Rotterdammer; roots in Rotterdam

Tja, daar zit je dan. Voor de eerste keer effe wat schrijven voor ‘echwelrotterdams’.
Enneh, …… o ja, dank je wel dat je de moeite neemt om dit te lezen.

Rotterdammer zijn is net zoiets als het hebben van een koortslip. Je hebt er maar af en toe last van en iedereen ziet het aan je.

En je komt er nooit meer van af! Nou gaat bij dit laatste de vergelijking een beetje mank. Niet dat je er niet meer van af komt, maar in afwijking van een koortslip, vind je het als Rotterdammer ook niet errug dat je er nooit meer van af komt, toch?
Ik tenminste niet.
En, nu ik in Werkendam woon (jaha,  wel met evenveel letters en lettergrepen als ‘Rotterdam’ en ook nog eens een mooie grote haven!) ben ik hier wel iemand die uit de ‘grote stad’ komt. Voor wat dat waard is natuurlijk, maar kennelijk telt dat.
Dat er in Rotterdam zat dingen gebeuren die nou eenmaal ook bij een grote stad horen en hier (gelukkig  nog) niet, maakt ze niet uit.
Kom ik eigenlijk automatisch op het volgende: Een rasechte Rotterdammer kan niet zonder zijn stad, maar heeft tegelijkertijd een raar soort haat / liefde verhouding met de stad. Kent u dat? Of op zijn Rotterdams: ‘kennu dà?
Maar daarover later vast meer. Uiteindelijk is dit mijn eerste artikel en je moet niet overdrijven; doe maar gewoon.

Ik wil besluiten met een gedicht (een ode?) aan Rotterdam. Wel zo netjes, toch; zo voor een eerste keer.

Nou, daar gaatie dan:

Rotterdam

Roots in Rotterdam, trots op Rotterdam

Da’s gewoon hetzelfde, alleen dan op zijn Engels’ geschreven.

Ben dus Rotterdammer.

Geboren en getogen,
gepokt en gemaaseld.

Waar ik ook ben, na enkele woorden;
Je komt zeker uit Rotterdam?

Ja, toch? Nou dan.

We hebben de Vaanweg, de Vaandragerdreef en het Vaanplein.
Als je dan ook nog Vaandrager heet, ben je dan Rotterdammer of niet soms?

Ech wel!

13 mei 1940 – Deel 1

Dit is een kort verhaal in verschillende delen waar ik mijn tijd voor neem. Alle namen van de personages en dit verhaal zijn tijdens het schrijven eigenlijk zo gemaakt dus mocht er iets overkomen alsof het echt was dan is dit toeval. Lees meer

Het noorder eiland

Er zijn twee eilanden in mijn leven waar ik altijd tot op de dag vandaag een zwak voor zal blijven houden,het geboorteland mijn moeder engeland en waar mijn wiegje gestaan heeft dankzij mn vader het noordereiland.
Ik zal n jaar of 7 geweest zijn maar de Ruyterstraat dat was mijn familiestraat toen,mijn opa en vier zussen van mijn vader en de rest woonden er ! nou reken maar uit! ‘t was n complete Vinkstraat!Ga ik dan ook ‘t volgende over vertellen..niet te lang hoor..
De zondagen!mijn ouders naar t Feijenoord stadion en ik werd afgeleverd en overgeleverd aan n hoop verwennerij bij… ! ja mooier kon t niet zoveel tantetjes bij elkaar!
Als de wedstrijd afgelopen was werd ik altijd door mijn tante naar de stamkroeg van mijn ouders gebracht,vaak onderweg kwam ik meestal ook Rookie tegen die zijn vader tegemoet liep die ook van t voetbal kwam.Rookie had wat toen nog niet bekend was het syndroom van down zijn bijnaam heeft ie gekregen vanwege het naar iedereen vragen van een sigaret,niemand gaf m uit veiligheidsredenen een vuurtje daar hij ze altijd opvrat.

