Gelukkig nieuwjaar!!!

Het schrijven liet ik even voor wat het was
Mede door de komst van de winterstop

Het Feyenoord nieuws is mijn kompas
Daar reageer ik over het algemeen op

Maar nu ben ik toch nog wat vergeten
Mijn leeftijd is natuurlijk ook al middelbaar

Met terugwerkende kracht moet u namelijk weten
IK WENS EEN IEDER EEN FANTASTISCH NIEUW FEYENOORD JAAR

JJO

Het legioen

De “topper” Feyenoord en PSV
Is een strijd tussen plek zeven en acht

De winnaar doet straks weer een beetje mee
De verliezer wordt een zware slag toegebracht

Ik heb vertrouwen in een goede afloop
Hoewel we er dan wel vol voor moeten gaan

Want dan zal de Kuip werken als dope
Wanneer het legioen achter onze jongens gaat staan

JJO

Kansen

Ik zal geen grapjes maken over zijn naam
Maar Koeman zal tevreden zijn

Als Graziano verzuimd zal Mitchel er staan
Toch overheerst een licht chagrijn

Vandaag speel je een van de beste wedstrijden
Met de absolute wil om te winnen

Toch konden de afmakers zich weer niet onderscheiden
En zullen we ons op de kansen moeten bezinnen

We hebben IMMERS Bakkal

Geen enkele speler is een garantie voor succes
Vele factoren spelen daarin mee

Is men tijdens de wedstrijden bij de les
Hebben we voldoende middenvelders met een idee

Vanaf vandaag heeft Ronald nog meer keus
Zijn selectie is weer een stukje minder smal

Een aantal jongens wordt nu uitermate nerveus
We hebben vanaf vandaag IMMERS Bakkal

Vreugde of verdriet

Noem mij maar sentimenteel
Als ik tranen krijg in mijn ogen

Wellicht wil ik wel te veel
En is het een kwestie van onvermogen

Met z’n allen op die mooie Coolsingel staan
Wie van ons wil dat nou niet?

Wanneer eindigen we weer bovenaan?
En verslaat de vreugde eindelijk het verdriet?

Behagen

Mijn eerste versje sinds lange tijd

Wat had ik graag geschreven over een mooie pot

Maar ik miste passie, fanatisme en zelfs strijd

Uitsluitend de doelpunten waren een genot

Ik weet dat het om de punten gaat

En daar zijn we ruimschoots in geslaagd

Nu nog twee dagen hopen dat niemand ons nog verlaat

Dan komt vanzelf het spel dat ons allen weer behaagd

Ziezo, dat zit erop!

