing thuis met 0-3 van PSV. Van de club nota bene die maar heel mondjesmaat talenten van de Herdgang laat doorstromen naar het eerste elftal. Het is nog steeds kopen van de klok slaat aan de Frederiklaan nummer 10, waarbij eerst de elektronische suikeroom en tegenwoordig de gemeente Eindhoven de flappentapper laat draaien. Vorig jaar leverde dat alleen de casinobeker op, maar die krijgt PSV de laatste jaren nogal eens cadeau dankzij een stelselmatig een onwaarschijnlijk gunstige loting.

Of het dit jaar voor ons geliefde Feyenoord eindelijk weer eens gaat lukken is een vraag die de traditionele top drie de komende maanden onderling gaat uitmaken. Na 12 mei weten we het antwoord.

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart

Feyenoord tuimelt weer in oude valkuil

Beste Feyenoord-vrienden,

Vanmiddag was  het weer het oude liedje.  Vorige week hadden we wat extra aandacht getrokken van de media, daar Feyenoord als enige ploeg uit de top zes de volle winst in de wacht had gesleept. Tja, en dan kun je de klok erop gelijk zetten dat er meteen daarop in een lastige uitwedstrijd de volledige winst weer wordt ingeleverd, tot grote vreugde van de concurrentie. Feyenoord tuint dus weer in een oude valkuil, waar het eerste elftal in het verleden al zo vaak in is beland. Gerard Cox schreef niet voor niets voortdurend zijn mantra in de Feyenoord-krant dat je niet voor je lol Feyenoorder bent. Dat euvel wil je als supporter graag en snel vergeten, maar nota bene je eigen favorieten helpen je er ieder seizoen weer meedogenloos aan herinneren. Vandaag stond  Feyenoord tegen de minst presterende thuisploeg van de Eredivisie en dat met zo’n beetje de hele Oranjeverdediging in de achterste linie, met uitzondering van de weer eens opzichtig falende doelman. Maar niettemin leek de wedstrijd al na zeven minuten gespeeld en bleef de Kuipploeg ook hardnekkig volharden in Jan Salie voetbal, waarbij de lamlendigheid ervan afdroop. Tot die bizarre twee minuten, een klein kwartier voor de rust, waarin Feyenoord razendsnel  weer langszij kwam door twee fraaie treffers van Pelle. Toen leek alles weer anders, maar schijn bedroog helaas. Feyenoord bleek daarmee meteen zijn kruit te hebben verschoten. Willem van Hanegem waarschuwde er vanmorgen bij Harry Mens in Business Class nog voor dat de wedstrijd tegen de Zwolse blauwvingers geen eitje zou zijn, maar dat soort hartenkreten zijn aan Feyenoord niet besteed, als zij al zouden worden gehoord, laat staan beluisterd. Als oude supporter ben ik niet meer te verrassen door dit soort wanprestaties , de laag eelt op mijn rood-wit-zwarte ziel is na al die jaren centimeters dik geworden. We zijn en blijven de – net niet – club, die in zijn beste seizoenen een bandbreedste bestrijkt van de vierde  tot de tweede plaats, waarna in of rond de Kuip een feestje wordt gevierd als zijn we met een straatlengte verschil kampioen geworden.

 

Wat mij telkens zo tegen de borst stuit zijn de irritante uitspraken, regelmatig op hoge toon gedaan door spelers die net komen kijken en als senior nog nooit een prijs hebben gewonnen. Maar ook de oudere en meestal nutteloze Wesley Verhoek droomt hardop van de Goalsingel, waar heeft die buitenspeler die never nooit niet zijn man kan uitspelen het in vredesnaam over? En dan zijn oude groengele maatje, die altijd zo geroemd wordt om zijn harde werken, maar voor het doel gekomen al sinds de winterstop geen deuk meer in een schaal met Haagse bluf kan schieten. Vandaag miste hij weer tenminste 1 echt niet te missen droomkans, maar gedeelde smart is halve smart, want ook Pelle liet het na zijn drie  treffers waarvan 1 in eigen doel hopeloos afweten.  Maar een grote en ongedeelde smart treft echter de supporters, die hun geld, tijd en energie in uitwedstrijden steken, waar dit seizoen al vijf keer heel weinig plezier aan te beleven was, nog afgezien van bijna even teleurstellende remises zoals die bijvoorbeeld tegen NAC werd gespeeld.  Ik heb er veel respect voor dat die trouwe aanhang het vaak 17 keer per seizoen kan opbrengen om  hun club buiten de eigen Kuip aan te moedigen, terwijl daar soms maar bitter weinig voor wordt terug ontvangen.

