Wat te doen met oude postkantoor?

Wat wil de echte Rotterdammert met het oude postkantoor op de Coolsingel.

Maken we er een popkantoor van? Lekker muziek maken.

Een outlet center met goedkope winkel?

Een soort hermitage-achtig cultureel aanbod?

Een permanente ijsbaan?

Of iets anders.

Je kan hier stemmen https://www.facebook.com/questions/460698193992130/

JACHTLUIPAARDEN IN HILLEGERSBERG

Het zal 1969 zijn geweest toen de sjieke wijk in het noorden van Rotterdam werd opgeschrikt door het opmerkelijke nieuws dat een paar heuse jachtluipaarden hun intrek hadden genomen in het huis van architect Henk Veth. De architect was getrouwd met de zangeres en variétéartieste Sasi Naz. Zij genoot enige bekendheid vanwege haar optredens met jachtluipaarden en achter hun villa aan de Händellaan was daar opeens een verblijf voor de exotische dieren gemaakt. Dit was op een steenworp van waar ik woonde en voor een twaalfjarige jongen was dit natuurlijk zeer interessant.  Het werd nog leuker, want de dieren mochten ook ‘gewoon’ worden uitgelaten en zo was ik regelmatig met vrienden te vinden bij het huis. Af en toe mochten wij gewoon aan de wandel. Zo laat de een zijn of haar hond uit en zo liepen wij door Hillegersberg met een jachtluipaard aan de lijn. Dit was natuurlijk geweldig stoer, maar mijn ouders vonden het maar niets.

In het land werd Sasi met haar jachtluipaarden pas echt beroemd, na haar optreden bij Willem Duys in het programma ‘Voor De Vuist Weg’.  Sasi werd opeens een ‘celebrity’ en maakte daar dan ook dankbaar gebruik van en liet geen enkele gelegenheid aan haar voorbij gaan om met haar huisdieren in het nieuws te komen. Ondanks het verbod van mijn ouders bleef ik toch zoveel mogelijk aan de wandel met deze fascinerende beesten. Inmiddels begonnen de omwonenden zich meer en meer te roeren. Zij vonden het helemaal niets en de gedachte dat een roofdier gewoon door hun straten wandelde, beangstigde een ieder. Ik kan mij ook nog herinneren dat de villa als decor werd gebruikt voor een aflevering van de televisie dramaserie ‘Waaldrecht’.  Dat was natuurlijk ook opwinding in de buurt, want opeens streek daar een cameraploeg neer in het zo rustige Hillegersberg. Natuurlijk stonden wij er met onze neus bovenop, maar konden weinig van de daadwerkelijke opnames mee krijgen, maar de aanblik van die wagens van de televisie waren voor ons, als twaalfjarigen, al opzienbarend. Er staat mij ook iets bij dat de populaire band Tee Set in het huis nog een videoclip heeft opgenomen, maar daar kan ik (nog) niets van terugvinden. Toen een van de jachtluipaarden, tijdens het uitlaten, heel enthousiast achter een krantenbezorger op een brommer aan ging, was het gedaan met de pret. Dit was toch wel de bekende druppel die bij de omwonenden de emmer deed overlopen. Uiteindelijk moesten de dieren een ander onderkomen zoeken en verdwenen zij uit het straatbeeld. Maar wie kan er nou zeggen dat hij vroeger een jachtluipaard uit mocht laten?

 

Dit is tijdens de opnames van de tv serie ‘Waaldrecht’ . Achter de villa!

Twijfel

Ik twijfel wel eens. Ben ik wel een echte man? Ik werk al heel mijn leven met bijna alleen maar vrouwen,  ik heb het oriëntatiegevoel van een dronken kip en als het Wilhelmus wordt gespeeld, omdat Sven weer eens wereldkampioen geworden is, krijg ik vochtige ogen. Niet echt kenmerken van een alfamannetje. Maar na dit weekend is alles duidelijk voor mij.