Beste Feyenoord-vrienden,

Vandaag weer eens Ajax-Feyenoord, ooit een klassieker genoemd. En dat is in de volksmond zo gebleven. Tot aan de dag van vandaag. Feitelijk is het allang geen klassieker meer, maar meer een kat-en-muis-spel waarbij ons dierbare Feyenoord helaas de muis is. Eerverleden jaar was dat eindelijk weer eens niet zo, in Amsterdam werd het 1-1 waarbij Ajax goed wegkwam en in de Kuip was een ontketende Guidetti bijna in zijn eentje verantwoordelijk voor de afgetekende 4-2 zege. Daarbij was het tweede doelpunt van Ajax (Bulykin) nog een cadeautje van de blunderende doelman Mulder, die veel te lang wachtte met het wegschieten van de bal en dus met het hervatten van het spel. De bekende en veel te jong overleden variétéartiest Tom Manders (Doris, 1921-1972) zong ooit een liedje over de klassieker. Dat ging als volgt: Wie wordt er dit seizoen, de voetbalkampioen, Ajax of Feyenoord, wie heeft er deze keer, de hoogste voetbal eer, Ajax of Feyenoord, wie zal het wezen wie zal het zijn, de club van Pietje Keizer of de club van Coen Moulijn? In mijn jongere tijd was het inderdaad nauwelijks te voorspellen wie er als winnaar uit de strijd zou komen en Feyenoord heeft zelfs qua behaalde landstitels in het betaalde voetbal even voor gelegen op Ajax, toen in 1965 als betaald voetbalorganisatie de derde schaal naar De Kuip werd gehaald. Zelfs toen daarna voor Ajax het tijdperk-Cruijff aanbrak was Feyenoord met wereldspelers als Van Hanegem, Jansen, Israel, Moulijn en Kindvall nog vaak de evenknie of zelfs doeltreffend bestrijder van het zo vaak met een zekere hysterie bezongen Ajax-spel. Tijdens het seizoen 1968-1969 versloeg Feyenoord de Mokumse aartsrivaal zelfs twee maal in de residentieloze hoofdstad (0-1 voor de competitie, doelpunt Henk Wery en 1-2 voor de beker, doelpunten Ove Kindvall). Het jaar erop kwam Ajax in Mokum zeer goed weg met een uiterst onverdiend en omstreden 3-3 gelijk spel (waarbij Feyenoord meerdere malen door de scheidsrecht werd genaaid en toen moest Liesveld toch nog geboren worden, hetgeen op 10 mei 1973 in Waverveen, onder de rook van Amsterdam, gebeurde). Nog een jaar later besliste Feyenoord de strijd om de titel  in het Olympisch Stadion met een schitterend 1-3 zege waarbij Kindvall eenmaal en Dick Schneider twee maal scoorde. Ja ja, DAT waren nog eens tijden.

Inmiddels is de voormalige klassieker al bijna aan de rust toe en ondanks een voortvarend begin(0-1) is de reguliere voorsprong van Ajax al weer een feit (2-1). Ook de scheidsrechter  heeft zich ingevolge een oude traditie tegen ons gekeerd of misschien moet ik schrijven pro Ajax opgesteld, Vormer raakte zijn tegenstander niet eens bij de vermeende strafschop, een elfmeter cadeautje van Kuipers. Bij al dit geweeklaag bekruipt mij niettemin toch een beetje een Calimero gevoel, want het ligt natuurlijk niet alleen aan de twijfelachtige arbitrage. We zijn dit seizoen gewoon verschrikkelijk slecht begonnen. In de nu voorbije eerste helft schitteren  Nelom, Vilhena en Clasie in verstoppertje spelen. Die spelers zijn in en door de euforie van voorgaande seizoenen kennelijk danig overschat. En in een sinds bijna veertig jaar bestaande traditie laten we het natuurlijk uitgerekend tegen Ajax weer eens lelijk afweten. Gerard Cox eiste in zijn tijd als columnist voor de Feyenoord-krant dat het kalk van de krijtlijnen aan de tweede ring zou kleven, maar daar is juist tegen de vroegere sportieve aartsrivaal al decennia lang geen sprake meer van, behoudens een enkele uitschieter.

Ook in de tweede helft heeft Feyenoord geen potten kunnen breken. We zijn gewoon niet goed genoeg. Technisch niet, tactisch niet en vooral ook mentaal niet. Ajax is en blijft de Angstgegner bij uitstek voor Feyenoord en dat zal wellicht nooit meer veranderen, want het is al zo sinds mensenheugenis, in ieder geval sedert het einde van het gouden tijdperk, waarin we drie titels, 1 nationale beker, 2 Europacups en een wereldbeker wonnen. We zijn natuurlijk ook financieel niet in staat aan onze onderliggende positie iets te veranderen, tegenwoordig ‘versterkt’ onze club zich met spelers als Jhon van  Beukering, Wesley Verhoek en nu weer Armenteros. Dat schiet natuurlijk ook niet op!  En wat de wedstrijd van hedenmiddag betreft: zelfs nadat Ajax in de tweede helft nolens volens de teugels liet vieren waren we niet in staat een deuk in een pakje Ajax-boter te schoppen. Hoe we ooit nog eens in  Amsterdam zouden moeten winnen is mij dus een volslagen raadsel, maar dat zal wel niet alleen voor mij gelden. Dat was het dan weer voor vandaag, het zit er gelukkig op!.

