Feyenoord blijft in de race om de titel

Beste Feyenoord-vrienden,

 

Ons dierbare Feyenoord heeft het na de schitterende zege van vorige week op de voorshands nog kansrijkste titelkandidaat PSV vanmiddag niet laten afweten.
Integendeel, het team demonstreerde grote klasse, een competentie waarvan wij al lange tijd weten dat die latent aanwezig is. Echter, te vaak nog blijft het bij sluimeren en daarmee gaan veel onnodige punten verloren die ons inmiddels op eenzame hoogte hadden kunnen brengen.
Daarbij dient evenwel niet uit het oog te worden verloren dat ook de concurrentie veel onwaarschijnlijke punten morst. Zo verloor PSV direct na de winterstop in eigen huis met 1-3 van PEC Zwolle en kwam Ajax thuis tegen ADO Den Haag ook niet verder dan een onverwachte remise. Maar het is zoals Ronald Koeman onlangs nog opmerkte: we moeten niet naar de concurrentie kijken, maar van de eigen kracht uitgaan. PSV en Ajax krijgen qua topduels nog een paar lastige klippen te omzeilen. Ajax moet in ieder geval nog naar Eindhoven, maar ook in Alkmaar zal het geen appeltje eitje worden, zo heeft ons de beker halve finale in Amsterdam van afgelopen woensdag laten zien. En PSV moet ook nog gaan zweten in Alkmaar en Twente, terwijl het Ajax nog thuis krijgt. Alles is dus nog mogelijk, maar laten we onze verwachtingen niet te hoog pschroeven, want we liggen vooralsnog als derde in de race, terwijl ook Vitesse nog op de loer ligt.

Wat heel mooi was vanmiddag was de galavoorstelling die Feyenoord ons in de eerste helft voorschotelde. De ploeg speelde toen als een heuse titelpretendent, maar doordat een groot aantal kansen werden verknoeid hield  je het gevoel dat NEC onnodig in de wedstrijd bleef en het dus nog niet was gedaan. Dat bleek ook wel na rust, toen de  Nijmeegse Eendrachts Combinatie aanzette tot iets wat op een offensiefje leek. Maar veel had Feyenoord er niet van te duchten en in de slotfase kon Boetius het uiteindelijk afmaken met een fraaie derde goal, hard en strak in de voor hem linkerhoek geknald.

Als Feyenoord deze ‘winning mood’ kan vasthouden kan het dus nog heel leuk worden. Mijn gedachten dwalen daarbij af naar het seizoen 1992-1993, toen bij de enige concurrent om de titel (PSV) de klad er danig in kwam en er zelfs thuis met 0-3 van RKC werd verloren. Toen werd de geest vaardig over Feyenoord, rook het de titel  en kwam de ploeg onder de bezielende leiding van klasbakken als John de Wolf en Henk Fraeser in een flow terecht. Die hield aan tot de laatste wedstrijd toen FC Groningen in het Oosterpark  stadion met 0-5 door antiheld Jozsef Kiprich, de blonde Socrates, de balvaardige Gaston Taument en Regi Blinker, voormalig Real Madrid speler Johnny Metgod, de onverzettelijke Ruudje Heus en het eerder genoemde koningskoppel De Wolf en Fraeser werd afgedroogd. Daarmee voorkwam Feyenoord dat het gulzige PSV in acht jaar tijd zeven keer de titel in de wacht kon slepen. Zes keer in zeven jaren was al dominant genoeg. De Eindhovenaren waren er kennelijk zo door aangeslagen dat zij zelfs de afsluitende wedstrijd in dat voor ons zo glorieus verlopen seizoen niet thuis van Volendam konden winnen (2-2).

Het verschil met toen was dat Ajax al eerder afhaakte voor de titel en ploegen als FC Twente, Vitesse en AZ geen titelkandidaten waren. Nu staan 4 clubs heel dicht bij elkaar die ook in competitieverband hier en daar elkaars paden nog kruisen. Ongekend spannend dus die Eredivisie, waarover in Nederland zelf ook vaak nogal neerbuigend wordt gedaan.
De doorgestroomde jeugd blijkt als collectief, maar ook individueel een geweldige lichting te zijn geworden. Spelers als Boetius, Vilhena, De Vrij, Bruno Martens Indi en Nelom tonen steeds nadrukkelijker hun grote voetbalcapaciteiten. De vraag is of er qua aanstormende jeugd nog meer voor ons in het vat zit. Dit weekend verloor Feyenoord A1 tot mijn onaangename verrassing thuis met 0-3 van PSV. Van de club nota bene die maar heel mondjesmaat talenten van de Herdgang laat doorstromen naar het eerste elftal. Het is nog steeds kopen van de klok slaat aan de Frederiklaan nummer 10, waarbij eerst de elektronische suikeroom en tegenwoordig de gemeente Eindhoven de flappentapper laat draaien. Vorig jaar leverde dat alleen de casinobeker op, maar die krijgt PSV de laatste jaren nogal eens cadeau dankzij een stelselmatig een onwaarschijnlijk gunstige loting.

