Mijn kampioenschappen met Feyenoord

Beste Feyenoordvrienden,

Er zijn oudere Feyenoord-supporters welke de “dubbel” (titel + beker) van 1984 hebben meegemaakt en die prijzen dan niet meetellen bij de palmares van onze dierbare club. De reden was de komst van Johan Cruijff naar Feyenoord. Ik ben het daar niet mee eens. Want er zijn relatief veel spelers geweest die in de loop der tijden overstapten van Ajax naar Feyenoord en andersom. Om te beginnen natuurlijk Eddy PG, maar wat te denken van Wim Jansen, die een belangrijke bijdrage leverde aan de kampioenschappen van Ajax in 1982 en 1983. Daar heeft nooit iemand het over. Wim werd ervoor “gestraft” meet een ijsbal in zijn gezicht, gegooid door een geflipte onverlaat en waardoor hij die middag niet in staat was mee te spelen met Ajax tegen de club van zijn jeugd en zijn grootste triomfen. Maar los van Cruijff en Jansen: we hebben met Ajacied Henk Groot de titel in 1965 binnen gehaald en in 1993 werden we kampioen met Arnold Scholten (“de blonde Socrates”) die vanuit FC Den Bosch eerst naar Ajax ging, daarna naar Feyenoord en toen weer naar Ajax. En zullen we Ajax dan de titels maar weer afpakken die zij wonnen met Ruud Geels in hun gelederen? Johan Cruijff had in de zomer van 1983 een principieel probleem met de toenmalige voorzitter van Ajax, die het contract met de Oude Meester niet meer wilde verlengen, ondanks twee titels in successie.

Toen stapte de 36-jarige Cruijff over naar Feyenoord, dat niet alleen een aanstormende wereldster als Ruud Gullit had rondlopen waarmee het de titel in 1983 op een haar na had gemist. En er liep nog veel meer kwaliteit rond in De Kuip (Michel van de Korput, Peter Houtman, Bennie Wijnstekers om maar wat te noemen). Feyenoord gaf de beste Nederlandse voetballer aller tijden een schitterend podium voor diens ultieme wraak op Ajax-voorzitter Harmsen en daarmee bewezen Cruijff en Feyenoord elkaar een onvergetelijke, wederzijdse en historische dienst. De komst van Johan naar Feyenoord “triggerde” mij juist enorm. Ik was zeer benieuwd of de man met dezelfde initialen als Jezus Christus ook bij Feyenoord op doorslaggevende wijze uit de verf zou komen en dat gebeurde op overtuigende wijze. Hij gaf net het laatste zetje aan een Nederlands topteam, dat het jaar tevoren als kampioen van de topwedstrijden toch nog de boot had gemist. De enige echte misser was dat dubbel succesrijke seizoen die dramatische 8-2 nederlaag tegen de aartsrivaal in Amsterdam, maar de wraak zou honingzoet zijn.

In competitieverband werd het op 26 februari in De Kuip 4-1 (Johan scoorde het tweede doelpunt en sprong toen van pure vreugde een meter de lucht in, bijna 37 jaar oud) en in de beker werd het in Amsterdam 2-2 en in Rotterdam 2-1. Einde oefening voor de Mokummers en Feyenoord zou uiteindelijk de dubbel pakken door in de finale een weerbarstig Fortuna Sittard met 1-0 te verslaan. Kampioen werd Feyenoord in Tilburg (0-5). Een week later was de laatste wedstrijd van Johan Cruijff in het mooie Feyenoord-shirt. Tijdens mijn afscheidsreceptie in 2012 waarbij ik mijn professionele loopbaan afsloot na ruim 47 arbeidsjaren ontving ik van mijn toenmalige leidinggevende een prachtige zwart-wit foto waarop Johan voor de laatste maal zijn voetbalschoenen aan het uittrekken is in de kleedkamer van de slotwedstrijd tegen PEC. Zwolle op 13 mei 1984.