Drie gespeeld, nul punten, alweer een negatief record verbroken! Wat een deceptie!

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart

 

De Kuip, sentiment of ratio (slot)

Beste Feyenoord-vrienden,

De jaren tachtig verliepen, met uitzondering van de periode 1982-1984, dramatisch voor Feyenoord, hetgeen zijn weerslag had op het Kuipbezoek. Het eens zo trotse voetbalbolwerk was bij thuiswedstrijden verworden tot een akelig lege, kille, desolate bak . Het geduld en incasseringsvermogen van de  immer hondstrouw geachte supportersscharen die als enige in Nederland met de eervolle bijnaam ‘Het Legioen’ worden aangeduid, waren nu uitgeput en verdampt. In de vette eerste helft van de zeventiger jaren werd nog geroepen dat indien Coen Moulijn samen met Ernst Happel een kaartje zou leggen op de middenstip dat al voldoende zou zijn om 40.000 toeschouwers naar De Kuip te lokken.  Maar het eerst zo door en door verwende publiek kon het op het laatst toch niet meer opbrengen. Het substantieel inboeten aan kwaliteit en klasse op het veld en het daarmee samenhangende  stelselmatige afbrokkelen van de prestatiecurve waren fnuikend gebleken voor het Kuipbezoek. De dominantie van Ajax, ook nadat wereldsterren  als Cruijff, Keizer, Neeskens, Suurbier en Krol waren verdwenen, nam geleidelijk toe. Daarnaast was er de tomeloze opkomst van PSV, dat met behulp van de grote elektronische suikeroom vanaf het seizoen 1985-1986 voor lange tijd de hegemonie greep in de vaderlandse competitie en naast vier achtereenvolgende landstitels in 1988 zelfs de treble (kampioen, beker en Europacup I) won.

Alleen de seizoenen 1982-1983 en 1983-1984 waren voor de Feyenoord-supporters nog een revelatie, welke appelleerden aan vervlogen triomfantelijke tijden. In 1983 werd Feyenoord met zijn gevreesde luchtmacht (Ruud Gullit, Peter Houtman en de Bulgaarse Andrej Jeliazkov) net geen kampioen en kopte het AD: ‘Ajax kampioen van de regelmaat, Feyenoord kampioen van de topwedstrijden’. Zo werd PSV  in Eindhoven met 1-3 verslagen (ter vergelijking: Ajax verloor dat seizoen met 4-0 in de Lichtstad), werd tegen Ajax twee maal een gelijk spel geboekt (2-2 thuis en 3-3 uit) en werd AZ, destijds nog gesponsord door de gebroeders Molenaar, twee maal verslagen. Toen na dat succesvolle maar toch ‘net niet’ seizoen ook nog een jegens zijn oude club rancuneuze Johan Cruijff aan de – landelijk gezien –  reeds kwaliteitsrijke selectie kon worden  toegevoegd en waarvan ook verloren zoon Michiel van de Korput weer deel  ging uitmaken, was dat net voldoende om in 1984 een glorieuze ‘dubbel’ (titel + beker) in de wacht te slepen. Johan Cruijff, inmiddels 37 jaar oud, weigerde er vervolgens nog een seizoen aan vast te plakken, tot grote teleurstelling van trainer Thijs Libregts. Nu ging het snel bergafwaarts met de club. Ik herinner mij uit die tijd, die zeker tot 1990 duurde, de verhalen over supporters die na weer een verloren wedstrijd uit frustratie hun seizoenkaart (toen nog geen plastic pasje) verscheurden. De toeschouwersaantallen slonken tot minder dan 10.000 in thuiswedstrijden en Feyenoord speelde nog slechts een figurantenrol in de vaderlandse competitie.