Het is zaterdagmiddag en lekker druk in de winkel, als mijn aandacht wordt getrokken door twee dames die de deur binnenstappen. Een oudere ietwat excentrieke dame met naast haar een prachtige verschijning. Ik zie mooie lange benen, gestoken in een strakke jeans en hoge leren laarzen. Ze draagt een strak grijs koltruitje met een leren colbertjasje er over. Veel te koud voor de tijd van het jaar, maar wel heel erg passend bij deze dame. Haar kaaklijn is bijzonder. Een beetje strak, maar niet streng. Ik zie een vriendelijke blik en mooi  lang blond haar, dat stijl over haar schouders valt. Ze is duidelijk met haar moeder aan het shoppen en neemt de tijd om mijn hele winkel goed te bekijken. Ik geniet van haar verschijning. Ik ken haar niet, maar het zou mij niets verbazen als ze een filmster is. Het International Film Festival Rotterdam is tenslotte twee dagen geleden gestart. Uiteindelijk komen ze bij de kassa en de moeder rekent een mooi kinderboekje af. “Zal ik er een cadeautje van maken?”, bied ik de oudere dame aan. “Ja graag, het is voor mijn kleinkinderen”, en de mooie dochter glimlacht vriendelijk. Ik doe flink mijn best en pak het boekje netjes in. De dames bedanken mij en verlaten tevreden de winkel. Als het even rustig is vraag ik aan mijn collega of hij die mooie dame van daarnet ook gezien heeft. “Kijk, dat vind ik nou een mooie vrouw, een vrouw met stijl, prachtig.” Ja, mijn collega was de dame ook opgevallen. “Ze vond jou ook wel leuk geloof ik”, zegt hij. “Ze stond je ademloos aan te staren, toen je dat boekje stond in te pakken.”

Ik doe de lichten van de winkel uit en zet het alarm aan. Snel loop ik naar de deur en buiten draai ik hem op slot. Het dagelijkse avondritueel. Ik draai mij om en kijk recht in de ogen van de mooie dame in haar coltruitje. Ze is alleen. “Dag meneer, mag ik u iets vragen? Mijn moeder is naar de kinderen en ik moet nog wat tijd doden voordat de film begint. Zou u het leuk vinden om even iets met mij te drinken? Lichte paniek maakt zich van mij meester. Natuurlijk wil ik dat, maar eigenlijk ook weer niet. Ik heb een lieve vrouw die thuis op mij zit te wachten en hoe ga ik uitleggen, dat ik met een wildvreemde beeldschone vrouw nog even iets ga drinken. Ik wil geen gezeik thuis. Maar die mooie vrouw wil ik ook niet teleurstellen. Misschien wil ze even weg uit het opgefokte wereldje van macho filmsterren en dito regisseurs. Gewoon even met een normaal persoon praten voordat ze weer de mooie filmster moet uithangen tijdens de première. Mijn onderbuik schreeuwt om een drankje met deze bijzondere vrouw, maar mijn hoofd zegt: “Niet doen Roon, die vrouw kan echt wel even zonder jou. Ga gewoon naar huis.” Ik neem een besluit. En dan loopt die klote wekker af. Jammer, wat was ze mooi. Twijfelen doe ik nu niet meer. Sjonge, wat voel ik mij een echte man.