 

Het hoogst haalbare is wellicht toch de derde plaats, omdat Twente nog meer ongecontroleerd aan het zwalken lijkt dan Feyenoord. Waar de onzen zowaar hun uitwedstrijd bij Willem II wonnen, daar verzaakten de Tukkers zelfs in eigen huis tegen de tricolores. Maar zij lieten zich vorige week in Zwolle, in tegenstelling tot ons, maar voor de helft in de luren leggen.

 

Vanmiddag demonstreerde die akelige Braamhaar ook weer eens zijn voorliefde voor de thuisclubs. De man naaide ons ooit opzichtig een oor aan bij Heerenveen. Hij schonk Lurling toen een gestolen strafschop, maar weigerde die later in de wedstrijd glashard aan Feyenoord toen doelman Vonk koningsschutter Pierre van Hooijdonk meedogenloos torpedeerde. Na afloop veinsde hij dat hij het verkeerd had gezien en een pingel had moeten geven. De komediant! Vanmiddag gaf hij voor allerlei lichte overtredinkjes categorisch aan PEC Zwolle het voordeel van de twijfel. Het zou echter te ver gaan deze zwakke en onbetrouwbare scheidsrechter de schuld voor de nederlaag in de gemankeerde schoenen te schuiven, Daarvoor faalden onze voorwaartsen te rigoureus, evenals de achterhoede, maar die vooral bij spelhervattingen. Daarmee werden de bescheiden kampioenskansen weer eens op onnavolgbare wijze te grabbel gegooid en verkwanseld.

 

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart

Feyenoord – Tottenham Hotspur 29 mei 1974.

Zestien jaar was ik en ik mocht met mijn grote broer mee naar de Kuip. Mijn broer was toen sportjournalist bij het Algemeen Dagblad en had kaartjes gekregen om deze UEFA Cup wedstrijd bij te wonen. Natuurlijk was ik opgetogen dat ik mee mocht.

Eenmaal in de Kuip gearriveerd ontdekten wij al heel snel dat wij in het vak met alleen maar Engelsen zaten. De Tottenham supporters waren al duidelijk flink onder de invloed van drank, want zij hadden in de middag al de horeca in het centrum van Rotterdam getrakteerd op een leuke extra omzet. Zelf durfden wij amper iets te zeggen, want we waren een soort van ‘als de dood’ dat zij zouden ‘ontdekken’ dat wij Feyenoord supporters waren.

Toch was het in eerste instantie wel een gezellige boel en ik vond het wel een aparte belevenis om tussen die Engelsen te zitten.
Voor ons zagen wij nog een Feyenoord supporter. Deze man stond driftig met een grote vlag te zwaaien, maar de Engels vonden dat geen probleem.

Uiteindelijk sloeg de vlam in de pan. Stalen hekken werden omver geduwd alsof het luciferhoutjes waren, stoelen werden losgerukt en alles wat los en vast zat werd gebruikt als wapen. De Engelsen klommen over de omheining richting vak GG. Het veranderde in een oorlogstafereel.

Tot mijn verbijstering zag ik hoe met ijzeren staven op mensen werd ingehakt en hoe mensen gewoon van de eerste ring naar beneden werden gegooid. De situatie was allesbehalve veilig en wij moesten z.s.m. een veilig heenkomen zien te vinden. Nederlands praten durfden wij amper.

Doodsbang was ik, want wat ik allemaal om mij heen zag, zag je niet eens in een film. Wij baanden ons een weg en van alles vloog om mijn oren en ik hoorde geschreeuw en zag bebloede mensen om mij heen. Uiteindelijk stonden we voor een hek en mijn broer heeft mij daar een
soort van over heen gegooid. Het ergste gevaar was voorlopig geweken. Opeens hoorden we de stadionspeaker mijn broer omroepen. Hij moest zich melden in de radiokamer. Ik kan je verzekeren dat het heel, heel raar klinkt, als je opeens je naam door de luidsprekers in de Kuip hoort.

Voorzichtig probeerden wij ons een weg naar beneden te banen. Om ons heen was een veldslag aan de gang. ‘Supporters’ gingen niet met elkaar op de vuist, maar belaagden elkaar met alle mogelijke attributen die enigszins als wapen konden dienen. Terwijl wij probeerden via de trappen naar beneden te komen, baande de politie zich voorzichtig een weg naar boven.