Het tij keerde nadat Jorien van den Herik de macht greep binnen de Feyenoord-top, naar eigen zeggen om zijn in Feyenoord gestoken geld zelf te kunnen blijven bewaken. Als cruciaal keerpunt wordt wel beschouwd de bekerzege van Feyenoord op PSV in Eindhoven op 11 april 1991. John de Wolf, kort daarvoor (op 3 maart) nog verketterd na de kansloze 6-0 zeperd in datzelfde Philips-stadion, speelde nu een glansrol. Romario, bij de 6-0 nog goed voor vier goals, werd door de robuuste verdediger ditmaal helemaal uitgeschakeld. Zijn maatje in het centrum van de verdediging, Henk Fraeser, scoorde het enige en beslissende doelpunt in die gedenkwaardige en historische wedstrijd.  Feyenoord bloeide weer op, in vijf seizoenen werden 4 bekers,  1 landstitel en 1 supercup gewonnen. Het elftal straalde behalve degelijkheid vooral strijdlust uit welke bij veel supporters anno 2013 nog steeds tot de verbeelding spreekt en de selectie met Regi Blinker, Gaston Taument en Robbie Witsche zong zelfs datFeyenoord van muis weer olifant was geworden. De Kuip begon weer vol te stromen, de crisisjaren tachtig waren behalve voor  de vaderlandse en wereldeconomie nu ook voor Feyenoord eindelijk voorbij.

In 1994 volgde een ingrijpende renovatie van De Kuip, die in totaal meer dan 100 miljoen gulden zou kosten. Er kwam een dak, maar helaas wat aan de korte kant, zodat nog steeds veel  supporters de regen moesten trotseren, hetgeen nog werd verergerd door lekkage die bij hoospartijen heuse watervallen te weeg bracht. De renovatie was eigenlijk niet veel meer dan een tafel die over de bestaande Kuip werd geschoven, al werd ook de grasmat vernieuwd en uit veiligheidsoverwegingen een gracht rond het veld gegraven. Verder werd in het fonkelnieuwe Maasgebouw ook een home of history gerealiseerd aan de hand waarvan jong en oud zich kon vergapen aan het glorierijke verleden van de nationale volksclub bij uitstek. En op de tribunes verdwenen alle staanplaatsen en verschenen er nieuwe blauwe en rode kunststof  Kuipstoeltjes.

Maar bijna twintig jaar later raakt de Heilige Kuip nu toch steeds meer gedateerd. Popgroepen willen er geen concerten meer geven en verkiezen de overdekte accommodaties als de Arena en het Gelredome. Een groot stadion zoals De Kuip valt nauwelijks te exploiteren als de inkomsten uitsluitend  door het voetbal moeten worden gegenereerd, laat staan als dat bijna alleen nog door de thuiswedstrijden van Feyenoord moet gebeuren. De (K)NVB haakt steeds meer af waar het wedstrijden van Oranje betreft en Europacupwedstrijden zijn anno 2013 een zeldzaamheid geworden. De kans dat ook de bekerfinale op termijn uit de Kuip zal verdwijnen is levensgroot. Ook de UEFA zal De verouderde Kuip niet snel meer aanwijzen voor een finale. De plannen voor nieuwbouw hebben geleid tot heftige en zelfs grimmige discussies tussen voor- en tegenstanders, waarbij alternatieve plannen tot een tweede renovatie inclusief  uitbreiding worden aangevoerd.

Als oude supporter, die vanaf zijn prille jeugd emotioneel onverbrekelijk met Feyenoord en met De Kuip is versmolten, ben ik persoonlijk van mening dat nieuwbouw hoe dan ook de voorkeur verdient. Of het er van komt ondanks de het Rotterdamse college van burgemeester en wethouders al een garantiebesluit heeft genomen (dat overigens nog naar de gemeenteraadmoet) is nog steeds moeilijk te zeggen. Maar ik hoop vurig van wel. Het oude stadion voldoet gewoon niet meer  aan de moderne eisen voor een multifunctionele accommodatie die dus uit oogpunt van exploitatie ook voor andere doeleinden gebruikt moet kunnen worden. De vorige ingrijpende renovatie heeft geleerd dat ondanks alle aanpassingen veel bij het oude blijft, zoals de oude betonnen bak, de betrekkelijk krappe zitplaatsen, zeker in vergelijking met de Arena en het Philips- stadion, waar de zitplaatsen veel royaler en dus gerieflijker zijn en het ontbreken van ruimte voor eigentijdse megaschermen, waarop bijvoorbeeld wedstrijdmomenten kunnen worden herhaald. Gevoelsmatig, los van alle al dan niet aanvechtbare voorcalculaties, ben ik ervan overtuigd dat de volksclub Feyenoord, die structureel terug wil naar de absolute top van Nederland en die af wil van de decennia lange ‘net niet-status’, alleen gebaat is met een fonkelnieuw stadion, waarmee een mooie toekomst voor Feyenoord weer jarenlang geborgd is.