Het had 10 jaar geduurd sinds 1974 dat Feyenoord weer eens kampioen werd.
Zowel in 1974 als tien jaar later was het wel een dubbel. Eerst samen met de UEFA-Cup en in 1984 met de dennenappel: de KNVB-beker die ook nog een tijdje Amstel-Cup werd genoemd. De keer daarop duurde het 1 jaar korter eer we weer op de Goalsingel konden juichen, al werd dat feestje helaas wel voor een deel bedorven als gevolg van hooliganisme. Een ernstige verstoring van de openbare orde. Feyenoord werd toen tamelijk onverwachts kampioen, al opende het wel net als in het afgelopen kampioensseizoen met een verbluffende uitzege met 0-5. Toentertijd was FC Twente het slachtoffer. Toch leek het er lange tijd op dat PSV voor de zoveelste keer kampioen zou worden (toen al zes keer in zeven jaar tijd),maar op het laatst gingen de Zwartrokken veel punten verspelen.

Zo werd thuis van RKC Waalwijk met 0-3 verloren en liet het ook punten liggen in een gedeeltelijke inhaalwedstrijd tegen FC Dordrecht. En er was natuurlijk die zeperd in Arnhem tegen Vitesse, waardoor Feyenoord ineens op voorsprong kwam op weg naar het dertiende kampioenschap. Het was het seizoen van John de Wolf, de Rambo van Feyenoord, en van Henk Fraser, meedogenloze verdediger maar ook met een opmerkelijk sierlijke looptechniek. Henk had zich eerder in 1991 onsterfelijk gemaakt als matchwinnaar tegen PSV in Eindhoven voor de beker (0-1), kort nadat Feyenoord daar nog in competitieverband met 6-0 was verpletterd, waarna er een doeltreffende trainerswissel had plaats gevonden. De jaren 1991-195 vormden sowieso een bijzondere episode uit de clubgeschiedenis, omdat Feyenoord toen 5 jaar achter elkaar een prijs won en in totaal 6: vier bekers, een supercup en een landstitel (in 1993 dus).

Na dat succes zou het voor modernere Feyenoord-begrippen “slechts” zes jaar duren eer weer een kampioenschap kon worden gevierd. Dit keer werd Feyenoord vroegtijdig kampioen en met een straatlengte voorsprong op de achtervolgers. Feyenoord won twee keer van PSV, in Eindhoven met 1-2 en in Rotterdam met 3-1. Tegen Ajax bleef het thuis op 1-1 steken na een verbeten gelijkmaker van Kees van Wonderen, een speler waarvan Feyenoord veel plezier zou hebben. Bert Konterman was toen zijn kompaan in het hart van de verdediging. Een andere belangrijke speler, enigszins vergelijkbaar met Dirk Kuijt qua opzwepend EN scorend vermogen was Peter van Vossen. De enige dissonant was wederom een dramanederlaag in Amsterdam (6-0), al was Feyenoord de week daarvoor (op 25 april 1999) wel kampioen geworden door in de Kuip tegen NAC met 2-2 gelijk te spelen en de enige theoretische concurrent voor de titel

(Vitesse) in Nijmegen met 3-1 onderuit ging tegen aartsrivaal NEC. Bij Feyenoord was dat jaar de aanvalsleider Julio Ricardo Cruz.
Ja en daarna werd het dus een hele lange zit tot het afgelopen seizoen, eer Feyenoord eindelijk zijn vijftiende titel pakte sinds de oprichting in 1908. Tussendoor werd wel de UEFA-Cup (2002) en twee keer de beker (2008 en 2016) gewonnen, maar voor het overige was het natuurlijk een vreselijke kaalslag met veel mislukte seizoenen. Het hoogst haalbare was twee keer de tweede plaats en 1 keer een gedeelde tweede plaats met een minder doelsaldo (feitelijk derde dus). Veel te weinig voor een grote club als Feyenoord waar volgens toenmalig technisch directeur Peter Bosz jarenlang geen topsportklimaat heerste en ook financieel gezien door een enorm diep dal moest worden gedwaald en gedoold. Hopelijk kan Feyenoord het niveau nu wel vasthouden en valt het niet weer ver terug zoals in het verleden al te vaak gebeurde. Jammer dat Ronald Koeman nu opnieuw zijn vizier heeft gericht op een belangrijke Feyenoorder (Jorgensen) waar hij dat eerder ook al deed ten aanzien van Clasie en Pelle.

Er schijnt nu al 20 miljoen te worden geboden dus onze Deense centrumspits is daarmee wel gezien voor ons. En zoals ik al eerdere opmerkte, Feyenoord werd alleen in 1962 in successie landskampioen en heeft dat kunststukje dus nooit meer kunnen herhalen, waar PSV maar liefst twee keer en Ajax 1 keer vier keer achter elkaar de titel pakte. Maar goed, de transfer carrousel draait nog lang en er kan dus van alles gebeuren. Hoe dan ook, Feyenoord moet ieder jaar weer serieus gaan meestrijden om de titel en dus niet alleen in theorie. Voor zover u nog met vakantie gaat wens ik u een mooie tijd toe en als u al geweest bent of gewoon thuis blijft evenzeer!