Cafe Adrie Meurers in de van der takstraat een prachtcafe met schitterende muurschilderingen!,waarvan de mooiste die van Bacchus op ‘n ezel met n glas wijn in zijn hand omringd door half naakte vrouwen.
De kroegeigenaar voor mij toen “ome Adrie” was ‘n kleine gedrongen man met te grote handen en heel onvoorspelbaar…
Mijn vader stond altijd aan de rechterkant van de tap te dobbelen met zn voetbalmaten zo ver mogelijk van de glimmende oude tap waar geen vingerafdruk op te zien was..’t was n beetje het heiligdom van “ome Adrie” .
Naar mate de sfeer hoger werd tijdens ‘t dobbelen vond ik het wel leuk dat “ome Adrie” mij ook altijd mee liet delen als er ‘n rondje gegeven werd!ik kreeg dan ‘n kwattareep en hij prooste met ‘n klein glaasje!.
Ik weet ook nog goed dat zo rond ‘n uur of zes zijn vrouw voor mij toen “tante Greet”met ‘n grote schaal ballen gehakt binnenkwam en tevens de jenever voorraad kwam bijvullen…er ontstond een aardige discussie en tante Greet stond met een lege jeneverfles voor ome Adrie’s rode neus te zwaaien!
Na ‘t vertrek tante Greet was ome Adrie druk bezig in de kelder om ‘n nieuw vat aan te slaan,en ik druk bezig engelse soldaatjes,dubbeldekker,engelse taxi allemaal keurig op te stellen op die mooie glimmende plaat op de bar….’kon er net bij!
Probeer ik net ‘t laatste soldaatje goed te zetten wordt ik me toch hardhandig gegrepen door twee kolenschoppen van klauwen!!!
Resultaat:dubbeldekkerbus veranderd in twee normale bussen maar wel met wat ontbrekende onderdelen,2 onthoofde engelse soldaten,engelse taxi total loss,en een aardige schreeuwpartij aan de bar!
Best wel even een aardige klimaatsverandering geweest, maar nadat de boel weer gesust was werd ‘t voor mij toch nog n hele leuke zondag.
Ome Adrie had er best wel spijt van en om het goed te maken kreeg ik een houten hofnar sigarenkistje met 10 repen kwatta,geld voor de patatzaak en voor de jukebox om de muziek te regelen!
Het ging op een gegeven moment zo goed de meest verkeerde plaatjes op zetten!ik liep binnen!,ik rende me rot naar de jukebox!kwartjes rechter dubbeltjes linkerbroekzak en dan rechtstreeks richting hofnarkistje!Aatje heb ie ‘m nou al opgezet?!natuurlijk!!!nog een keer opzetten?,ach sommigen waren zo dronken die wisten toch niet meer wat ze nou gehoord hadden…..

Afgelopen eerste pinksterdag zat ik in een georganiseerde bustocht naar Texel met mijn tantetjes,zo eentje met uitstaptijd bus voor een koffiepauze ongeveer dik een kwartier…
Wat een partij schapen op dat eiland ze-e-e-e-eg!!!,in slaap sukkelen was geen ontkomen meer aan!.
Tijdens het half in slaap zijn moest ik wel even aan mn vorig jaar overleden ome Sjef denken..,een vrolijke muziekgek net als ik! waar ik zijn hele platenverzameling van geërfd heb en de oude Jim Reeves lp’s nog weleens van draai!,sommige niet helemaal hoor…is ook niet mogelijk.
Ome Sjef liet namelijk tijdens een feestje in zijn enthousiasme nog weleens sigarettenas op ‘n lp vallen,ach sla ik toch wat nummers over!
Maar over eilanden gesproken….blij dat ik niet op Texel geboren ben zeg!!!wat heb ik gevochten tegen de slaap!..als ik nu niet kan slapen ga ik geen schapen tellen! ‘k hoef alleen maar te denken aan de bus!..
Ik moet er wel bij vertellen dat vanwege de lange in en uitstaptijden met alle respect voor het gezelligschap hoor! werden de pauzes steeds korter!
Hoopvol gesteld zoals altijd dacht ik nog ff een biertje te kunnen nemen op ‘n terras..nou forget it! buschauffeur stond driftig te zwaaien zeg!,misschien ook wel trek in.. ach we gingen op tijd naar huis…

Groen Rotterdam

Ja, Rotterdam! Een echte werkstad. Niet lullen maar poetsen! Opgestroopte mouwen. Havens, bouwen, de ene straat dicht, de volgende open. Wederopbouw, woonprojecten, verdwalen op het eens zo bekende Centraal Station, Markthal… Werk werk werk….

Toch is er ook ontspanning in deze stad. Zo woon ik in een ‘oude’ nieuwbouwwijk, met een fantastische Wijktuin. En komende zondag: Ladiesride. Verleden jaar weet ik nog dat na de start, in Nesselande, we het nog bijna ongerepte poldergebied inreden en ik een explosie van geuren heb ervaren, die mij emotioneel raakte. Zoete, dikke lucht, onmogelijk te negeren.