Uiteindelijk arriveerden wij in de catacomben van de Kuip en hier ontvouwde zich een schouwspel dat ik mij tot op de dag van vandaag glashelder kan herinneren. Gewonde mannen, vrouwen en kinderen werden achter elkaar naar binnengebracht. Mijn broer moest contact opnemen met de redactie van het Algemeen Dagblad, want zij wisten dat hij in het stadion was. Ze wilden dat hij verslag zou doen van deze rellen. Ook gingen er al spoedig geruchten dat de boot, die de Tottenham Hotspur fans naar Engeland zou terugbrengen, niet van plan was om uit te varen. Mijn broer moest naar Hoek van Holland, want men verwachtte daar ook nog problemen.

Geregeld werd dat ik met een collega van mijn broer, Van Hemert van het ANP, thuis gebracht zou worden. Deze journalist moest echter ook eerst nog even zijn ‘werk’ doen en ik werd ‘gedropt’ bij de ingang van de EHBO en hier moest ik wachten. Met ontzetting sloeg ik alles gade. Kermende en bebloede mensen zouden mijn netvlies een lange tijd beheersen. Opeens vroeg een journalist iets aan mij, want ik stond daar, zonder kleerscheuren, keurig voor de deur te wachten. Ik vertelde dat ik op de desbetreffende tribune zat en dat ik alles van zeer dichtbij had meegemaakt. Binnen de kortste keren had ik tal van journalisten om mij heen. Keer op keer moest ik mijn verhaal vertellen.

Ondertussen kwam er geen einde aan de stroom van gewonden. Ik zag de meest verschrikkelijke verwondingen. Er werd geen onderscheid gemaakt tussen Nederlanders en de Engelsen. Zo lagen opeens ‘fans’, die eerder geprobeerd hadden om elkaar hersens in te slaan, nu gebroederlijk naast elkaar. Het was een enorme chaos. Uiteindelijk kwam van Hemert van het ANP mij halen. Het was tijd om te gaan. Inmiddels was de Kuip grotendeels verlaten, maar buiten was het nog een pandemonium van opstootjes en geweld. De Rolls Royce, met Engels kenteken, die wij bij het betreden van het stadion eerder die avond, in volle glorie hadden mogen aanschouwen, stond er nu bij als een schroothoop. Totaal vernield.

’s Avonds laat kwam ik totaal onthutst thuis en ik wist eigenlijk niet wat ik nu daadwerkelijk had meegemaakt.
Ik had de schrik goed te pakken en het zou jaren duren, eer ik weer de weg naar de Kuip wist te vinden.
Saillant detail is dat in de documentaire over Feyenoord vanzelfsprekend deze schokkende gebeurtenis getoond wordt en je kan dan ook duidelijk horen dat mijn broer wordt omgeroepen.
In 1974 had de wereld voor het eerst daadwerkelijk kennis gemaakt met ‘hooligans’ en vandalisme.
Het is een negatieve rol voor de Kuip, maar valt helaas niet meer terug te draaien.

Jeroen Noppen

ADO Den Haag is een echte Angstgegner

Beste Feyenoord-vrienden,

Vanmiddag staat een soort oude klassieker op het programma, die gemengde herinneringen bij mij oproept. Want de thuiswedstrijden tegen ADO Den Haag (voorheen wel ADO en FC Den Haag genaamd) zijn niet altijd een onverdeeld succes geweest. Sterker, vorig seizoen gingen we nog roemloos de bietenbrug op met een alleszeggende 0-3 zeperd. In Leidschenveen werd die uitglijder naderhand enigszins rechtgezet (1-2zege), maar ook toen was het allesbehalve overtuigend, al werden wel heel wat Rotterdamse kansen om zeep geholpen, met name in de eerste helft. Maar het gaat vandaag om een wedstrijd in het eigen stadion en de afgetekende nederlaag van vorig seizoen was statistisch gezien helaas geen uitzondering. Feyenoord heeft in De Kuip meerdere malen verloren van de residentiebewoners. Een oud-collega van mij uit IJsselstein vertelde eens vol trots hoe zijn zoon (Marcel Lindenaars) Feyenoord namens ADO (tijdens het seizoen 1989-1990) de das had omgedaan met twee goals, die tevens de eindstand bepaalden.  Er zijn natuurlijk ook heel andere tijden geweest. In de roemruchte zestiger jaren van de club (seizoen 1960-1961) won Feyenoord eens met  7-1, nadat het eerst nog binnen enkele seconden met 0-1 had achter gestaan. En in het Zuiderpark, de voormalige thuishaven van de groengele brigade, werd het eens 1-8 (in 1976), maar ja, dat was dus weer in Den Haag. De legendarische koningsschutter Ove Kindvall  scoorde op 24 september 1967 maar liefst vier maal in het Zuiderpark (uitslag 3-6), maar ook die korfbaluitslag werd dus niet in de heilige Kuip bereikt. Andere beroemde voormalige Feyenoord-spitsen die tijdens die historische wedstrijd het net wisten te vinden waren Lex Schoenmaker (namens ADO) en Ruud Geels (namens Feyenoord).