Het ‘vergeten’ concert van Diana Ross in Ahoy

Ik keek er reikhalzend naar uit; Diana Ross in Ahoy bewonderen. Op zaterdag 12 juni 1982 ging ik opgetogen naar het Rotterdamse sportpaleis om dan eindelijk deze diva live mee te maken.Thuis had ik al nagenoeg alle lp’s van haar en zij had muzikaal mijn hart gestolen. Nu kreeg ik dan de kans om het allemaal zelf mee te maken. Ik had mijn uiterste best gedaan om zo dicht mogelijk bij het ronde podium, in het midden van Ahoy, plaatsen te bemachtigen. Dit was best wel gelukt. Ik zat op de 12e rij en zo zou ik er zeker van zijn dat ik alles goed kon volgen.Enthousiast betrad ik de arena en ging er maar eens goed  voor zitten. Het moment was daar en Diana betrad het podium en werd met een staande ovatie ontvangen. Een wervelend optreden volgde en er werd met volle teugen genoten. Het was in feite een grote medley van haar hits. Zelf had ik toch een klein fototoestel mee naar binnen gesmokkeld en ik probeerde zo goed als het kon stiekem foto’s te maken. Het uiteindelijke resultaat liet duidelijk te wensen over, maar ik had en heb toch mijn eigen memorabele foto’s. Het was echt genieten en het publiek werd meegevoerd in een muzikale belevenis en natuurlijk ontbraken de grote hits van haar niet.

Na zo’n 40 minuten verliet Diana het podium en een ieder dacht dat het pauze was. Niets was minder waar. Even later gingen de lichten in Ahoy aan en stond iedereen elkaar verbouwereerd aan te kijken. Was dit een grap? Was dit een foutje? Neen, het concert was over. Dit kon niet waar zijn en het publiek liet duidelijk haar ongenoegen blijken. Een ieder ging in eerste instantie nog uit van het feit dat per abuis de lichten waren aangedaan en dat het toch een pauze zou zijn. Niemand had dus de intentie om het sportpaleis te verlaten, maar na een tiental minuten werd het toch duidelijk dat de diva niet meer het podium zou betreden. Morrend en teleurgesteld verlieten de bezoekers Ahoy en een ieder sprak zijn of haar ongenoegen uit over dit wel hele korte optreden. Mensen hadden een hoop geld betaald voor een kaartje en dan verwacht je dit zeker niet. Achteraf zou blijken dat Diana op dat moment een relatie had met een arts in Parijs. Zij was zo verliefd dat zij het optreden in Rotterdam even snel wilde doen. Terwijl de mensen nog in Ahoy zaten  te wachten op haar terugkeer, zat mevrouw al in een privévliegtuig vanaf  Zestienhoven op weg naar Parijs om maar weer zo snel mogelijk bij haar geliefde te zijn.

Op zondag 13 juni gaf zij nog een concert in Ahoy en dit concert ging, voor zover ik begrepen heb, op dezelfde wijze. De media sprak die maandag over schande en liet geen spaan van haar heel, want dit kon zij absoluut niet maken. Het escaleerde zo ver dat zelfs de platenmaatschappij zich er mee ging bemoeien en de zangeres werd zelfs op het matje geroepen. Mevrouw Ross bood een soort van excuses aan en beloofde bij haar volgende bezoek aan Rotterdam alles dubbel en dwars goed te maken. Toch bleef deze bijzondere performance haar lang achtervolgen. Met gemengde gevoelens werd in 1985 gereageerd op het feit dat de zangeres maar liefst vijf keer zou optreden in Ahoy. Veel mensen zaten in dubio, want een ieder was toch wel bevreesd om een duur kaartje aan te schaffen voor een optreden van misschien wel weer een minuut of veertig.

Ze kreeg het voordeel van de twijfel. Natuurlijk had zij enorm gescoord met o.a. haar legendarische concert in 1983 in Central Park te New York. Menigeen zal zich nog de beelden herinneren dat zij in de stromende regen blijft doorzingen.  Ook speelde natuurlijk haar deelname van het nummer “We Are The World” mee. Dit nummer kwam in maart 1985 in de Nederlandse hitlijsten en stond negen weken op nummer 1. Dankzij deze wapenfeiten kreeg de zangeres inderdaad in oktober 1985 vijf keer het sportpaleis gevuld. Zij had eerder beloofd dat zij haar beschamende concerten van 1982 zou goedmaken en dat deed zij met furore.  Wederom had ik prima plaatsen weten te regelen en het was nu bijna twee uur genieten van Ross. Perfecte show en een muzikaal hoogstandje. Het Nederlandse publiek staat bekend als enthousiast en er was dan ook een enorme interactie tussen de zangeres en de mensen in de zaal. Dit was de zangeres zoals we haar kenden en wilden zien en horen. Zij had op grandioze wijze haar schuld aan het Rotterdamse Ahoy ingelost.

