Ochtendhumeur

Terwijl ik mijn fiets op slot zet, zie ik in mijn ooghoek nog iemand aankomen. Het is een jonge dame, die haar fiets pal naast die van mij zet. Van onder mijn petje kijk ik haar aan en zeg “goedemorgen”.   Dom, dom, dom! Ik kon er niets aan doen, het ging vanzelf. Het meisje merkt op, dat het wel vroeg is en dat ze nog een reis van wel twee uur voor de boeg heeft. En dan bega ik  mijn tweede fout binnen een paar seconden. Ik vraag, waar ze dan helemaal naar toe moet. Soms zit mijn vriendelijke karakter mij ontzettend in de weg. Ik wil namelijk helemaal niet praten, omdat ik naast deze vriendelijkheid ook enorme last van ochtendhumeur heb. Waarom doe ik dit toch? Totdat ik mijn tweede kop koffie op heb, heb ik genoeg aan mijzelf. Ik wil een beetje  doelloos voor mij uit staren of mijzelf terugtrekken in de Metro. Maar op  zaterdag verschijnt deze krant niet, waardoor ik teruggeworpen ben op de eerste optie. Het meisje vertelt dat ze helemaal naar Middelburg moet, maar dat ze er net achter is gekomen, dat ze haar OV-kaart thuis heeft laten liggen en dus een kaartje moet kopen bij de automaat. Gelukkig, denk ik.

Als zij een kaartje trekt, bliep ik met mijn maandabonnement door het poortje en loop  zo ver mogelijk het perron op, om plaats te nemen op het achterste bankje. Met een brede glimlach komt ze aanlopen en gaat vrolijk door met haar verhaal. Dat ze naar haar vader gaat en dat ze maar een enkeltje gekocht heeft, omdat die kaartjes wel erg duur zijn. Ik weet inmiddels dat ze achter de kassa bij Lidl zit en dat er gisteren landelijke pinstoring was. Ik weet ook, dat we straks beiden moeten overstappen en dat de trein naar Middelburg dezelfde is als die naar Bergen op Zoom. Die gedachte boezemt mij  angst in. Ik knik af en toe vriendelijk naar het pratende meisje, maar in mijn hoofd ben ik met  een plan bezig.

Als we in Rotterdam uit de trein stappen loopt het meisje naar links het perron af. Normaal doe ik dat ook, maar vandaag wandel ik nonchalant naar rechts. Op  perron 6 aangekomen zie ik haar in het midden wachten op de trein naar Middelburg, ik hoef haar niet te passeren en loop helemaal naar voren. Mijn plan is geslaagd. Ik ben los.

Het legioen

De “topper” Feyenoord en PSV
Is een strijd tussen plek zeven en acht

De winnaar doet straks weer een beetje mee
De verliezer wordt een zware slag toegebracht

Ik heb vertrouwen in een goede afloop
Hoewel we er dan wel vol voor moeten gaan

Want dan zal de Kuip werken als dope
Wanneer het legioen achter onze jongens gaat staan

JJO

Verplicht verdwenen woorden

Verplicht verdwenen woorden

 

Meer en meer worden vertrouwde woorden overboord gezet.

Waar ik het over heb?  Over Nederlandse woorden die uit de taal verdwijnen. Niet omdat we ze, zoals de woorden ‘wasbord’ , ‘beun’ (en binnenkort ook het woord ‘lucifer’), niet meer gebruiken of omdat ze vervallen omdat de tijd voortschrijdt. Nee, ik heb het over de woorden die op last van (marginale) protesten verdwijnen. Gaat er een belletje rinkelen als ik nog een keer het woord ‘Negerzoen’ noem? Of ‘Zwarte Piet’?

Ik weet niet waar deze waanzin van de dag vandaan komt of wanneer het precies begonnen is. Plots was het er, zo ongeveer toen onze voormalige Minister-president de zin ‘met de kennis van nu’ bedacht. Sindsdien houdt het niet meer op!

Zonder slapende honden wakker te willen maken wacht ik eigenlijk op het moment dat er een groep opstaat om de Zeeuwse Babbelaar de nek om te draaien, vanwege de babbeltrucks van onverlaten die laatstelijk negatief in het nieuws gekomen zijn. Bovendien staan Zeeuwen over het algemeen bekend als ietwat gesloten zuinige mensen, zeg maar, geen babbelgraag volk. Reden genoeg waarschijnlijk om de babbelaar te bannen.

Ook de Weespermop en de Jodekoek zitten in de gevarenzone, om er maar een paar te noemen. Laatstgenoemde wordt trouwens al sinds lang geëxporteerd onder een andere naam.