Aan de andere kant bevindt zich het Bergse Bos. Ja, ooit gebouwd op een ‘vuilnisbelt’, maar er is genoeg te recreëren. Wandelen, fietsen, hengelen, een buitensportcentrum, paardrijden, het Elysium, een tenniscentrum, skeeleren, ja, ook Nordic wandelen. En de skischans natuurlijk!

Dan is er het Kralingse Bos, ook op loopafstand van waar ik woon. Vaste prik is de jaarlijkse Marathon, altijd even de recreatie lopers aanmoedigen. Aan de ‘boerenzij’ is het Zuiderpark. Daar kom ik eigenlijk alleen om naar Metropolis te gaan.

Maar mijn eerste groen ervaring in deze fantastische stad was Het Park. Ook wel het park bij de Euromast genoemd. Of het Park bij de heuvel.

Ik ben er tegenover geboren, in het Dijkzigt ziekenhuis. Het ligt op loopafstand van waar wij woonden toen. Coolhavenstraat/1e IJzerstraat.

Natuurlijk kan ik mijn eerste bezoek niet navertellen, ik werd namelijk luxe gereden in de wandelwagen. Maar bewijs heb ik wel:

fotograaf: Aad Schell

 

Later, als kleuter herinner ik me warme zomerdagen, de zandbak in Het Park, de geur van warm zand en zon, mijn moeder op een bankje in de schaduw van de bomen en het gekwetter en gezang van de vogels in de volière aldaar.
Lauw geworden limonadesiroop uit hoge, slanke, Tupperware bekers met deksel.
Nog steeds vind ik Het Park een mooi park. Op zomerse dagen vinden nog steeds families gezelligheid op het grote grasveld, kleed mee, bal mee, eten en drinken…en genieten.
Zó maar, in het midden van de Stad, terwijl de Maastunnel is afgesloten, de sirenes loeiend over de Westzeedijk gillen en de werkschepen voorbijglijden.

Groen Rotterdam. Urban Genieten….

Even eruit in Rotjeknor

Gisteren (Zaterdag 16 Juni 2012) kwam mijn moeder terug van Florida. Was er lekker op vakantie geweest en ik mocht op haar kat passen. Een Crooswijkse kat die nu ineens drie weken in Charlois moest vertoeven. Mijn behang heeft dit geweten, zo ook mijn handen en tapijt. Enfin, kat weer terug bij ma en ik kreeg leuke souvenirs en een paar schoenen. Errug leuk! Dus, thanks ma! Lees meer

Bal gehakt getest bij de Ballentent

Vandaag hebben we de Ballentent aan de Parkkade met een bezoek vereerd.Het etablissement heette vroeger Maaszicht. Dat café is ontstaan in de eerste jaren na de Tweede Wereldoorlog. Het pand waarin het café is gehuisvest, was eerst een douanedepot. Vlak na de oorlog heeft ook het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen er nog in gezeten.
De ballentent heeft al vele prijzen gewonnen en het verhaal gaat de naam is ontstaan omdat de klanten op z’n Rotterdams zeiden ‘laten we wat gaan drinken in díe ballentent’ – zijn altijd al bezocht door veel mensen die in de haven werkten.
Al jaren hoogt dit etablissement hoge ogen met zijn ballen gehakt, dus onze verwachtingen waren hoog.
Er waren vele manieren om je bal te eten, met sausjes, friet, brood en extra ”drap “.
Wij kozen voor de bal gehakt met brood.

Het zag er keurig uit. Twee eenvoudige witte boterhammen en mooi opgemaakt bordje met wat salade en dressing. De mosterd zat in een apart schaaltje.

Bij het open snijden van de bal zag het er wat rose uit. Even waren we bang dat de beroemde ballen niet gaar waren.
Maar bij het proeven ontwaarde zich een smaakexplosie in onze mond.
Heerlijk, wat een kruiden, ik proefde van alles en een heerlijke bal gehakt.
De vele kruiden leidde niet af van de smaak van de bal, maar versterkte deze.
Wat een heerlijke bal gehakt.

Het brood en de salade waren eenvoudig, maar zag er goed uit.
De bijgeleverde mosterd daarentegen was zeer pittig, echte Frans mosterd. Het benam me zelfs even de adem toen ik wat te grote lik mosterd op mijn brood smeerde en een hap nam.
De prijs is niet al te pittig 4 euro 30. Dat is niet duur.

Maar de bal, daar draait het om.
Beide waren het er snel over eens; een mooie 8.5

Rondje Scholing

Ik ben een laatbloeier.
Mijn vervolg opleidingen heb ik pas gevolgd en met goed gevolg afgesloten toen ik al een héle Grote Meid was. Naast of na mijn banen.