ForLife en ForEver
Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart

Terugkerend patroon

Nog zes wedstrijden
Dan zit het seizoen er al weer op

De KNVB heeft 020 weer naar het kampioenschap kunnen leiden
En ook in het beker toernooi was de arbitrage weer 020-top

Hoe vervelend het ook is
Het lijkt al zo gewoon

Want als ik mij niet vergis
Is het een al jaren terugkerend patroon

Wij zijn Feyenoord

Wij zijn super fanatiek
In goede en in slechte tijden

Wij zijn het beste publiek
Ook al is het vaak ook lijden

Wij laten onze club nooit in de steek
Weglopen is bij ons ongehoord

Wij staan er elke week
Want wij zijn Feyenoord

JJO

Eindelijk weer eens thuis gewonnen van Heerenveen!

Beste Feyenoord-vrienden,

Vanmiddag weer eens de jaarlijkse ontmoeting met de ‘Fryske pompebled’, waarbij ik het accent circonflexe (het dakje) niet op de laatste ‘e’ kan zetten ten einde vervorming van de tekst te voorkomen.

In het wat verdere verleden ging ons die partijtjes met Heerenveen, zeker in thuiswedstrijden, meestal bijzonder goed af. We trokken vaak aan het langste eind, soms zelfs met redelijk grote uitslagen zoals 5-0, 5-1 en 6-2. De eerste keer dat Feyenoord in eigen huis onderuit ging tegen de Friese trots was op 1 mei 2005, toen wij nota bene de verjaardag van mijn vrouw vierden (2 mei jarig). In aanwezigheid van een fervente PSV-supporter keek ik met lede ogen naar de dramatische verrichtingen van mijn favorieten, inclusief de onvolprezen Dirk Kuyt. De eerste nederlaag in Friesland was al een aantal jaren eerder geleden: op 12 maart 1997 ging Feyenoord in bekerverband in het Friese Haagje met 2-1 onderuit.

Heerenveen is voor Friese begrippen een roemruchte club, die ooit een van de grootste Nederlandse voetballers aller tijden heeft voortgebracht en waar ook het huidige stadion van Heerenveen naar is vernoemd: Abe Lenstra.

Men memoreert in Heerenveen graag de beroemde zege op Ajax, waarbij Abe het na een schier kansloze ruststand van 1-5 in het voordeel van de Mokummers plotseling op zijn heupen kreeg en zo’n beetje in zijn eentje zijn club naar een 6-5 triomf leidde. Zelf herinner ik mij hoe Abe, die behalve als briljant ook bekend stond als superlui, op 14 maart 1956 met twee goals in het Rheinstadion te Duesseldorf wereldkampioen West-Duitsland vloerde. ‘Der ehemalige Weltmeister’ (WK Zwitserland 1954) kwam dankzij een eigen doelpunt van Cor van der Hart nog tot 1-2 terug, maar weken nadien had men het in Nederland op euforische wijze nog over die onwaarschijnlijke zege, die zich pas in 1988 zou laten herhalen tijdens het voor Oranje zo roemrijke EK in Duitsland. Tot dan zouden de wedstrijden tegen de oostelijke rivaal gekenmerkt zijn door louter nederlagen (zelfs een keer met 7-0), af en toe onderbroken door een gelijk spel. Wel waren we op 18 juni 1978 de morele winnaar toen Rene van de Kerkhof tijdens het beruchte ‘Argentijnse’ WK  de 2-2 binnenschoot, waardoor de Duitsers werden uitgeschakeld voor de wereldbeker en wij de finale zouden bereiken, na eerst ook nog te hebben afgerekend met de Italianen (1-2). De Duitsers verloren overigens toen ook het laatste duel tegen hun Oostenrijkse broeders (3-2), waarvan wij eerder in de poule nog met 5-1 hadden gewonnen.