Vandaag dus een nieuwe Feyenoord-ADO Den Haag op de rol. Je weet maar nooit hoe dat afloopt, hetgeen je trouwens bij Feyenoord nooit helemaal zeker weet. Wijlen Cock van der Palm zong ooit in een van zijn succesnummers ‘Wij gaan winnen, alleen met hoeveel is de vraag!’ maar dat was toch meer een uiting van wishful thinking dan van realisme.

Voormalige collega’s van mij uit de Haaglanden (Leidschendam-Voorburg) hebben mij al laten weten dat ADO vandaag met 0-4 gaat winnen en dat men ook tevreden is als het 1-5 wordt.  Grappig, dat Haagse chauvinisme tot op het bot. Wat dat betreft doet de Haagse bluf niet onder voor het geloof in eigen kunnen van Het Legioen, dat de lat voor de eigen favorieten eveneens graag zo hoog mogelijk legt. Natuurlijk werd ik ook herinnerd aan de 0-3 afgang van vorig seizoen, uiteraard voorbij gaand aan de revanche die Feyenoord naderhand toch genomen heeft in dat stadionnetje met de moeilijk uitspreekbare naam (Kyocera stadion) en met die malle half omvallende lichtmastjes. Er wordt vooral geschermd met Poepon, een wat onfrisse naam voor een speler die ADO bij het gedegradeerde De Graafschap weghaalde en die nooit op een indrukwekkend niveau heeft kunnen doorbreken, ondanks zijn Ajax-roots maar misschien juist wel daardoor. Het bleef bij clubs als Sparta, Willem II, de Superboeren uit Doetinchem en nu dus ADO Den Haag.

Als hij vanmiddag het verschil zou maken in Haags voordeel kan Feyenoord alle illusies voor dit seizoen wel laten varen, zeker na het toch wel wat teleurstellende resultaat tegen NAC Breda. We gaan het zien vanmiddag.

We hebben het gezien en het viel niet mee, behalve dan de uitslag. Want die is toch goed voor drie punten en aangezien zowel PSV als Vitesse remise speelden vindt Feyenoord steeds nadrukkelijker aansluiting bij de kopgroep. De wedstrijd zelf was van Feyenoord-kant niet al te best. Het strijdbare ADO gaf onze favorieten weinig speelruimte en wist tot twee keer toe weer langszij te komen nadat Feyenoord op voorsprong was gekomen.

Uiteindelijk werden de hofstedelingen dan toch geveld, nota bene door een eigen doelpunt. Maar dat telt ook voor een goeie en zo heeft Feyenoord als een ware kandidaat voor de titel geopereerd. Slecht gespeeld en toch gewonnen. Voor de neutrale toeschouwer zal het best een puike wedstrijd zijn geweest, inclusief veel commotie met 2 pingels en even zo vele rode kaarten, maar zelf sta ik liever al na 10 minuten met 5-0 voor.

Ieder zijn meug!

 

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart

Uitblinker Pelle steelt de show

Beste Feyenoord-vrienden,

Ongetwijfeld ben ik niet de enige die steeds meer onder de indruk komt van Graziano Pelle. Wat hij vanmiddag tegen de Limburgse bokkenrijders uit Kerkrade weer liet zien was gewoon van hele grote klasse. Vreemd toch dat die man niet eerder zo nadrukkelijk uit de verf is gekomen dan nu bij ons dierbare Feyenoord het geval is. Hij ontpopt zich in de Heilige Kuip als een klasse voetballer die nu al node zal worden gemist als hij eens moet verzuimen wegens een schorsing, blessure of anderszins. Binnen 20 seconden liet hij de tribunes trillen en beven van extase na het scoren van alweer een wereldgoal. Eentje van nagenoeg dezelfde schoonheid als enkele weken geleden in de klassieker tegen de Mokumse tegenstrevers. Toen helemaal aan het eind van de wedstrijd, nu in het zeer prille begin.

Het was De Vrij die verdienstelijk inschoof vanaf de laatste linie, de bal kwam via Janmaat bij Pelle terecht. De Italiaan ontdeed zich bijzonder handig van een kluwen spelers met een geel shirtje aan  en haalde verwoestend uit. Filip Kurto was kansloos bij het ziedende schot dat hoog in de kruising eindigde, volstrekt onhoudbaar. Feyenoord bleef aandringen, maar het was Roda dat behoorlijk tegen de verhouding in tegen scoorde na talmen van onze verdediging. Die linie gaat langzamerhand  grote zorgen baren, want de ballen vliegen bij ons als warme broodjes tegen het net. Nu al 18 goals tegen in 12 wedstrijden, dat is naar Feyenoord -maatstaven veel te veel. Wel gaat het scoren ons geleidelijk steeds beter af, 23 goals inmiddels mede dankzij die 5 van vandaag.