Of het dit jaar voor ons geliefde Feyenoord eindelijk weer eens gaat lukken is een vraag die de traditionele top drie de komende maanden onderling gaat uitmaken. Na 12 mei weten we het antwoord.

ForLife en ForEver

Rood-wit-zwart

Feyenoord-hart

De trouwfoto van Willem en Jobien

Wij zijn 27 oktober1965 getrouwd. Zoals je kunt zien was er veel familie. Het was een hele zonnige dag. Op het stadhuis in Rotterdam was (Joris  Yvens ) een film over de wederopbouw van Rotterdam aan het maken. Hij vroeg toen aan alle bruidsparen of hij de opnames mocht gebruiken. Wij dachten de hele dag de bruidsparen filmen, dan worden wij toch niet uit gekozen’  Maar ja wel hoor wij werden het. De film kwam een paar maanden later in  de bioscoop. Wij gingen kijken, waren met ongeveer 20 mensen.
De oevreuze vroeg aan ons waarom we met zoveel mensen waren Mijn oma zei vol trots het bruidspaar wat in de film te zien is zijn zij  ( en wees naar ons ) De film begon en net voor wij in beeld kwamen stopte ze de film.En kregen wij een spot op ons gericht, en werd er omgeroepen het bruidspaar zit hier in de zaal. Je begrijp natuurlijk wel dat we niets meer van de film gezien hebben.We zij 1 week later samen nog eens wezen kijken. Het was natuurlijk wel een belevenis. Eind van het jaar zijn we dus 47 jaar getrouwd

Spugende mannen

Je ziet ze tegenwoordig overal en het zijn altijd mannen. De Spugers. Vroeger zag je ze volgens mij alleen tijdens voetbalwedstrijden op televisie. Na een mooie pass of een geslaagde dribbel vloog er een fluim uit de mond van de speler. Onwillekeurig moet ik bij die voetballers steeds denken aan een hondje. Het hondje van meneer Pavlov. Dat hondje begon hevig te kwijlen als hij een belletje hoorde. Dat kwam omdat zijn baasje hem had geleerd, dat hij iets lekkers kreeg na het horen van dat belletje. Blijkbaar leren de trainers de jongens op het veld ook dat zij iets lekkers krijgen na een geslaagde actie. Ze lopen in ieder geval voortdurend met te veel spuug in hun mond dat ze dringend kwijt moeten. Ik krijg ook wel eens iets lekkers, maar is spuug nooit. Ja, als ik op de fiets zit en er zo’n klein pestvliegje in mijn mond vliegt, dan probeer ik hem uit mijn keel te rochelen. Het lukt mij echter nooit om zo’n mooie egale fluim te produceren. Al pedalerend draai ik mijn hoofd opzij en spuug het te veel aan speeksel met grote kracht van mij af. Het resultaat is steevast een lange sliert slijm die langs mijn wang wappert en zich uiteindelijk op mijn schouder nestelt. Oh, wat zou ik op zo’n moment graag een voetballer zijn. Al was het alleen maar om de techniek van het spugen te beheersen. Blijkbaar probeert tegenwoordig de halve mannelijke bevolking in Nederland een beetje op een profvoetballer te lijken. Massaal wordt het spuuggedrag van de voetbalvelden gekopieerd in het Nederlandse straatleven. In de winkelstraten zie ik mannen voortdurend de straat bevochtigen. Zou de vrouw hem net iets lekkers beloofd hebben, als hij het nog even volhoudt, denk ik dan. Op de perrons van trein en metro zie ik jonge mannen voortdurend spugen. Zouden zij aan hun meisje denken, dat  thuis klaar zit om hen eens lekker te verwennen? Als ik naar huis ga is mijn vrouw meestal thuis en heel vaak heeft zij ook iets lekkers voor mij gekookt. Toch voel ik nooit de aandrang om al op het perron blijk te geven van mijn gevoelens. Als het water mij al in de mond loopt bij de gedachte aan dat heerlijke prakkie, dan slik ik het gewoon weer in. Ik vind het een vreemd fenomeen. Spugende mannen.