Haar laatste optreden in het sportpaleis was op 19 mei 2007 en in oktober 2009 was zij nog bij Symphonica in Rosso in Arnhem de prima donna . Zelf heb ik het genoegen gehad om de charismatische zangeres een paar keer persoonlijk te mogen ontmoeten en als ik dan begon over haar optredens in Rotterdam, dan werd handig van onderwerp gewisseld, want 1982 is toch een smet op haar indrukwekkende carrière.  De eerste keer was tijdens en na een optreden van haar in Caesars Palace in Las Vegas. Hier reageerde zij heel enthousiast toen ik vertelde dat ik uit Nederland kwam, maar toen ik vertelde dat ik ook haar optreden in 1982 had bijgewoond, ging de dame heel snel op een ander onderwerp over. Dat de Nederlandse fans bij haar hoog in het vaandel staan, blijkt wel uit het volgende. In 1999 was ik, als freelance journalist,  voor MTV in New York om verslag te doen van de uitreiking van de MTV Video Music Awards.  Bij de rode loper probeerde ik zoveel mogelijk sterren voor mijn recorder te krijgen. Je staat daar met een heleboel journalisten en fotografen en dat is een grote heksenketel. Uiteindelijk arriveerde Ross en alle media waren gelijk op haar gericht. Zij stopte echter nergens en liep met rasse schreden naar de ingang. Zij had geen zin in interviews of het poseren voor de fotografen. Ze kwam nu bij mij in de buurt en onder het mom ‘wie niet waagt, wie niet wint’, schreeuwde ik “Mrs. Ross will you say something to the Dutch fans?” Niet alleen tot mijn grote verbazing, maar tot ieders verbazing stopte ze en liep ze naar mij toe. Opnieuw stelde ik de vraag en hield de recorder voor haar neus. Zij nam de tijd en begroette mij en sprak vervolgens een boodschap voor haar fans in Nederland in. De opname heb ik vanzelfsprekend nog.

Zo zal ons land en zeker Rotterdam altijd in haar geheugen blijven. Hopelijk komt er  een dag dat zij nog een keer haar opwachting zal maken in ons Ahoy!

Keizer Hirohito in Rotterdam

Als kroonprins had Hirohito in 1921 ook al een bezoek aan o.a. Rotterdam gebracht. Toen werd hij vergezeld door zijn broer. Op de Coolsingel werden de Japanners met alle egards door de toenmalige burgemeester Zimmerman ontvangen, samen met prins Hendrik. De donkere jaren van de Tweede Wereldoorlog maakten Hirohito tot symbool van de Japanse onderdrukking. Een ieder weet de hartverscheurende verhalen over de ‘Jappenkampen’ en de verschrikkelijke Birma-spoorweg. Na de overgave van het land van de ‘Rijzende Zon’ werd de keizer ‘slechts’ gezien als een marionet van militairen en politici en werd hem eigenlijk van alles bespaard. Dit uiteraard tot groot ongenoegen van vele overlevenden en nabestaanden. De Amerikanen bleven echter Hirohito zien als ‘slechts’ een pion. Burgemeester Thomassen zou zelfs, tijdens het bezoek aan Rotterdam in 1971, zeggen; “dat de keizer gevangene is geweest van het systeem”.

Het protest in land barstte gelijk los toen bekend werd dat Hirohito in 1971 een privébezoek zou brengen.  Het was met name cabaretier Wim Kan die zich liet horen en goed gebruik van de media wist te maken. De bekende politicus boer Koekoek steunde de protesten van Kan en wilde zelfs dat Hirohito bij aankomst op Schiphol gelijk opgepakt zou worden wegens moord. Al deze commotie rondom het geplande bezoek van de keizer aan o.a. Rotterdam kon niemand in die tijd ontgaan zijn.