Pelle bleef fantastisch spelen, met straatlengte de beste speler van het veld. Hij stak dan ook ver boven zijn ploegmaatjes uit, waarvan een aantal het er lelijk bij laten zitten. Joris Mathijssen, Bruno Martins Indi, Lex Immers (zeer zwak ondanks zijn doelpunt) en eigenlijk ook weer Kostas Lamprou. Je houdt als supporter je hart vast op de momenten dat de (te) kleine Grieks doelman zijn hok uit moet komen om de bal te vangen. Twee keer liet hij zich weer verschalken waar hij meer preventief werk had kunnen verrichten en in grotere wedstrijden kan dat behoorlijk veel punten gaan kosten. Maar Roda was te zwak om het Feyenoord structureel moeilijk te maken ondanks de twee goals die met hoge ballen werden afgedwongen.

Immers grossiert in het missen van kansen en vanmiddag was het zelfs te veel gevraagd om vanaf elf meter te scoren. Zijn zwakke inzet was een gemakkelijke prooi voor Kurto. Maar hij liet veel meer mogelijkheden onbenut, waarvan er tenminste een nog moeilijker was te missen dan vanaf 11 meter.  Het enige wat je rossige Hagenees wel moet nageven is dat hij keihard werkt. Het zou echter mooi zijn indien hij eens wat meer kansen ging verzilveren dan de zeven die hij tot op heden in het mandje heeft liggen. Meteen toen Pelle een kwartier voor tijd zijn plaats moest afstaan aan Anass  Achahbar was het aanvallend eigenlijk wel gedaan met de koopman. De bal werd voorin niet meer vastgehouden en hoge voorzetten zijn aan dreumes Achahbar  sowieso niet besteed.

Het Legioen volgde de wedstrijd met grote gretigheid. Het enthousiasme, de inzet en de doelpunten, zij waren alle drie voorhanden en dat maakte de wedstrijd voor de toeschouwers zeer enerverend. Uiteindelijk gaf de klasse van Feyenoord toch de doorslag en moesten de Limburgse jagers de vlag strijken. Irritant was weer de falende Braamhaar. De doelman van Roda had er af gemoeten wegens hands buiten de zestien , terwijl de strafschop en rode kaart die ongeveer tien minuten later vielen nooit gegeven hadden mogen worden. Aangezien de pingel werd gemist kwam de zaak toch weer in balans. Ik ben zeer benieuwd .

De regelmatig falende arbiter had voor de camera geen verklaring voor diens optreden . Hij deed het voorkomen alsof hij dus Roda JC had benadeeld, maar niets is minder waar.  Hij ging volledig voorbij aan het handsbalincident van doelman Kurto. Maar dat zijn we wel gewend, dat voor de beeldbuis Feyenoord er nooit al te best vanaf komt. Bij teletekst doet men daar dapper aan mee. Er wordt met geen woord gerept  over de moedwillige handsbal, wat dus al tot rood en een strafschop had tot gevolg had moeten hebben. Wel uitgebreid over de onterechte rode kaart en penalty.

Forlife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart

Feyenoord stelt teleur

Beste Feyenoord-vrienden,

Laat ik maar met het meest positieve constatering beginnen. De forse nederlaag van hedenmiddag was enigszins geflatteerd. Maar daarmee houdt het positivisme op. Want de verdediging bleek weer zo lek als een mandje en de aanval schoot nog geen deuk in een pakje boter. We hebben sinds de zomerperiode een flinke veer gelaten, vooral op het middenveld. Feyenoord is er niet in geslaagd het verlies van El Ahmadi en in mindere mate Bakkal afdoende op te vangen. En tot overmaat van ramp komt daardoor Clasie ook minder goed uit de verf.  Feyenoord haalt dit seizoen veel meer de puntjes op bij de kleintjes en laat het in de topwedstrijden lelijk liggen. Alleen tegen Ajax thuis werd te nauwer nood een nederlaag voorkomen, maar tegen Vitesse (onverdiend, maar ja), PSV en vanmiddag FC Twente ging het dus hopeloos mis. Er werd in de 180 minuten voetbal tegen dit trio zelfs geen goal gescoord: doelsaldo nul voor en zeven tegen. AZ doet het als weggekwijnde topper nog veel slechter dan ons, maar daar hebben we verder geen boodschap aan. Het gaat ons niet meer naar den vleze. Vorig seizoen haalden we in deze vier wedstrijden (Vitesse, PSV en Twente uit, alsmede Ajax thuis) 9 punten, nu slechts 1 schamel puntje.