Ik begrijp overigens die ophef over Zwarte Piet niet echt. Op Radio één, de informatiezender van Nederland,  hoorde ik een historicus vertellen dat Zwarte Piet al sinds de 13e eeuw bestaat;  lang voor expansiedrift van de Hollanders.

Ik had eerlijk gezegd eerder verwacht dat er een aanval zou komen op Sinterklaas zelf. Zeg nou zelf, wie zit er deze dagen nog te wachten op een Katholieke bisschop die van kinderen houdt? Toch?
Ik verwacht ook nog wel een officieel protest van de Spaanse consul over ‘het voor straf in de zak meegenomen worden naar Spanje’. Dat land heeft het al zo moeilijk en kan met de huidig haperende toeristenindustrie deze negatieve reclame over het bestaan van een strafkolonie  in Spanje niet gebruiken.

Wat hebben we nog meer te verwachten. O ja, da’s waar ook. Onlangs zijn er diverse onderzoeken gepubliceerd over de erg nadelige invloed van suiker op onze gezondheid. Een van die onderzoeken sprak zelfs over een suikerverslaving die je kunt opbouwen zonder daar erg in te hebben.
Zullen we het Suikerfeest dan ook maar in de ban doen? Bovendien ken ik een aantal suikerpatiënten en geloof me, voor hen is suiker helemaal niet zo’n feest.

Waar dit allemaal toe leidt? Geen idee!
Ik mag hopen dat de Hollandsche verdraagzaamheid en nuchterheid waar wij in de wereld zo om worden geprezen weer wakker worden en iemand met gezag zich op niet mis te verstane wijze publiekelijk afvraagt waar we nu in vredesnaam mee bezig zijn.

Ik hoop oprecht dat we ‘met de kennis van dan’ wijzer worden.

Marcel P. Vaandrager

Wat een stad

Rotterdam, de stad waar ik mijn opleiding volgde, waar ik mijn eerste echte baan vond. Ter Meulen op het Binnenwegplein. Deep Purple zag ik in Ahoy en Pink Floyd in de Kuip. Mijn eerste blote tietjes zag ik in Lumière 3, The Blue Lagoon. Tegenwoordig moeten we voor een beetje concert naar Amsterdam en voor een paar tieten hoef je echt de deur niet meer uit. Rotterdam, de stad waar elke dag wel ergens het verkeer muurvast staat, omdat er een tunnel dicht zit of een brug open staat. Waar het met het voetbal maar niet wil lukken, waar gefraudeerd wordt met schoolexamens en bestuurders op Zuid soms misbruik maken van hun positie.

Rotterdam, wat een tering stad.

Op weg naar het werk groet ik de jongens van Sparta en Feyenoord vanuit de trein. Dagelijks reis ik naar de provincie van NAC, RBC, RKC en PSV. Brabant, waar de mensen best aardig zijn, maar “houdoe” zeggen. De provincie waar ze carnaval vieren. Dat begint al op elf november en dat houdt niet meer op totdat ze allemaal drie dagen stomdronken zijn geweest, ergens in februari. Een aantal jaren geleden beleefde ik één van de treurigste dagen uit mijn leven. De carnavalsoptocht bleek voor mijn winkel in Roosendaal langs te trekken.  Buiten was het razend druk, maar binnen bleef de kassa leeg. Toen de laatste praalwagen voorbij was,  kwamen er eindelijk een paar mensen mijn winkel in. Volwassen kerels in boerenkiel en clownspak. Waar of hier de WC was. Ik heb ze dringend verzocht zo snel mogelijk het pand te verlaten en aan de overkant in het café te gaan zeiken. “Jij komt zeker niet uit Brabant”, riepen ze nog. Dat hadden ze goed gehoord. Tegenwoordig werk ik een paar kilometer verderop, in Bergen op Zoom. Daar is het al niet veel beter. Een collega toonde mij laatst enthousiast wat foto’s. Mannen met gordijnen om de schouders en theemutsen op de kop. Krabbegat noemen ze het stadje tijdens de carnaval.

Rond kwart voor zeven ’s avonds passeer ik voor de tweede keer de Kuip. Nog een paar minuutjes, dan arriveer ik op station Kapsalon. Rotterdam, de stad die gewoon het hele jaar Rotjeknor genoemd mag worden. De stad waar het carnaval in de zomer wordt gevierd, door mensen die snappen hoe dat moet. De stad met de imposante havens, waar het geld verdiend wordt voor de rest van Nederland.

Tering, wat een stad!