Ik was toen 14 jaar en al jaren gebiologeerd over alles wat met de Tweede Wereldoorlog te maken had. Al mijn zakgeld gaf ik uit aan boeken, modellen, objecten, enz. Thuis maakte ik zelf op schaal grote tekeningen van vliegtuigen en maakte in kaarten na van bijvoorbeeld de landingen in Normandië. Op school gingen mijn spreekbeurten altijd over de Tweede Wereldoorlog en een uur was voor mij tekort. Mijn interesse was ontstaan na het bekijken van een film over het leven van Anne Frank en ik denk dat ik toen 8 of 9 jaar moet zijn geweest. Dit had op mij zo’n enorme indruk gemaakt. Het feit dat keizer Hirohito een bezoek aan Rotterdam zou brengen, kwam bij mij ook merkwaardig over. In mijn ogen was deze man vergelijkbaar met dat monster uit Duitsland. Ik moest en zou die Japanner met mijn ogen zien. Dit was een man die nadrukkelijk zijn stempel heeft gedrukt op de geschiedenis.

Nu was het in die tijd niet zo makkelijk uit te vissen wat exact het schema van de keizer in Nederland zou zijn. Uiteindelijk had ik weten te achterhalen dat hij op vrijdag 8 oktober in de middag een bezoek aan de Euromast zou brengen. Dat was alle informatie die ik had. Van mijn ouders mocht ik spijbelen, want zij wisten als geen ander waarom ik deze persoon in levende lijve wilde zien. Zo ging ik op die grauwe en trieste vrijdag in oktober al rond het middaguur op de fiets naar de Euromast. In mijn herinnering miezerde het zelfs een beetje, maar dat deerde mij niet. Eenmaal gearriveerd verbaasde ik mij over het aantal aanwezige mensen. Ik had toch wel veel publiek verwacht en niet slechts een paar handen vol. Politie was wel op de been, maar ook niet echt in grote getale. Het lange wachten werd uiteindelijk ‘beloond’. De limousines arriveerden, geflankeerd door motorrijders. Ze stopten vlak voor mijn neus.  Zo zag ik Koningin Juliana uitstappen, maar mijn focus lag vooral op die keizer. Twee tellen later stond ik een soort van oog in oog met een klein, iel mannetje. Dat was hem dus. De persoon die ik ‘kende’ van talloze foto’s uit oorlogsboeken. Was dit DE keizer? Mijn verbazing was groot en misschien zelfs wel onthutst. Het gezelschap bleef even voor de Euromast staan om de media de kans te geven om foto’s te maken, alvorens ze naar binnen gingen.

Ik pakte mijn fiets en reed mijmerend terug naar huis. Voor mij was dit een rare gewaarwording geweest. Ik kon er met mijn verstand niet bij dat dit ooit die machtige keizer van het land van de Rijzende Zon was geweest. De man die ik hier had gezien stond in schril contrast met de man die ik kende van alle foto’s. Uiteraard ben ik op internet naar fotomateriaal en wellicht filmmateriaal op zoek gegaan. Er is helaas nagenoeg geen beeldmateriaal te vinden. Slechts een foto van Hirohito bij de Euromast heb ik kunnen terugvinden.

Voor een Rotterdamse jongen van 14 was het toch wel een bijzondere gebeurtenis om mee te maken.