Ik heb al eens meer in deze column opgebiecht dat een nederlaag van Feyenoord mij anno 2012 minder raakt dan voorheen het geval was. In mijn storm en drang leeftijd kon ik nog wel eens wakker liggen als ons dierbare Feyenoord weer eens had verzaakt, maar die tijd ligt toch wel ver achter ons. In  de loop der tijd raak je eraan gewend dat we ver zijn terug gevallen in de Nederlandse ranking, laat staan internationaal gezien. En juist om dat laatste kan ik de resultaten van Feyenoord tegenwoordig aardig relativeren. Want zelfs nadat we afgelopen seizoen op de tweede plaats finishten slaagden we er niet in om ‘Europees’ te halen. Noch de Champions League, noch de Europa League. Dus hoeven we ons daarop niet blind te staren.

Tijdens mijn militaire dienstplichttijd woonde ik (1969) een wedstrijd tegen FC Twente in het Dieckman Stadion bij. Feyenoord had een dream team met spelers als Israel, Laseroms, Van Hanegem, Hasil, Wim Jansen, Coen Moulijn, Ove Kindvall en Henk Wery. We zouden dat seizoen de Europacup winnen en daarna ook nog de Wereldbeker. In de laatste minuut kwam FC Twente alsnog langszij nadat Kindvall (wie anders dan mijn meest favoriete Feyenoorder aller tijden!) kort voor rust 0-1 had gescoord uit een kopbal. Die kopbal kwam weer voort uit een corner, een kunst die toen nog wel werd verstaan.  Maar zelfs als de hele wedstrijd nu alleen nog maar uit corners voor Feyenoord zou bestaan werd er nog niet uit gescoord. Het lijkt werkelijk nergens naar. En tegen het einde van de wedstrijd werd Koetje toegezongen dat hij zijn rotzooi maar moest meenemen. Ook dat was in 1969 wel anders. Het hele stadion sidderde voor het machtige Feyenoord en de 1-1 werd na afloop gevierd alsof de Tukkers de Europacup hadden gewonnen,

maar die palmares hebben de Tubanten nog nimmer in de wacht kunnen slepen. Eens leken zij daar dichtbij nadat de uitwedstrijd van een dubbele UEFA Cup – finale met 0-0 in Moenchen Gladbach werd afgesloten. Maar thuis in het veilig gewaande Dieckman gingen de Tukkers alsnog met 1-5 de bietenbrug op. Dat was toentertijd een hard gelag, maar de tijden zijn veranderd. FC Twente is nu een Nederlandse topploeg en Feyenoord in sportief opzicht een subtopper. Het is niet anders en het einde van dit Jan Salie tijdperk is nog niet nabij. Elke keer als we een paar leuke toppers in huis hebben worden die weer weggekocht en ergo, tegenwoordig ook door een club als FC Twente.  Van Hanegem merkte enkele jaren geleden op dat wanneer Feyenoord zijn talenten bij elkaar kon houden vanzelf een zeer kansrijke kampioensploeg zou ontstaan. Maar helaas, het arsenaal aan talenten lijdt ieder jaar weer aan erosie en dus ontstaat er een soort Sisyphus arbeid, waarbij telkens als de piek van de berg bijna is bereikt de rots voor de arme martelaar te zwaar wordt en deze door zijn vermoeide armen glippend jammerlijk weer naar beneden rolt.

Nog even dit. Het is bijna paranormaal zo makkelijk als PSV uit de bekerloting tevoorschijn springt. Alweer een amateur waar wij uit  moeten naar Heerenveen. Van de laatste 6 keer dat we Heerenveen sinds het jaar van Cruijff en Gullit (1983-1984) ontmoeten was dat 5 keer Friesland. Diezelfde verhouding geldt voor PSV, die ook 5 van de laatste 6 keren thuis mocht aantreden tegen Feyenoord.

We zullen het ermee moeten doen.

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart

Gemengde gevoelens

Beste Feyenoord-vrienden,

Gemengde gevoelens, dat is de beste omschrijving van de emotie waarmee ik op deze meer dan volwaardige klassieker terug kijk. Opgelucht dat te elfder ure toch aan een onverdiend verlies werd ontkomen, maar toch ook teleur gesteld dat het evenwicht aan gewonnen partijen in De Kuip, gespeeld  door de eeuwige aartsrivalen, niet werd hersteld.