Kansen

Ik zal geen grapjes maken over zijn naam
Maar Koeman zal tevreden zijn

Als Graziano verzuimd zal Mitchel er staan
Toch overheerst een licht chagrijn

Vandaag speel je een van de beste wedstrijden
Met de absolute wil om te winnen

Toch konden de afmakers zich weer niet onderscheiden
En zullen we ons op de kansen moeten bezinnen

Het drama van…

Rotterdam, waar altijd wel ergens het verkeer muurvast staat, omdat er een tunnel of brug dicht zit, dan wel open staat. De stad waar het met het voetbal maar niet wil lukken. Waar bestuurders misbruik maken van hun positie en waar mensen buiten de boot vallen en op straat belanden. De stad ook waar gefraudeerd wordt met schoolexamens. Rotterdam, een stad om te haten. Een stad waar schoften moorden plegen.

En dan zie ik op TV beelden van een prachtig in paars licht gehulde Erasmusbrug. Rotterdam by night. Afwisselend vertellen twee mooie vrouwen hun versie van hetzelfde verhaal. Nog niet zo lang geleden heb ik deze twee vrouwen, min of toevallig, ontmoet. Stukje bij beetje leerde ik ze beter kennen. Eveline, een jonge enthousiaste vrouw, die voor iedereen klaar staat. Ze schreef een boek “Twaalf reizen, dertien ongelukken” (isbn 978-90-812004-1-7). Tosca is iets ouder dan ik en maakt prachtige mandala’s die zij als wenskaart uitgeeft “In the spirit of Naomi”. 

Ik kijk naar het programma “Het drama van…” waarin documentairemaakster Carmen Fernald, zonder nodeloos effectbejag, het verhaal optekent van de gruwelijke moordpartij in 2005 in café Inn & Out.  Naomi, de dochter van Tosca, was op het verkeerde moment op de verkeerde plaats.  Naomi lachte mij tot nu toe alleen vriendelijk toe vanaf de achterkant van de kaarten van haar moeder, maar nu zie ik Naomi in het echt. Ze was in 2003 bijna de Koningin van het Zomercarnaval. Rotterdam ziet Naomi in dat jaar op grote posters breed lachend het carnaval aankondigen. Ze is inderdaad die prachtige jonge vrouw waarover Tosca mij vertelde. Naomi is door vier idioten op een vreselijke manier vermoord.  En dat gebeurt dus in een wereldstad als Rotterdam.

Een gitzwart verhaal. Ik realiseer mij, dat een afgesloten tunnel of een verloren voetbalwedstrijd tot de categorie klein ongemak behoren. De Erasmusbrug komt weer in beeld, als een paars lichtpunt in de donkere stad. Ik zie twee mooie sterke vrouwen met liefde en trots over hun dochter en vriendin vertellen. Wat kan een stad toch mooi zijn. Vooral als er mensen zoals Tosca en Eveline wonen.

Kijk de documentaire op uitzending gemist:      http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1373657

Sneue types

De jongen met de licht getinte huid gaat naast het meisje zitten en begint een beetje populair tegen haar te doen. Het meisje is er duidelijk niet van gediend en reageert niet. Ik zit een bankje verder en zie hoe de jongen het meisje zit te vervelen. Perron 1, Rotterdam Centraal. Gelukkig komt de trein naar Vlaardingen snel en kan het meisje instappen. De jongen stapt ook in en gaat schuin tegenover mij zitten. Zijn maat blijkt ook de trein naar Vlaardingen te nemen. Hij heeft een pet op zijn kop en voelt zich het mannetje. “Wat ga jij vanavond doen, meisje?”  Ook dit meisje moet niets van deze jongen hebben en laat dat duidelijk merken. De twee vrienden beginnen in het Arabisch tegen elkaar te gillen. Uiteindelijk nemen ze naast elkaar plaats in de coupé. Ze vinden het interessant om heel hard tegen elkaar te praten in een voor de rest van de aanwezigen onverstaanbare taal. Ze lachen wat en zitten een beetje te klieren. Ik probeer mij niet te ergeren, maar doe het toch. Eén van de twee stoere boys zit een enorme joint te draaien. En ja hoor, de fik gaat er in. Dan is het een dame twee stoelen verder te veel. Ze staat op en spreekt de jongens aan. Roken is niet de bedoeling in de trein. Hier was het de jongens natuurlijk de hele rit om te doen. Reactie van die domme witte Hollanders. Het is gelukt. De jongens gaan tekeer tegen de mevrouw. “Ik rook toch helemaal niet, dat doet hij. Waarom praat jij tegen mij? Ik praat toch ook niet tegen jou!” Natuurlijk is de mevrouw een kankerhoer en haar moeder ook. Omdat verder niemand in de coupé iets zegt, doe ik het maar en probeer de mevrouw een beetje te helpen. Ik roep, dat de jongens effe normaal moeten doen en die sigaret gewoon uit moeten maken. Uiteraard beginnen ze alleen maar harder te roepen. Ze blijken een hekel te hebben aan al die kanker Nederlanders en er komt nog veel meer ellende uit hun strotjes. Ik stap samen met de boys uit de trein en merk dat ik van slag ben. Ik bedenk ineens allemaal toffe zinnen die ik had kunnen zeggen en waar ik net niet opgekomen ben. Tegelijk bedenk ik ook, dat die zinnetjes van mij misschien voor mijn collega-reizigers wel aardig geweest waren, maar bij de twee jongens totaal niet binnengekomen zouden zijn. Zij leven in hun eigen stoere wereldje, met hun vette joint in de hand. Ik loop de hele avond te tobben. Zijn het nou gewoon sneue types die slachtoffer zijn van onze maatschappij? Of zijn het asociale rotjongens die het voor de rest van de Marokkaanse en Turkse gemeenschap lopen te verzieken en die eigenlijk zo snel mogelijk moeten oprotten naar hun eigen land? Ik ben er nog niet uit.