Boijmans

Van kinds af aan ben ik in de weer met potloden, stiften en penselen. Stapels schetsboeken liggen er bij ons op zolder en het stapeltje beschilderd linnen is ook al behoorlijk. Bij familieleden tref je soms werkjes van mij aan de muur. Gelukkig heb ik ze nog niet op het toilet zien hangen, maar ik kom ook zelden onverwacht bij mijn familie binnen. Zelf vind ik mijn werk best aardig, maar je weet natuurlijk nooit zeker wat anderen er van vinden. De meesten vinden mij wel een aardige peer, denk ik. En dan ga je natuurlijk niet zeggen dat je zo’n schilderij helemaal niets vindt. Nee, zo is mijn familie niet. Sinds ik mijn eigen winkeltje heb aan de Oude Binnenweg, zijn er zelfs  wildvreemden die bereid zijn harde munten voor mijn werk neer te tellen. Dat is goed voor mijn ego.

Bijna net zo leuk als het maken van schilderijen vind ik het kijken naar kunst van anderen. Op RTV Rijnmond ontdekte ik het programma Boijmans TV. Op ludieke wijze wordt de collectie uit Museum Boijmans van Beuningen besproken. Op onnavolgbare wijze verzorgt Bregje van der Laar rondleidingen door het museum. Boijmans TV, een aanrader! Al een paar afleveringen sluit Bregje het programma af met een oproep om mee te doen aan een wedstrijd. Stuur je zelfportret in en maak kans op een plekje in het Museum. Nou, heb ik toevallig een paar jaar geleden mijn eigen kop op het schildersdoek gezet, samen met het prachtige hoofd van mijn vrouw en het koppie van mijn zoon.  Mijn vrouw vindt het goed genoeg om in de woonkamer aan de muur te laten hangen. Dat stuur ik in. Via  www.bregjesrondleidingen.nl heb ik het schilderij ge-upload.  Iedereen kan het nu zien en beoordelen. Vol trots zie ik mijn schilderij met de titel Soulshine tussen het andere werk staan. En dat is nu weer niet zo goed voor mijn ego. Wat een geweldige werken zitten er tussen. Gaat dat zien op de site van Bregje! Een plekje voor mij in het Museum zit er niet in, denk ik. Nou ja, zolang ik maar niet op het toilet van mijn familie kom te hangen. Toch?

Kabouter Butt Plug

De echte Rotterdammert snapt niet hoe een zwarte kabouter met een dildo een aanklacht tegen de consumptiemaatschappij kan zijn (en vindt het vrij ironisch dat ‘ie voor vele tonnen belastinggeld is aangekocht.)

 

Stem hier

Het Zuiden

Mijn krantewijkmaatje en ik hadden gezamenlijk besloten maar weer eens iets anders te gaan doen dan een heel weekend in de Big Ben hangen en zuipen.
Met de bus vanaf Zuidplein naar London inclusief een overnachting voor maar 100 gulden uit een advertentie “Het Zuiden” dat gingen we doen!

De buschauffeur was best wel bejaard, een beetje aangepast aan het gezelschap dacht ik.
Voor vertrek waren we best nog wel in twijfel want een weekend in de bus met een gezelschap waarvan de dames gemiddelde leeftijd 50 en de heren 70 ja wat moesten we hier nou mee?

De heren waren al volop bezig met hun haantjesgedrag proberen de leukste te zijn, ach misschien wat nerveus voor de jacht zeg maar.
Tijdens het instappen kijk ik achterom en zie me toch als laatste twee stoten van meiden met een iets rijpere maar perfecte leeftijd voor ons..kolere!

Wij op de achterbank alvast twee plekken gereserveerd, nou dat feest ging mooi niet door, krijgen we toch een paar kwebbeldozen met overgewicht naast ons zeg.
De trip was al gedoemd te mislukken.

In London aangekomen voltrok zich een bijna ramp. De chauffeur was totaal de weg kwijt, ja niet verwonderlijk met die twee mooie meiden achter hem.
Op de Tower Bridge wist hij niet meer of hij naar links of rechts moest richting hotel.

Mijn maat schudde me wakker.. “Snel! je moet die man helpen!”. Het eerste wat in me opkwam was weg van richting Piccadilly Circus!, stel dat we daar terecht hadden gekomen.. een paar uur in de rondte rijden met dit achterbank gezelschap.
Gelukkig wist ik de weg in London en alles voorin de bus kwam goed.