Middelbare school was meer in de geest van 12 vakken 13 onvoldoendes. Ik kon het wel..maar er was altijd wel iets waarom het niet ging.

Laat ik u meenemen naar de scholen en buurten waar ik heb mogen spelen, delen, weten en zweten..

Ik begon op de crèche.. als oudste kind vond mijn moeder dat ik contacten moest hebben en moest socialiseren. Logisch, want toen ik drie jaar was, was de middelste nog geen één jaar oud en voor de jongste werd nog niet eens geoefend.
Dus ik ging (ik meen) 2 dagdelen per week naar de crèche. Die was in Delfshaven, in de Koloniastraat of vlak daarbij. Ik herinner me nu nog dat het er rook naar warme melk en oud brood. En er waren kinderbedjes voor de allerkleinsten.
Wat ik me heel duidelijk herinner is dat we ook spelletjes deden. Bij Jan Huigen in de ton viel IK in duigen, omdat een jongetje mij waarschijnlijk toen al zo aantrekkelijk vond (ja ik ben bescheiden) dat hij bovenop me sprong. Ik werd afgevoerd met een gebroken sleutelbeen.
Wekenlang in een mitella, niemand die aan die kant mocht staan of zitten, behalve natuurlijk Opa.

Ik werd groter en mocht naar de kleuterschool. Die was in de Coolhavenstraat, achter de Piet Hein School. Je ging door een hek, onder een poort door, het paadje af en dan kwam je bij de voordeur.
Bij buiten spelen gingen alle materialen naar buiten. Die waren gemerkt met kleuren. En je hoefde het niet te wagen om een andere kleur schep te pakken dan die van jouw klasje. Wij hadden blauw. Maar niemand die je dat vertelde.
Ook was er een grote zandbak met een klimrek. Daar leerde ik dat ik hoogtevrees heb.
Eigenlijk was de school erg voortvarend met hun ‘ervarend leren’ en ‘trial and error’.
Op een dag was ik lekker van het zonnetje aan het genieten, standje ‘relaxed’ toen ik een zet kreeg en hoorde “jij bennum”… maar ik deed niet mee. Ik viel en mijn hoofd raakte vol de rand van het stenen trappetje, waardoor mijn voorhoofd uit elkaar spatte en ik met een theedoek op mijn hoofd werd afgeleverd bij mijn moeder op de stoep.
Die kreeg zowat een flauwte toen de Juf subtiel de theedoek van mijn hoofd af haalde en moest de buurvrouw mee naar het Dijkzigt (tegenwoordig EMC) waar ik al worstelend verloor van de artsen, die mijn voorhoofd probeerden te hechten.
Ik ben J.K. Rowlings eeuwig dankbaar voor haar Harry Potter boeken, tegenwoordig zeg ik gewoon dat ik de tante ben van Harry, want ik heb (nog steeds) zo’n soort litteken op mijn voorhoofd.
Dat was trauma 2!

Toen was ik een grote meid! Ik mocht naar de Grote School! Op de Willem Buytenwechstraat kocht mijn moeder voor mij een polshorloge, want ik was nu echt groot. En omdat ik ging leren lezen mocht ik ook een boek uitzoeken. Het werd een heel groot sprookjesboek van H.C. Andersen, met hele mooie illustraties. De St Nicolaasschool op de hoek van de Schiedamseweg en de Korfmakersstraat werd het. Die school was het jaar ervoor nog een jongensschool. Maar de wet zei: gemengde scholen. Het was dus een vriendinnengroepje van vier daar… dat waren: ik, zei de gek, en de andere 3 meisjes. Op die school heeft mijn brilletje regelmatig vliegles gehad, maar aangezien ik er maar één jaar heb verbleven, geen brevet gehaald. Ja, ze sloegen op school! In klas 3 (groep 5) sloeg de meester zelfs met de liniaal!
De redenen waren natuurlijk legitiem. Als je knoeide met je inkt en kroontjespen. Wanneer je niet netjes genoeg met je armen over elkaar zat. Of je kauwde op een potlood. Of een jongen plaagde een meisje…
Ik weet nog dat Sinterklaas op school kwam. Via de speakers in de klassen noemde hij de stoute kinderen op. Plaatsvervangend schaamde ik me toen de Sint zei: en ‘Jantje’ plast nog steeds in zijn bed…

Toen verhuisden we naar Ommoord en ging ik naar de Minister Marga Klompéschool op de Robert Kochplaats. Een Katholieke school met Daltononderwijs. Een verademing!
Met een infocentrum en een muziekleraar en sportdagen! Zónder traporgeltje… En we zaten in groepjes vanaf de 5e klas (groep 7)
Met veel plezier kijk ik terug naar deze schooltijd.