Hoe het vanmiddag zal aflopen is op dit moment natuurlijk koffiedik kijken. De prestatiecurve van ons dierbare Feyenoord is dit seizoen grilliger dan ooit en eigenlijk best wel teleurstellend, aangezien dit jaar de kans groter dan ooit was om eindelijk weer eens massaal naar de Goalsingel op te trekken (maar dan graag zonder de kennelijk onuitroeibare rellen en vernielingen). Er is veel over gediscussieerd, met name ook door aangeven van Raymond Verheijen, over de titelkansen die Feyenoord het nu langzaam aflopende seizoen heeft laten liggen, zodat ik daar nauwelijks meer iets aan heb toe te voegen.  Het onwankelbaar trouwe Legioen (dat was in de jaren tachtig wel anders) is er helaas weer eens mee te kort gedaan, maar ook Ronald Koeman miste daardoor een unieke kans om op de valreep van zijn 5-jarige verblijf bij Feyenoord (in twee termijnen) alsnog een prijs te pakken. Wat dat betreft is zijn reactie (‘Dat is achteraf praten’) wel erg laconiek op de vraag waarom hij niet eerder van tactiek is veranderd dan pas tegen FC Groningen in de Euroborg. Hoe dan ook, ik ben benieuwd welk strijdplan de rossige Zaankanter voor dit duel heeft uitgebroed. Hopelijk zit er meer in dan de drie gelijke spelen welke de afgelopen drie jaar in eigen huis tegen de Friese fierljeppers het hoogst haalbare bleken.

Dat laatste bleek vanmiddag in de volledig uitverkochte Kuip inderdaad het geval. De eerste helft was van beide kanten eigenlijk bar en boos, maar in de tweede helft liet Ruud Vormer het Legioen al rap juichend opveren door uit een vrije trap net buiten de zestien de bal in de voor hem linker hoek te krullen (1-0). De Friese doelman stak er geen hand naar uit. Later liet hij zich op vergelijkbare wijze verrassen door de immer zwoegende Lex Immers (wat een kolossale inzet!!), alvorens wel een slecht ingeschoten penalty van Vilhena uit het doel te ranselen. De rode kaart die aan die pingel werd toegevoegd (en die Van Basten ‘over de rooie’ hielp) haalde het kleine restje venijn uit de wedstrijd voor zover dat nog aanwezig was. Feyenoord passeerde PSV daardoor voor de tweede maal in successie voor een directe plaats in de voorronde van de EL of wellicht zelfs voor de CL. De laatste jaren zijn beide hindernissen voor Feyenoord evenwel te hoog gebleken, dus al te veel waarde moeten we maar niet hechten aan de onderlinge strijd tussen Twente, Vitesse, Feyenoord en PSV om het zilver, het brons, en de eervolle vermelding van de vierde plaats.

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart

Vervelend gevoel

Ik ben blij met de winst in het hoge noorden
Toch bekruipt mij een vervelend gevoel

Ik weet niet goed hoe het te verwoorden
Maar misschien begrijp je toch wat ik bedoel

020 verspeelt ondanks de KNJB weer punten
Ook de Duitsers doen niet wat ze moeten doen

Als wij de laatste weken niet hadden lopen “stunten”
Waren we aan het eind gewoon de kampioen

 

Beste Feyenoord-vrienden,

‘De teerling is geworpen! (Alea iacta est)’ riep Julius Ceasar uit toen hij het riviertje de Rubicon overstak om vervolgens aan het hoofd van zijn legioen de macht te grijpen in het destijds nog republikeinse Rome.

Voor hem was er geen weg terug, het was erop of eronder. Voor zo’n apocalyptische keuze stond Martin van Geel uiteraard niet toen hij het eens werd met de second best trainer Fred Rutten. Maar een cruciale beslissing heeft onze technisch directeur natuurlijk wel genomen door vooralsnog voor een jaar in zee te gaan met deze uit het Gelderse Wijchen afkomstige coach. Ik denk vanuit mijn beperkte kennis van zaken dat Fred Rutten naar omstandigheden de beste optie voor ons immer nog armlastige Feyenoord is. Zeker, hij heeft als voetbaltrainer slechts 1 miezerig KNVB-bekertje op zijn naam staan, maar Ronald Koeman zou wensen tijdens zijn vijfjarige loopbaan als Feyenoorder (twee jaar als voetballer en drie jaar als hoofdcoach) deze tweede nationale hoofdprijs met onze club gewonnen te hebben. Dan had hij zich kunnen laten toejuichen vanaf het stadhuisbalkon op de Goalsingel en zich blijmoedig kunnen vergapen aan de gigantische menigte die zo’n heuglijk feit alsdan ten deel was gevallen.