In de korte tijd die we hadden op een rommelmarkt nog een Engelse officiers bobbyhelm gekocht, wel vreemd dat ik hem onder de toonbank moest passen. Bij binnenkomst hotel ja dat was leuk ,zitten die meiden van de bus aan de bar! Wij blij!, en om het ijs te breken zet ik voor de grap die bobbyhelm op
Ik had me er toch een succes mee bij de meiden!, zelfs de hotelmanager deed leuk mee en speelde dat hij mij er uit ging zetten. Maar het bleek echt zo, ik moest vertellen waar ik die helm vandaan had, gelukkig liep alles met een sisser af en moest ik mijn helm zo snel mogelijk mijn koffer in doen.

Op de terugweg was de situatie in de bus stukken beter, mijn maat en ik zaten wederom op de achterbank maar wel met de mooie meiden en iets ruimer. De buschauffeur stak olijk zijn duim op ja die was me nog steeds dankbaar.
Bij aankomst Zuidplein kreeg ik van de dames te horen dat ze wat teleurgesteld in me waren, het bleek dat ik de laatste uurtjes van de rit had liggen pitten, maar we namen lachend afscheid, tot ze schaterend uit het zicht waren. Ik snapte er niet veel van want zo grappig was ik nou ook weer niet.

Thuis aangekomen trek ik mijn puntschoenen uit, zit er aan beide veters.. ja dat wel.. een ongebruikte tampon aan vastgeknoopt.
Ik was best wel ontroerd en trots, wat een mooi aandenken!.

Het weekend later nog helemaal in de wolken van de busmeiden pak ik weer “Het Zuiden”,een 3 delig pak ala John Travolta 350 gulden uit een advertentie een kledingzaak de Beijerlandselaan.
Gekocht dus. Onwennig onprettig aanvoelend toch maar zaterdagmiddag een tryout doen.

Mijn maatje zag al aan de kleur mijn hoofd dat dit hem niet ging worden, het klopte!,zitten we achter de bar komt er iemand binnen met precies hetzelfde pak!.
Drijfnat van het zweet maar snel naar huis en omkleden!, pak aan een knaap de kast in om er later uit te komen voor de vuilniswagen.

Schoot me toch ineens wat te binnen!, ja en net op tijd weer terug in de stad met vertrouwelijk tenue aan..de signeer sessie van Xaviera Hollander in de bijenkorf!
Na nog een drankje dutch courage mijn maat en ik de stoute puntschoenen aan en op weg naar Xaviera.
Het boek de “Happy hooker” zorgde al voor wat hitte maar stap dan maar eens de bijenkorf binnen met het meer beschaafdere volk..die werden me toch dol dwaas!,zwaaien met de happy hooker boeken voor een handtekening zeg.. en dringen en zweten gut o gut.

Vanwege te weinig beweging in het leven deze lui behalve de drie doldwaze dagen stond ik in twee seconden vooraan bij Xaviera!.

Ze moest er hartelijk om lachen, ik had alleen geen boek die moest je eerst kopen.. Xaviera snel verteld dat ik hem al thuis had en gelezen, Xaviera:” maakt niet uit joh waar wil je hem hebben?”.
De signeer sessie liep vertraging op en al snel wat beveiliging en management van de bijenkorf om me heen.. ik moest wegwezen!
Ach en dit vergeet ik mijn leven niet meer..18 was ik toen.. ze pakt me beet en gaat me toch te keer tegen die manager! Hij heeft wel mijn boek gekocht alleen niet hier!, trekt ze mijn shirt omhoog tekent ze met viltstift een groot hart om mijn navel met kusjes een grote handtekening en met haar dikke lippenstift een zoen net onder mijn navel!

Later die avond mijn buik best wel veel laten zien…