De CITO-toets (toen nog leuk en zonder kinderstress) gaf aan dat ik qua talenkant naar de HAVO-VWO kon en qua logicakant nog niet eens aangenomen kon worden op de MAVO… Ik zei dus eigenlijk ‘A’ maar geen ‘Bèta’.
Uiteindelijk werd het het Emmauscollege, in Alexanderpolder aan de Michelangelostraat. Het waren noodlokalen die allemaal roken naar gesmolten bekers en chocolademelk die overleden waren op de gevelkachels. Als je bij het scheikundelokaal op de gang iets te hard tegen de muur leunde, vielen binnen in het magazijn de chemische stoffen om. Dat was eigenlijk het leukste van de Bètavakken.
Buiten dat ik, door huiselijke omstandigheden, de brugklas een jaar over mocht doen, heb ik het er erg naar mijn zin gehad.
Ik herinner me nog dat er veel leerlingen van gegoede families op die school zaten en na de Kerstvakantie was het vaste prik dat sommige op krukken naar school kwamen. Wintersport!
Fun was het om dan (het noodgebouw was een vierkant, rondom een tuin, met klapdeuren tussen de gangen) wedstrijdje te doen op de krukken van een klasgenoot, wie het eerst rond was..

Uiteindelijk ben ik zelf, na veel verschillende banen in het onderwijs terecht gekomen… Wie mij goed kent, had dat nooit, echt nooit, kunnen voorzien.
Ja, ik ken mezelf. Ik dus ook niet!

You’ll Never Walk Alone.

Een paar weken geleden is mijn relatie na twee jaren beëindigt. ‘Tis jammer en ik zit er nog wel flink mee want dit soort dingen gaan je nooit in de kouwe kleren zitten. Maar we hebben samen gesproken en zijn eruit gekomen wat er nu was en gewoon als vrienden uit elkaar. Dat is dan wel weer mooi als het ook zo kan. Lees meer

De eerste bal gehakt test; ‘t Fust

We waren op weg voor onze eerste Bal gehakt test.
De oorspronkelijke bedoeling was de ballentent op de Parkkade, maar die was afgesloten. Dan naar de Big Ben op het stadhuisplein, stom, die was open vanaf 1971 tom 2011, maar is in November Baja geworden.
Dan naar ’t Fust.

‘Fust

Dit bruine café opende zijn deuren op het Stadhuisplein op 21 maart 1961. Door deze openingsdatum is ‘t Fust het oudste, bruine café op het Stadhuisplein. En is een begrip in Rotterdam. Velen hebben geprobeerd en proberen nog dit café, met zijn gezellige unieke bar, zijn houten vloer en sfeervolle interieur, te imiteren, wat echter nog heden ten dage niet is gelukt!
Ik kan me nog herinneren van vroeger dat er zo’n oude bierketel ( 1933 )stond.
Maar daar ben ik vergeten naar te kijken.

De bal gehakt test

Ondanks de wind namen we plaats op het terras, en bestelde een balletje gehakt.
Dit wil zeggen, een stokbroodje bal gehakt, want dat is de keuze.
Het personeel was vriendelijk en de broodjes werden snel gebracht.
Het zag er goed uit. Leuk stukje sla, dressing, en de saus ( mayonaise of mosterd) in een apart schaaltje.
De bal zelf smaakte niet verkeerd, een heel klein beetje droog. De discussie aan tafel was, is de droogte te wijten aan het feit dat het rundvlees is/was.
Het vlees was warm genoeg om te eten en koud genoeg om door te slikken. Helemaal goed.
Vraag gesteeld aan het personeel, die zou het navragen bij de kok, maar het antwoord is nooit gekomen. We gokken op rundvlees.
Het stokbroodje was heerlijk vers.
Het bijgeleverde garnituur was goed en een heerlijke saus.

Na een heel broodje stokbrood waren we blij met het bijgeleverde garnituur, die haalde net de beetje droge smaak van de bal weg.

Eindconclusie

Iets te droge bal gehakt.
Bijgeleverd garnituur en vooral de saus, heel lekker
De prijs van 4.50 was het waard zeker waard.

Eindcijfer

Peter, dankzij de bijgeleverde saus een 7, ander was het een 6.5 geweest
Roel; heerlijke saus, bal was goed, een 7, met de saus meegerekend was het een 7,5 geweest

‘t Fust

Stokbrood bal gehakt; 7