Coolsingel t/m Dortsestraatweg

[nggallery id=10]

Boompjes t/m Coolsingel

[nggallery id=7]

Beursplein t/m Boompjes

[nggallery id=5]

1e Middellandstraat t/m Beursplein

[nggallery id=3]

Duik in Hofplein

Roel en Eveline op zoek naar de Echte Rotterdammert:

Stelling; De Echte Rotterdammert heeft ooit wel eens iets gevierd met een duik in de Hofpleinfontein.

 

Zangeres Zonder Naam in Ahoy

In 1986 verzorgde onze Zangeres Zonder Naam een legendarisch optreden in Paradiso. Die avond werd een versie opgenomen van haar jaren zestig hit ‘Mexico’. Een dj bewerkt een beetje deze versie en de vernieuwde versie werd een mega hit. Mary had de harten van heel Nederland veroverd. Jong en oud brulden het nummer mee en op menig feestje mocht ‘Mexico’ niet ontbreken. De Zangeres Zonder Naam was ‘hot’ en in feite was dit haar wraak op Johnny Hoes. In 1975 brak Mary met producer Johnny Hoes. Het zou een lang juridisch proces worden waarin zij uiteindelijk  financieel aan het kortste eind trok.

Het waren destijds nog de jaren met de befaamde Rotterdamse Zesdaagse in het Sportpaleis Ahoy. Een wielerfestijn van formaat en zes dagen plezier en genot. Traditioneel was op de maandag de ‘horeca-avond’ met  een optreden van Lee Towers. Peter Post zwaaide de scepter en bepaalde wat er wel en niet gebeurde tijdens de Wieler Zesdaagse. De maandagavond was meer een sociale happening dan genieten van het wielrennen. Het was in feite een beetje van ‘zorgen dat je aanwezig was’. Ik was in het bezit van een perskaart, dankzij mijn broer, en kon mij overal in Ahoy vrij bewegen. Naar het wielrennen keek je eigenlijk niet, want het ging op de maandagavond om de gezelligheid. Een uitverkocht sportpaleis met voornamelijk mannen die meer oog hadden voor een biertje dan voor de wielrenner op de baan. Peter Post had al een aantal jaar eerder de beslissing genomen om artiesten te laten optreden om zo de Zesdaagse aantrekkelijker te maken. Natuurlijk was Lee Towers de sleutel tot succes, maar zo mocht ook Andre Hazes zijn opwachting maken in Ahoy. Lee Towers stond eigenlijk altijd vast, maar wie er verder dan zou optreden, werd eigenlijk als een soort verrassing achter de hand gehouden. Ook stond vast dat de ‘finale’ in handen was van Lee met uiteraard “You Never Walk Alone”. Die bewuste avond ging het echter in Ahoy anders, want als verrassingsact was niemand minder dan de Zangeres Zonder Naam geprogrammeerd. Peter Post was bezweken onder de ‘druk’ van de sportjournalisten. Het bleek uiteindelijk geen verkeerde keus te zijn geweest. Mary kon op dat moment genieten van een enorme populariteit en haar status als zangeres was niet eerder zo groot geweest. De verbazing in het sportpaleis was dan ook groot toen Lee Towers het podium betrad en het publiek vertelde dat hij deze avond niet de finale zou verzorgen. Uit diep respect vond hij het niet meer dan normaal om deze eer aan de Zangeres Zonder Naam te gunnen. Ahoy gonsde van geluid, want al die mannen wisten eigenlijk niet of ze hier nu echt op zaten te wachten. Zelf vond ik het wel grappig om ‘onze’ Mary een keer live te zien en te horen. Lee Towers deed zijn kunstje en later op de avond was het dan eindelijk zo ver! Glashelder zie ik nog Mary Servaes richting podium gaan. In de ene hand haar wandelstok en in haar andere hand de hand van haar man Sjo. Gekleed in een enorme roze jurk met een grote strik op haar buik en zij leek wel op een goed verpakte Belgische bonbon. Ahoy veerde op en begroette haar op innemende wijze. Met moeite bereikte zij uiteindelijk het podium en daar stond zij dan in de schijnwerpers die zij verdiende! Zij bracht haar hits uit het verleden ten gehore en ook al zou waarschijnlijk niemand in Ahoy toen een plaat van haar in huis hebben gehad; iedereen kent haar nummers. Ahoy zong uit volle borst mee en het was genieten. Al die kerels die met overtuiging “ach Vaderlief, toe drink niet meer”  en “Keetje Tippel” meezongen. De apotheose kwam natuurlijk met “Mexico”.  Het dak ging er af in Ahoy. Zij werd in de armen gesloten en dit was meer dan genieten. Peter Post stond meer dan zichtbaar te genieten, want dit was met recht een schot in de roos. Het sportpaleis beefde en deinde, want hier gebeurde iets onvergetelijks. Mary genoot er zelf ook met volle teugen van en gaf ook nadrukkelijk de credits aan de dj die haar versie van ‘Mexico’ had bewerkt. Een ieder die dit heeft mogen meemaken, zal zich dit zeker herinneren tot in lengte van dagen. In 1987 gaf de zangeres haar legendarische afscheidsconcert, maar wat ben ik blij dat ik haar in Ahoy heb mogen zien en horen.