Bij mij wint dus de ratio het in dit geval van het sentiment. De oude Kuip zit ook bij mij heel diep, maar terugblikkend op het roemruchte verleden kan ik niet anders concluderen dan dat Feyenoord al veel te lang aan het sukkelen is en dat de renovatie van 1994 niet heeft gezorgd voor een blijvende terugkeer van ons dierbare Feyenoord aan de top. Wat wel heel wezenlijk zal zijn is de locatie. Die moet vooral goed blijven aansluiten bij de infrastructuur, ook die van het openbare vervoer, in het bijzonder het hoogwaardige railvervoer. Als dat wordt gerealiseerd en dat in samenhang met een weloverwogen, opnieuw  ontwikkelde omgeving, dan zijn de randvoorwaarden voor een mooie toekomst van onze club weer voor lange tijd gewaarborgd. Ik hoop zelf die nieuwe toekomst nog een poosje te mogen meemaken, nu de jaren voor mij gaan tellen. Ik heb dankzij een bypass-operatie in 2003 al extra levenstijd gekregen en op 12 augustus aanstaande hoop ik 66 jaar te worden.  Afgelopen vrijdag beleefde ik bij toeval een deel van de indrukwekkende uitvaart aan de Langenhorst van supporter Rooie Marck, toen ik vanuit Zuid-Oost-Brabant op weg was naar mijn hoogbejaarde moeder aan de Schoonegge om haar 94ste verjaardag te vieren. Zo werd ik op heel bijzondere wijze weer bepaald bij de vergankelijkheid van het leven. Voor ons allen wacht ooit het bordje ‘einde’ en niemand weet waar dat precies wordt geplaatst. Voor Feyenoord ligt dat anders, de club is in beginsel ‘eeuwig’, de individuele supporter echter tijdelijk. Daarom is het rationele belang van de club toch net iets groter dan het sentiment van de individuele supporter, hoe waarachtig en oprecht die gevoelens jegens de club ook mogen zijn en hoezeer die de club ontegenzeglijk groot hebben helpen maken.

Ik wens dan ook alle autoriteiten die er in dit verband toe doen, zowel de publiek- als privaatrechtelijke, veel wijsheid toe bij de uiteindelijk te nemen en dan onomkeerbare besluitvorming omtrent de toekomst van ons aller zeer dierbare Feyenoord. Diezelfde wijsheid zal ook in het Legioen rijkelijk aanwezig dienen te zijn ter voorkoming dat de uiteindelijke keuze tussen nieuwbouw en renovatie niet blijvend als een splijtzwam zal werken, zowel onderling in de supportersscharen als wel tussen (delen van) Het Legioen en het clubbestuur.

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart.

Vertrekkers

Een mens kan zich vergissen
Dat geldt ook voor een technisch directeur

Met nieuwe spelers blijft het gissen
Sommigen stellen ons dan zwaar teleur

Ik twijfel nooit aan de intentie
Maar voor een aantal is de Kuip vooral stress

Of er is gewoon te veel concurrentie
Hoe dan ook, ik wens de vertrekkers toch veel succes

Nooit alleen

Laat me maar alleen
Ga er maar vandoor

De rust is zo sereen
Stilte is alles wat ik hoor

Natuurlijk doet het pijn
Je hebt mijn hoop vermoord

Maar niemand krijgt mij klein
Ik heb altijd nog mijn Feyenoord