Zoals zo vaak was het Ajax dat de leiding nam in De Kuip, maar tot twee keer toe wist Feyenoord de snel opgelopen achterstand, verdeeld over beide helften, te repareren. Het publiek kan zich geen moment hebben verveeld, want de clash tussen beide voormalige giganten was van het eerste tot het laatste fluitsignaal buitengemeen boeiend. Bij al dat sportieve positivisme was het dan ook bijzonder betreurenswaardig dat er toch weer een stelletje malloten vuurwerk afstaken en ook (voorafgaande aan de wedstrijd toen Peter Houtman bezig was Guidetti te huldigen) plastic bierglazen (contradictio in terminis) en andere voorwerpen op het veld gooiden. Een flesje trof onbedoeld de eigen speler Janmaat waar Babel

waarschijnlijk het mikpunt was. Dat ongelukkige en voor de speler nogal pijnlijke incident accentueert nog eens de grenzeloze dwaasheid van een stelletje ontspoorde en respectloze nepsupporters. Ik hoop van heler harte dat met behulp van de vele camera’s alle daders kunnen worden opgespoord en een levenslang stadionverbod krijgen.

Terug naar de wedstrijd. Wat een vondst en lef van toptrainer Ronald Koeman dat hij Jean-Paul Boetius (het trema op de e moet ik om technische redenen weglaten) in de basis durfde te laten starten. De jongeling behoorde in de eerste helft tot de absolute gang- en smaakmakers aan Feyenoord zijde. Hij beloonde het vertrouwen van de blonde Zaankanter met een schitterend doelpunt uit een voorzet van Wesley Verhoek. De assist was natuurlijk voor zijn Haagse maatje Lex Immers bedoeld, maar de Hagenees maaide finaal over de bal heen, zodat het ronde leder op de doeltreffende voet van Boetius belandde. De Kuip explodeerde.

Diep in de tweede helft was het Graziano Pelle die de opnieuw opgelopen achterstand weg wiste en daarmee werd dus ontsnapt aan een onverdiende nederlaag. De Italiaan toont steeds meer aan wel degelijk te kunnen scoren. Het was bovendien een goal van grote klasse. De teller staat inmiddels op vier en daarnaast maakt hij zich natuurlijk buitengewoon nuttig met het vast houden van de bal, zodat er kan worden aangesloten vanuit de tweede linie. De tweede gelijkmaker was de bekroning van een wedstrijd die misschien wel geen winnaar verdiende, maar waarop Feyenoord wellicht met miniem verschil het meeste recht op zou hebben gehad. Natuurlijk was het een botsing van twee verschillende spelstijlen, waarbij Ajax het beste combinatiepatroon op de mat legde en Feyenoord het vooral van inzet en het winnen van de persoonlijke duels moest hebben. Het kwartje had beide kanten kunnen oprollen maar het werd dus een remise.

Na de opmerkelijke triomf van de Mokummers op Manchester City waande men zich in de residentieloze hoofdstad vermoedelijk weer favoriet en De Boer deed er vooraf nog een schepje bovenop door te mekkeren over een penalty die Feyenoord in de vorige aflevering in De Kuip had gekregen. Nu zanikte hij weer achteraf over de rode kaart van Moisander. Een trainer van Ajax is wel de laatste die over zulke zeurthema’s zou mogen beginnen. Ajax voert niet voor niets het predicaat Lucky in het fictieve vaandel. Ik zou bladzijde na bladzijde kunnen vullen met voorbeelden van wedstrijden waarin Ajax op soms bijna schaamteloze wijze werd geholpen door de arbitrage en dat is zeker ook vaak genoeg in de klassiekers het geval geweest. Siem Wellinga en Dick Jol waren daar ooit eclatante voorbeelden van, maar er zijn veel meer metaforen. Blom bijvoorbeeld, die een klap van Suarez negeerde maar wel direct daarop rood gaf aan Babovic wegens een vermeende elleboogstoot. De Boer doet met zulke zure opmerkingen afbreuk aan zijn verdiensten als trainer.

Volgende week wacht ons dierbare Feyenoord opnieuw een zware opgave, ditmaal tegen Twente. Vandaag hebben we twee punten ingeleverd ten opzichte van vorig seizoen, toen nog met 4-2 werd gewonnen. Ook volgende week zal het buitengewoon lastig zijn om niet nog meer punten in te leveren, want destijds werd met 0-2 gewonnen in het Arke stadion. Voor de helft van die score zou ik nu maar wat graag tekenen.