Respect voor DE zangeres van het levenslied!

Jeroen Noppen

Rotterdammer

Beje Rotterdammer dan?
Ik doch, ik keje ergens van.

Vruchten, groente en fruit

Foto: Irene Damminga

Vruchten, groente en fruit 

Het lijkt zo simpel; boodschappen doen….
Gewapend met een boodschappenbriefje in de hand, betreed ik de supermarkt voor onze  dagelijkse behoeften. Op de groentenafdeling gaat het hopeloos mis. Ik weeg anderhalf kilo tomaten af voor een toekomstig heerlijk soepje, maar de weegschaal dreigt roet in het eten te gooien. Hoe ik ook zoek op het keuzemenu onder de categorie groenten, de tomaten melden zich niet.
Hoe kan dat nou? Zoiets simpels als tomaten? In zoveel variaties te koop in de bewuste winkel? Ik noem de tros-, vlees-, cherry-, cocktail-, en de gewone tomaten. Om nog maar niet te spreken over variaties van de pomodori die, dankzij knappe marketing, onder veel namen en in evenzoveel veel prijsklassen te koop zijn.
Maar goed, daar stond ik; met een zak tomaten voor een krachtige tomatengroentesoep en een weegautomaat die weigerde om ze van een prijssticker te voorzien.
Hmm,  weegau-tomaat, in deze context wel een bijzonder woord, toch?
Snel even boodschappen doen was er op deze manier niet bij en onder een inwendig gemopper ‘dat de automaat vast wel weer geprogrammeerd was door iemand die het ook moest leren’ ging ik op zoek naar een supermarktmedewerker.
Ik zal jullie de zoektocht naar de juiste medewerker en de discussie besparen, maar om een lang verhaal kort te maken (van snel even boodschappen doen was echt allang geen sprake meer): Tomaten zijn fruit. En inderdaad, eerlijk is eerlijk, na het intikken van de hoofdcategorie ‘fruit’ kreeg ik onder de subcategorie ‘tomaten’ uiteindelijk ‘mijn’ tomaten te zien.
Best wel onder de indruk van mijn fout (hoe dom kun je zijn?) besloot ik om het thuis aan Google en Wikipedia te vragen. En wat denk je? Die weten het ook niet!
De beschrijving van het verschil tussen groente en fruit van Wiki wil ik je niet onthouden:

Het antwoord op de vraag aan de hand waarvan bepaald wordt of een vrucht als fruit beschouwd moet worden of als groente hangt af van het standpunt van waaruit men de zaak bekijkt.

Ja, amehoela! Iets is ‘groente’ of ‘fruit’ en niet ‘soms groente’ en ‘soms fruit’!! Maar inderdaad, als je verder leest dan zie je dat AFHANKELIJK VAN HET STANDPUNT (hoe verzinnen ze het!) groente soms fruit en fruit soms groente kan zijn. Gewoon veel woorden om te vertellen dat ze ’t niet weten!

Al lezende en langzaam wijs wordend door- en op het internet blijkt trouwens dat er echt niets nieuws onder de zon is. Met name over ‘mijn’ tomaten bestaat al sinds eeuwen onenigheid. In 1893 besliste nota bene het Amerikaanse Hooggerechtshof dat de vrucht van de tomaat wettelijk als groente (en niet als fruit) moet worden beschouwd. Hè gelukkig, het ligt dus niet aan mij.

‘En? Wat heb ik nou geleerd?  Nou, .. In ieder geval dat er gerede twijfel bestaat over de categorisering van diverse groenten en fruit. En dat er eenzelfde discussie bestaat over kruiden en specerijen, maar die hoef je tegenwoordig gelukkig niet meer af te wegen. Wellicht daarover later meer.

En, niet onbelangrijk, ik heb geleerd dat als je even snel boodschappen wilt doen, je bij een kennelijk fout moet zoeken naar alle andere, niet voor de hand liggende, mogelijkheden.

‘k Heb er een lekkere tomatengroentesoep van gemaakt met wat fijngesneden groenten, waaronder sperziebonen. Sperziebonen …. geen groente, maar peulVRUCHTEN.

Feyenoord – Tottenham Hotspur 29 mei 1974.

Zestien jaar was ik en ik mocht met mijn grote broer mee naar de Kuip. Mijn broer was toen sportjournalist bij het Algemeen Dagblad en had kaartjes gekregen om deze UEFA Cup wedstrijd bij te wonen. Natuurlijk was ik opgetogen dat ik mee mocht.

Eenmaal in de Kuip gearriveerd ontdekten wij al heel snel dat wij in het vak met alleen maar Engelsen zaten. De Tottenham supporters waren al duidelijk flink onder de invloed van drank, want zij hadden in de middag al de horeca in het centrum van Rotterdam getrakteerd op een leuke extra omzet. Zelf durfden wij amper iets te zeggen, want we waren een soort van ‘als de dood’ dat zij zouden ‘ontdekken’ dat wij Feyenoord supporters waren.