Maar prijzenpakker Ronald Koeman won in al die jaren helemaal niets met Feyenoord, noch in de periode 1995-1997, noch in de jaren 2011-2014.

Feyenoord kan helemaal geen pretenties koesteren wat het winnen van prijzen betreft. Alleen bij een heel gelukkige loting met het liefst allemaal thuiswedstrijden tegen middenmoters, laag geklasseerde clubs  of amateurs zou het veroveren van de KNVB-beker tot de haalbare mogelijkheden behoren. Zoals Bert van Marwijk die dus won in 2008, met thuiswedstrijden tegen FC Utrecht (3-0), FC Groningen (3-1), PEC Zwolle (2-1)en NAC (2-0) en alleen een uitwedstrijd tegen mijn plaatsgenoot SV Deurne (0-4).  Met als apotheose de finale tegen Roda JC (2-0). Vooral Ajax moet Feyenoord daarbij niet tegen komen, want de statistieken ten aanzien van onze voormalige aartsrivaal zijn dramatisch, stel ik met bloedend hart vast.

Fred Rutten past volgens mij qua persoonlijkheidsstructuur heel goed bij het huidige Feyenoord. Niet alleen omdat hij in staat moet worden geacht jonge spelers beter te maken, maar ook omdat het gewoon een heel aardige en sociale man is. Enkele jaren geleden hadden mijn dierbare echtgenote en ik een arrangement in een Fletcher hotel in Paterswolde. Het was tijdens het laatste competitieweekend van het seizoen 20010-2011. Feyenoord had in de voorlaatste wedstrijd op honingzoete wijze wraak genomen voor het eerdere 10-0 debacle in Eindhoven door PSV in De Kuip met een 3-1 revanche een zeer riante kans op de landstitel 2011 te ontnemen en ook die laatste wedstrijd tegen FC Groningen (heel toevallig onze tegenstander van hedenmiddag) zou PSV overigens niet meer winnen (0-0). Terwijl wij in het restaurant van ons diner zaten te genieten reed tot mijn verrassing opeens de spelersbus van de Zwartrokken langszij het restaurant. Toen mijn vrouw een halfuur later even naar onze hotelkamer wandelde kwam zij eerst de chauffeur van de bus en even later Fred Rutten tegen in de gang. Terwijl de chauffeur met zijn neus in de lucht mijn vrouw passeerde zonder haar een blik waardig te keuren groette juist de qua status veel hoger op de maatschappelijke ladder gepositioneerde Fred Rutten mijn echtgenote uiterst hoffelijk. Het is maar een eenvoudig voorbeeld en een momentopname, maar ik zal die simpele metafoor van mijn lief in dat Fletcher hotel nooit vergeten. Fred Rutten gaf daarmee wat mij betreft zijn visitekaartje af als gentleman die zich niet te groot voelde om een voor hem volkomen onbekende en anonieme passante in die hotelgang op beleefde en vriendelijke wijze te groeten, waar de buschauffeur dwars door haar heen keek. Het sympathieke beeld dat de media altijd van de Gelderlander hebben geschetst past daar als gegoten bij.

Fred Rutten past met zijn staat van dienst natuurlijk ook veel beter bij Feyenoord dan Louis van Gaal of Co Adriaanse, hoe graag ik die beide trainers omwille van hun profiel en palmares ook bij Feyenoord zou hebben willen zien werken. De kwaliteiten van beide heren zijn boven elke twijfel verheven, maar wellicht meer nog dan het Legioen zagen zij in niet bijster te passen bij onze club. Mijn vaste reismaatje naar en van de Kuip, afkomstig uit Helmond en ook de meeste uitwedstrijden van Feyenoord bezoekend, had overigens al aangekondigd geen seizoenkaart meer te zullen nemen indien Van Gaal  zou zijn ingegaan op het aanbod van Martin van Geel. Hij zal daar niet alleen in hebben gestaan. Bij Co Adriaanse was die weerstand iets minder groot, maar gelet op deze negatieve bijverschijnselen is met de komst van Fred Rutten dat gevoelsmatige probleem meteen opgelost. Er zijn nu nog wel de nodige reserves ten aanzien van ‘Graaf Slis’, maar ik schat in dat die bedenkingen als sneeuw voor de zon zullen verdwijnen door de ontwapenende innemendheid van Gelderse Fred, maar vooral ook door zijn kundigheid als coach jegens in het bijzonder de jonge spelers, waar volgens mij de rek nog lang niet uit hoeft te zijn. Een mens kan zijn grenzen nu eenmaal vaak veel meer verleggen dan wat hij zelf voordien mogelijk achtte. Ronald Koeman was als voetballer en als trainer een prijzenpakker, maar won er in beide rollen niet eentje bij Feyenoord. Fred Rutten won als trainer behalve die ene beker (2001) en overigens de Intertoto Cup (2006) met FC Twente nog helemaal niets (wel ‘Trainer van het jaar 2008’) en wie weet gaat hem dat als speling van het lot nu juist wel lukken met ons dierbare Feyenoord. En als hij daar niet in slaagt – en die kans is levensgroot– dan nog past hij dus heel goed bij het eigentijdse Feyenoord, dat zelden meer prijzen pakt. Die laatste conclusie is niet gespeend van enig cynisme, maar is tegelijkertijd ook ter relativering van de hele situatie bedoeld. Wat mij betreft is Fred Rutten dus van harte welkom en ik wens hem dan ook heel veel succes toe bij de uiterst complexe en loodzware klus die hem in De Kuip te wachten staat.