Opa Henk

Daar zat hij in zijn stoel voor het raam. Het knusse huis aan de Walchersestraat in Rotterdam Zuid zat, zoals elke zondag, vol met bezoek en de sfeer van nostalgie hing in de lucht. Met zijn vinger in de lucht zat hij voorovergebogen een verhaal te vertellen. Hij vond het prachtig. Zijn vrouw rolde met haar ogen en maakte een sarcastische opmerking. Hij keek niet op of om en ging verder met zijn verhaal. Ik luisterde aandachtig en genoot van de beleving die hij in zijn verhaal lag. De verhalen raakten mij. Het ging vaak over de oorlog, over de gure tijden waarin hij had geleefd. Hij nam mij mee naar die tijd en liet me de dagelijkse beslommeringen even vergeten.

Even later nam hij plaats in de stoel aan de andere kant van de kamer voor de tv. Feyenoord moest spelen dus hij zat klaar. Zijn koptelefoon stond op maximale volume, want hij werd een beetje doof. Hij was Feyenoorder in hart en nieren. Ruim 80 jaar lang ging hij naar elke wedstrijd van Feyenoord aan de kromme zandweg in Charlois en in de Kuip. Hij was er bij in 1924 toen Feyenoord voor het eerst landskampioen werd. Drie stuivers telde hij voor die legendarische wedstrijd neer. Het spel van Puck van Heel en Adriaan Koonings had zijn liefde voor de ‘arbeidersclub’ uit Rotterdam voor altijd aangewakkerd. Met zijn broer en zijn vrienden zwierf hij over straat als Feyenoord moest spelen. Ze verzamelden zich voor de etalage van de sigarenhandel Van Twist, die bij elke goal de tussenstand op het krijtbord schreef, maar die tweede pinksterdag in 1924 móesten ze erbij zijn.

Hendrikus Johannes Lutgerus Geurtz, ofwel opa Henk. Mijn overgrootopa. Hij was een bijzonder mens met een passie voor zijn club Feyenoord. Op 5 november 2007 overleed hij op 95-jarige leeftijd. Tot een jaar voor zijn dood bezocht hij nog trouw elke wedstrijd van Feyenoord in de Kuip vanuit zijn eigen stoeltje. De eerste wedstrijd na zijn overlijden werd zijn stoel vrij gehouden. Iedereen in het vak kon Henk en Henk kon iedereen.

De beelden van de Feyenoord rellen deden mij aan hem denken. Hij zou voor altijd achter zijn club zijn blijven staan. Ik zie hem zo weer voor me, zijn ongeloof uitsprekend over de rellende jongeren. Met zijn vinger in de lucht zou hij dan zeggen: ‘Ik blijf voor altijd Feyenoorder!’ Ik ben trots dat ik lang heb mogen genieten van deze bijzondere man en met elke overwinning die Feyenoord behaalt, denk ik even aan hem met mijn vinger in de lucht.

In 2008 kwam het boek ‘Legioen!’ uit. Dit boek gaat over de eeuwige liefde voor Feyenoord 1908-2008. Een heel hoofdstuk is er aan opa Henk gewijd. Dit hoofdstuk gaat over die bewuste tweede pinksterdag in 1924. Hij vond het prachtig dat hij werd geïnterviewd, omdat hij niets liever deed dan praten over ‘zijn’ Feyenoord. Helaas heeft hij het boek nooit overhandigd gekregen. Hij was toen al overleden, maar ik weet zeker dat hij trots was geweest. Dit boek is een mooie nagedachtenis aan hem en brengt mooi in beeld wat Feyenoord voor hem betekende.

 

Hendrikus Johannes Lutgerus Guertz 5 februari 1912 – 5 november 2007 

Feyenoord

De Nederlandse club Feyenoord is een voetbalclub met een lange historie.

Op 19 juli 1908 werd in het café “de Vereeniging” van de eigenaar Jac. Keizer de voetbalclub ‘Wilhelmina’ opgericht. Er werd gespeeld in rode shirts met blauwe mouwen, en witte broeken. In 1909 werd de naam veranderd in HFC (Hillesluise Footbal Club). HFC sloot zich aan bij de Rotterdamse Voetbalbond, maar omdat er al een club was die HFC (nu Koninklijke HFC, in Haarlem) heette, moest de naam wederom veranderd worden.

De naam werd RVV Celeritas, er werd gespeeld in horizontaal geel-zwart gestreepte shirts en witte broek. In 1912 promoveerde Celeritas naar de NVB. Omdat er ook al een club was die Celeritas heette, moest de naam weer veranderd worden en nu kreeg het de naam Feijenoord (met ij). Tegelijkertijd kreeg het de rood-witte shirts met zwarte broek en zwarte kousen, zoals we ze nu nog steeds kennen.