Toch was het in eerste instantie wel een gezellige boel en ik vond het wel een aparte belevenis om tussen die Engelsen te zitten.
Voor ons zagen wij nog een Feyenoord supporter. Deze man stond driftig met een grote vlag te zwaaien, maar de Engels vonden dat geen probleem.

Uiteindelijk sloeg de vlam in de pan. Stalen hekken werden omver geduwd alsof het luciferhoutjes waren, stoelen werden losgerukt en alles wat los en vast zat werd gebruikt als wapen. De Engelsen klommen over de omheining richting vak GG. Het veranderde in een oorlogstafereel.

Tot mijn verbijstering zag ik hoe met ijzeren staven op mensen werd ingehakt en hoe mensen gewoon van de eerste ring naar beneden werden gegooid. De situatie was allesbehalve veilig en wij moesten z.s.m. een veilig heenkomen zien te vinden. Nederlands praten durfden wij amper.

Doodsbang was ik, want wat ik allemaal om mij heen zag, zag je niet eens in een film. Wij baanden ons een weg en van alles vloog om mijn oren en ik hoorde geschreeuw en zag bebloede mensen om mij heen. Uiteindelijk stonden we voor een hek en mijn broer heeft mij daar een
soort van over heen gegooid. Het ergste gevaar was voorlopig geweken. Opeens hoorden we de stadionspeaker mijn broer omroepen. Hij moest zich melden in de radiokamer. Ik kan je verzekeren dat het heel, heel raar klinkt, als je opeens je naam door de luidsprekers in de Kuip hoort.

Voorzichtig probeerden wij ons een weg naar beneden te banen. Om ons heen was een veldslag aan de gang. ‘Supporters’ gingen niet met elkaar op de vuist, maar belaagden elkaar met alle mogelijke attributen die enigszins als wapen konden dienen. Terwijl wij probeerden via de trappen naar beneden te komen, baande de politie zich voorzichtig een weg naar boven.

Uiteindelijk arriveerden wij in de catacomben van de Kuip en hier ontvouwde zich een schouwspel dat ik mij tot op de dag van vandaag glashelder kan herinneren. Gewonde mannen, vrouwen en kinderen werden achter elkaar naar binnengebracht. Mijn broer moest contact opnemen met de redactie van het Algemeen Dagblad, want zij wisten dat hij in het stadion was. Ze wilden dat hij verslag zou doen van deze rellen. Ook gingen er al spoedig geruchten dat de boot, die de Tottenham Hotspur fans naar Engeland zou terugbrengen, niet van plan was om uit te varen. Mijn broer moest naar Hoek van Holland, want men verwachtte daar ook nog problemen.

Geregeld werd dat ik met een collega van mijn broer, Van Hemert van het ANP, thuis gebracht zou worden. Deze journalist moest echter ook eerst nog even zijn ‘werk’ doen en ik werd ‘gedropt’ bij de ingang van de EHBO en hier moest ik wachten. Met ontzetting sloeg ik alles gade. Kermende en bebloede mensen zouden mijn netvlies een lange tijd beheersen. Opeens vroeg een journalist iets aan mij, want ik stond daar, zonder kleerscheuren, keurig voor de deur te wachten. Ik vertelde dat ik op de desbetreffende tribune zat en dat ik alles van zeer dichtbij had meegemaakt. Binnen de kortste keren had ik tal van journalisten om mij heen. Keer op keer moest ik mijn verhaal vertellen.

Ondertussen kwam er geen einde aan de stroom van gewonden. Ik zag de meest verschrikkelijke verwondingen. Er werd geen onderscheid gemaakt tussen Nederlanders en de Engelsen. Zo lagen opeens ‘fans’, die eerder geprobeerd hadden om elkaar hersens in te slaan, nu gebroederlijk naast elkaar. Het was een enorme chaos. Uiteindelijk kwam van Hemert van het ANP mij halen. Het was tijd om te gaan. Inmiddels was de Kuip grotendeels verlaten, maar buiten was het nog een pandemonium van opstootjes en geweld. De Rolls Royce, met Engels kenteken, die wij bij het betreden van het stadion eerder die avond, in volle glorie hadden mogen aanschouwen, stond er nu bij als een schroothoop. Totaal vernield.

’s Avonds laat kwam ik totaal onthutst thuis en ik wist eigenlijk niet wat ik nu daadwerkelijk had meegemaakt.
Ik had de schrik goed te pakken en het zou jaren duren, eer ik weer de weg naar de Kuip wist te vinden.
Saillant detail is dat in de documentaire over Feyenoord vanzelfsprekend deze schokkende gebeurtenis getoond wordt en je kan dan ook duidelijk horen dat mijn broer wordt omgeroepen.
In 1974 had de wereld voor het eerst daadwerkelijk kennis gemaakt met ‘hooligans’ en vandalisme.
Het is een negatieve rol voor de Kuip, maar valt helaas niet meer terug te draaien.

Jeroen Noppen

Daarom is geen reden

Daarom is geen reden,

als je van de trap af valt dan ben je snel beneden