Feest-calorieën

Foto: Voorgerechten in wording © Irene Damminga

Zo, de decembermaand is weer achter ons.
Een maand vol feest en calorieën zal ik maar zeggen. Ik doe daar op mijn manier ook aan mee en ook ik ben wat zwaarder dan ik zou willen.

Sinterklaas doet me wat dat betreft weinig. Al die suikerzoete spullen; ik ben er eigenlijk niet van.
Kerst en Nieuwjaar zijn wat moeilijker. Ik ben een enthousiaste hobbykok en sta graag in de keuken, zeker met die dagen. Alles wat er met Kerst en Nieuwjaar op tafel komt heb ik (als ik het voor de eerste keer mijn gasten voorschotel) al minimaal één keer eerder gemaakt om zelf te proeven hoe het smaakt.
Zo was dit jaar mijn carpaccio-amuse meermaals op herhaling, omdat er in het aanvankelijke recept rauwe eieren zaten en dat kan volgens mij niet meer. Ik heb nog onlangs iemand horen zeggen: “Het gebruik van rauwe eieren is als een soort Russisch roulette. Eén op de zoveel eieren is tegenwoordig besmet, dus je weet nooit of jouw gerecht wel of geen slachtoffers maakt.”
Nou, je begrijpt dat ik dat niet op mijn geweten wil hebben, dus mijn romige zelfgemaakte mosterdmayonaise uit het recept heb ik op een andere manier gemaakt. Gewone kant-en-klaar mayonaise (ik had het kunnen weten) maakte de amuse te zout, maar met crème fraîche, fijne mosterd, dille, honing en wat andere ingrediënten werd (uiteindelijk) op Kerst een mooi voorgerecht gepresenteerd dat alom lof oogstte. Ja, er waren nog andere amuses bij het voorgerecht, maar daar gaat het nu niet om. Het recept van mijn mosterdmayonaise is overigens wel bij mij verkrijgbaar.

Het voorgerecht is tevens voorbode van nog veel meer lekkers dat daarna komt. Ik hou daar met eten sinds een aantal jaren rekening mee en verwen mijn smaakpapillen rijkelijk, maar met mate. Ik word er steeds beter in om dat (na veel oefenen) inderdaad met mate te doen, zodat ik ook nog van het nagerecht met volle teugen kan genieten; heerlijk!

Ook bijhorende wijn of anderszins geschonken alcoholhoudend vocht is een fnuikende boosdoener voor wat betreft de hoeveelheid die je denkt op te kunnen.
Met veel drank aan tafel proef je het eten minder en denk je dat je nog eens zoveel op kan dan dat de maag groot is. De gevolgen hoef ik hier niet verder uit te leggen, toch?
Ja, het valt niet mee om van een feestmaal ook en feest voor jezelf van te maken en daar heeft de kok helaas geen invloed op.

Hoe ik dit allemaal weet? Ja, ik ben ook maar een gewoon mens die met scha en schande heeft moeten leren!

Wat ik nou uiteindelijk na jaren geleerd heb?

Tja, hoe zal ik het zeggen.
Volgens mij word je niet zozeer dik van de dagen tussen Kerst en Oud & Nieuw, maar wel van de  dagen tussen Oud & Nieuw en Kerst.

 

© 2014 Marcel Vaandrager

Verplicht verdwenen woorden

Verplicht verdwenen woorden

 

Meer en meer worden vertrouwde woorden overboord gezet.

Waar ik het over heb?  Over Nederlandse woorden die uit de taal verdwijnen. Niet omdat we ze, zoals de woorden ‘wasbord’ , ‘beun’ (en binnenkort ook het woord ‘lucifer’), niet meer gebruiken of omdat ze vervallen omdat de tijd voortschrijdt. Nee, ik heb het over de woorden die op last van (marginale) protesten verdwijnen. Gaat er een belletje rinkelen als ik nog een keer het woord ‘Negerzoen’ noem? Of ‘Zwarte Piet’?

Ik weet niet waar deze waanzin van de dag vandaan komt of wanneer het precies begonnen is. Plots was het er, zo ongeveer toen onze voormalige Minister-president de zin ‘met de kennis van nu’ bedacht. Sindsdien houdt het niet meer op!

Zonder slapende honden wakker te willen maken wacht ik eigenlijk op het moment dat er een groep opstaat om de Zeeuwse Babbelaar de nek om te draaien, vanwege de babbeltrucks van onverlaten die laatstelijk negatief in het nieuws gekomen zijn. Bovendien staan Zeeuwen over het algemeen bekend als ietwat gesloten zuinige mensen, zeg maar, geen babbelgraag volk. Reden genoeg waarschijnlijk om de babbelaar te bannen.

Ook de Weespermop en de Jodekoek zitten in de gevarenzone, om er maar een paar te noemen. Laatstgenoemde wordt trouwens al sinds lang geëxporteerd onder een andere naam.

Ik begrijp overigens die ophef over Zwarte Piet niet echt. Op Radio één, de informatiezender van Nederland,  hoorde ik een historicus vertellen dat Zwarte Piet al sinds de 13e eeuw bestaat;  lang voor expansiedrift van de Hollanders.

Ik had eerlijk gezegd eerder verwacht dat er een aanval zou komen op Sinterklaas zelf. Zeg nou zelf, wie zit er deze dagen nog te wachten op een Katholieke bisschop die van kinderen houdt? Toch?
Ik verwacht ook nog wel een officieel protest van de Spaanse consul over ‘het voor straf in de zak meegenomen worden naar Spanje’. Dat land heeft het al zo moeilijk en kan met de huidig haperende toeristenindustrie deze negatieve reclame over het bestaan van een strafkolonie  in Spanje niet gebruiken.

Wat hebben we nog meer te verwachten. O ja, da’s waar ook. Onlangs zijn er diverse onderzoeken gepubliceerd over de erg nadelige invloed van suiker op onze gezondheid. Een van die onderzoeken sprak zelfs over een suikerverslaving die je kunt opbouwen zonder daar erg in te hebben.
Zullen we het Suikerfeest dan ook maar in de ban doen? Bovendien ken ik een aantal suikerpatiënten en geloof me, voor hen is suiker helemaal niet zo’n feest.

Waar dit allemaal toe leidt? Geen idee!
Ik mag hopen dat de Hollandsche verdraagzaamheid en nuchterheid waar wij in de wereld zo om worden geprezen weer wakker worden en iemand met gezag zich op niet mis te verstane wijze publiekelijk afvraagt waar we nu in vredesnaam mee bezig zijn.

Ik hoop oprecht dat we ‘met de kennis van dan’ wijzer worden.

Marcel P. Vaandrager

ech wel

Beje in gebore

op ‘t Noordplein of Katendrech,

da keje van geen vreemde hore

daddie van Rotterdam wa zeg

onbewogen

Doodgaan is nie erreg

maar ‘t stil legge!

geboren Rotterdammer

Hij mot ome zegge

tege de Willemsbrug

en tante

tege ‘t poortgebouw

Duur

Ovvie ‘n een emmer leegpleurt

 

Keuze maken.

Nouw is ‘t genoeg:

je mot kiese of kabele.

Klachten

klagers hebbe geen nood,

pochers hebbe geen brood

Alle beetjes helepe

Alle beetjes helepe

Zeej ‘t muissie

ennie piste in de Maas