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart.

Duizend en 1 nacht

Hoe lang moet het duren
Voor het lege gevoel verdwijnt

Het valt toch niet te sturen
Wanneer de Rotterdamse zon weer schijnt

Hoeveel seizoenen moeten we wachten
Voor we in optocht naar de Coolsingel gaan

Al duurt het duizend en 1 nachten
Wij blijven altijd achter Feyenoord staan

JJO

 

Seizoen definitief over en uit

Beste Feyenoord-vrienden,

Terwijl heel de wereld de adem inhoudt omdat op de Krim de klok dreigt ruim anderhalve eeuw te worden teruggedraaid naar de episode 1853-1856

(Krim-oorlog) waarin ‘The lady with the lamp’ (Florence Nightingale) met haar gedreven naastenliefde geschiedenis schreef maken wij ons op voor een wedstrijd die ooit tot ‘De Klassieker’ werd betiteld. Dat was in een tijd dat Feyenoord en Ajax de absolute hegemonie in Nederland deelden en die heerschappij zelfs enige tijd over Europa en de hele verdere wereld betwistten. Helaas, die Klassieker is anno 2014 verworden tot een duelletje in de marge van de Europese krachtsverhoudingen, waar Feyenoord al jaren niet meer thuis geeft en Ajax drie dagen geleden een tweede afstraffing in successie kreeg die nog maar enkele jaren terug zeer onwaarschijnlijk zou zijn geweest. Maar waar Ajax op nationaal niveau op weg lijkt naar zijn vierde achtereenvolgende landstitel is ons dierbare Feyenoord van de twee voetbalgiganten van weleer tot mijn diepe leedwezen het verst terug gevallen. Het nu zijn einde naderende seizoen is het vijftiende van een lange reeks waarin Feyenoord definitief heeft afgehaakt voor de blinkende schaal die vele tienduizenden in vervoering had kunnen brengen op de hoofdslagader van de Rotterdamse binnenstad welke in betere tijden tot Goalsingel werd omgedoopt.

Er is de afgelopen weken veel te doen gewest om het arbitrale onrecht dat Feyenoord werd aangedaan. Ronald Koeman kon zich niet langer in toom houden, Graziano Pelle botvierde zijn frustraties op wat elektronica in de spelerstunnel van de Grolsch Veste en de Legionairs waren hevig verontwaardigd over zoveel scheidsrechterlijke benadeling van hun favorieten. Alleen de pers meesmuilde naar hartenlust. Vrij vertaald schamperde Sjoerd Mossou, naar aanleiding van Koemans verwijt dat het Rotterdamse AD het wel eens wat nadrukkelijker voor de plaatselijke trots zou mogen opnemen, dat Feyenoord vooral de hand in eigen boezem moest steken met onder meer een verwijzing naar het Italiaanse wangedrag en NAC-supporter Chris van Nijnatten vond dat er helemaal niets aan de hand was met de arbitrage. Nu kan ik mij voorstellen dat hij als NAC-fan aan de penalty die Feyenoord in Breda door Nijhuis in de slotminuut door de neus werd geboord daarbij schielijk voorbij wilde gaan, maar in en tegen Twente werd de Rotterdamse ploeg twee geheide strafschoppen onthouden, de tegenstander al in de beginfase een rode kaart bespaard en in de slotseconden een uiterst omstreden buitenspeldoelpunt in ons nadeel toegekend. Als je dan doodleuk neerkrabbelt dat er feitelijk niets aan de hand is ben je als sportjournalist toch echt de weg kwijt en zou je als krantenlezer zo je abonnement van het AD kunnen opzeggen. Mossou vindt dat zijn journalistieke neutraliteit waar het zijn stadgenoot Feyenoord betreft gewaarborgd moet blijven, maar veronachtzaamt het feit dat de Amsterdamse media, door Gerard Cox in de Feyenoord-krant destijds de Ajax-maffia genoemd al sinds jaar en dag hun clubvoorkeur op onverhulde en ongegeneerde wijze laten blijken. De volkskrant loopt daarbij als gedoodverfde kwaliteitskrant voorop, samen met de Telegraaf en treinkrant Spits, waar Ajacied Jaap Visser wekelijks zijn Ajax gezinde teksten uitkraamt. Een beetje tegengas van de kant van het in Rotterdam gevestigde AD zou dus geen kwaad kunnen, maar helaas.