We hebben IMMERS Bakkal

Geen enkele speler is een garantie voor succes
Vele factoren spelen daarin mee

Is men tijdens de wedstrijden bij de les
Hebben we voldoende middenvelders met een idee

Vanaf vandaag heeft Ronald nog meer keus
Zijn selectie is weer een stukje minder smal

Een aantal jongens wordt nu uitermate nerveus
We hebben vanaf vandaag IMMERS Bakkal

Vreugde of verdriet

Noem mij maar sentimenteel
Als ik tranen krijg in mijn ogen

Wellicht wil ik wel te veel
En is het een kwestie van onvermogen

Met z’n allen op die mooie Coolsingel staan
Wie van ons wil dat nou niet?

Wanneer eindigen we weer bovenaan?
En verslaat de vreugde eindelijk het verdriet?

Onafhankelijkheid voor iedereen in heel Rotterdam-Rijnmond door Samenzelfredzaam

Veel mensen vinden het lastig om iemand om hulp te moeten vragen. Een keertje wil nog wel, maar niet weer de kinderen of kennissen vragen om u ergens naar toe te brengen of ergens bij te helpen.

Iedereen heeft het druk en u wilt niet weer lastig zijn. Ook kinderen en of kennissen worstelen met dit dilemma. U wilt graag helpen, maar het ontbreekt u veelal aan tijd. Een paar keer is goed te doen, maar de agenda zit al zo vol.

Het bedrijf Samenzelfredzaam wil deze taken graag op zich nemen. De medewerkers bieden ondersteuning in tal van zaken. Wij geloven als bedrijf Samenzelfredzaam in het zo lang mogelijk zelfredzaam laten zijn van (de oudere) mensen. Onafhankelijkheid met hier en daar wat ondersteuning.

De bevrediging die het geeft als je weer een glimlach hebt gekregen van degene die je hebt geholpen, is de reden waarom we ’s ochtends opstaan.

Een verjaardag thuis vieren? Wij organiseren het van A tot Z zoals u dat wilt.

Ergens naar toe? Wij begeleiden, waar ook naar toe. Denk bv aan het bezoek van een ziekenhuis, dokter, een begrafenis, even naar die kennis of familielid waar u al zolang niet geweest bent omdat u zelf met de auto bv de snelweg niet meer op durft.

Kleine reparaties en of aanpassingen in huis? Wij lossen het vakkundig op.

Een woning leegruimen i.v.m. verhuizing of overlijden? Geen enkel probleem; wij begeleiden u tijdens de verhuizing ook in uw emoties die dit allemaal met zich zal brengen.

Het overzicht in uw administratie soms kwijt? Onze medewerkers van Samenzelfredzaam ordenen het zoals u het graag wilt en houden het graag voor u, en vooral in samenspraak met u, op orde.

Geld halen bij de pinautomaat omdat u het zelf niet meer kunt en of durft en u wilt toch cashgeld  beschikbaar hebben; wij hebben een 100% fraudevrije-methode.

Ook het afhandelen van uw nalatenschap is bij ons in vertrouwde handen.

Hulp bij kleding kopen nodig? Wij begeleiden u zoals u dat wilt.

Heeft u andere nu niet genoemde persoonlijke wensen? Bel of mail ons voor totaal vrijblijvende afspraak. We hanteren een licht commercieel tarief, maar u komt er vast en zeker met ons uit.

info@samenzelfredzaam.nl  / tel. 06 8 200 13 68 / www.samenzelfredzaam.nl

 

Met vriendelijke groet,

Janet Slijkhuis

Directeur.