Natuurlijk heeft Feyenoord onvoldoende kwaliteit in huis om op overtuigende wijze een greep naar de titel te doen, maar juist onder die omstandigheden is het niet nodig dat non-valeurs als Liesveld, Nijhuis en Serdar Gozubuyuk (de trema’s laat ik om technische redenen achterwege) de concurrentie een handje helpen. Want Feyenoord was zowel tegen NAC als tegen FC Twente veruit de betere ploeg en de overwinning werd de club niet alleen onthouden door eigen onvermogen bij de afronding, maar ook door vooringenomenheid en lafhartigheid van de arbitrage. Scheidsrechter dienen integer te zijn, ook jegens de uitspelende ploeg en dienen zich niet te laten leiden door hun onderhuidse clubvoorkeur, zoals bij Liesveld op onverholen wijze het geval is. 

De wedstrijd tegen Ajax is gespeeld en voor de zoveelste maal had de toch niet al te indrukwekkende ploeg uit het Mokumse een verlammende uitwerking op de Feyenoorders. Ondanks het grote verloop onder de spelers door de jaren heen wordt die negatieve clubcultuur (slap spelen tegen Ajax) op een of andere manier zorgvuldig in stand gehouden. Scheidsrechter Kuipers heeft in tegenstelling tot zijn collega’s Nijhuis en Gozubuyuk geen doorslaggevende rol bij de uitslag gespeeld, maar leek zich evenzeer niet aan de indruk te kunnen onttrekken niet bijster veel met Feyenoord op te hebben. Zo kende hij al in de beginfase een lachwekkende vrije schop dicht bij de zestien toe aan de spelers met de rossige outfit. Die was voor de volle 100 % onterecht toegekend en de bal had er zo maar in kunnen vliegen. Verder weigerde hij geel te trekken bij twee pittige overtredingen van Ajacieden, maar was hij er even later als de kippen bij om Clasie geel te geven voor een vergelijkbare overtreding. Ach, het maakt allemaal niet zo veel uit, ik schreef vorige week als dat dit een wedstrijdje om des keizers baard was en het had er alle schijn van dat de Feyenoorders er net zo over dachten, gezien de bitter weinige inspiratie die de ploeg ondanks de schitterende ambiance van een stampvolle Kuip kon opbrengen.

 Voor mij was vorige week het seizoen al over, de overige wedstrijden kunnen dienen ter voorbereiding van de volgende competitiejaargang.

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart

Mineur

Nog doodziek van de nederlaag
Lees ik dat Rutten volgend seizoen trainer wordt

Welke gek splits hem in onze maag
Het technisch beleid schiet weer eens te kort

Een man met de uitstraling van een zaterdag amateur
Die niet bekend staat als een groot orakel

Hoe druk je je supporters nog verder in mineur?
Een dag na het vreselijke 020 debacle

JJO

Het laat je koud!

Wij zijn supporters in hart en nieren
Altijd staan wij achter onze trots

Maar jullie weten het steeds te verstieren
Het is jullie mentaliteit waar ik van kots

Laat verdomme zien dat je ook van Feyenoord houdt
Vreet wat mij betreft elke grassprietje op

Ogenschijnlijk laat onze liefde jullie koud
En weer blijven wij achter met een mega-strop

JJO