Tranen van vreugde bij weerzien van oudere Katendrechters

Op Katendrecht ben ik in 1946 geboren, dus ben ik – wat men noemt – een babyboomer. Vader kwam eind juli 1945 terug uit Duitsland en moeder was al snel zwanger. Mijn eerste schreeuw gaf ik in de voorkamer van opa en oma Reinier en Trees van Wijk aan de Tolhuislaan 49. Mijn bijna (helaas overleden) drie jaar oudere zus Miep zal toen best in de buurt zijn geweest. Nadat moeder van haar zwangerschap was hersteld, gingen we naar huis. Dat was een zolderkamer van de familie R. van der Gevel boven slager De Pater op de hoek van Heinlantstraat en Groene Hilledijk.

 Vanwege de familieband was ik vaak op Katendrecht te vinden, ging er naar de speeltuin en probeerde te piepen met het heen- en-weertje dat voer tussen de Kaap en de Willemskade. Ondertussen waren we verhuisd naar de (verdwenen) Pantserstraat en werden de Afrikaanderwijk en Hillesluis mijn nieuwe ontdekkingsgebieden. Ik kwam vaak in het patronaat van het Sint Franciscus Liefdewerk in de Brabantsestraat van de paters Bisschop en Bellemakers, die weer in contact stonden met het patronaat Rechthuislaan op Katendrecht. Ze woonden er trouwens ook bij de daar ingerichte wijkkapel.

Ook was ik lid van de padvinderij, de St.-Franciscusgroep, die haar honk had op de zolder van de St.-Louisschool aan de Putselaan. Hopman, zeg maar dé gróte groepsbaas van welpen en verkenners, was de Katendrechtse hoofdagent Theo Arntz. Ik had diep ontzag voor deze man, die autoriteit uitstraalde. Als hij ons welpenhonk betrad, was het doodstil en luisterden we extra nauwgezet naar de opdrachten van onze akela. Twee jaar later had ik andere interesses en zwaaide ik de padvinderij en de hopman en de akela vaarwel. Dat was 54 jaar geleden en ik heb Arntz daarna nooit meer gezien, wel een enkele keer aan hem gedacht en zelfs over hem geschreven. Ik zou hem best weer eens willen zien en spreken, bedacht ik wel eens in een nostalgische bui.

Mijn wens ging zaterdag 12 mei in vervulling toen ik op Katendrecht in letterencafé Tsjechov – de opvolger van het roemruchte café De Unie op de hoek van Delistraat en Lombokstraat – op uitnodiging van Ridderkerker Willem van Meer een reünie bezocht van ex-Katendrechters. Tachtig uitgezwermde schiereilanders waren voor even terug op hun thuishonk met oude foto’s, vreugdetranen en ‘praatje-pot’ onder het genot van smakelijk appelgebak. Ze genoten er op velerlei wijze van. Maar het meest van elkaar, want er lag in het weerzien soms een leemte van zestig jaar.

Uit alle hoeken van het land waren de reünisten gekomen. Onder hen, tot mijn grote vreugde, de 87-jarige Theo Arntz uit Nijmegen. In hem herkenden de meeste bezoekers hun buurtagent van destijds, die woonde aan de Sumatraweg. ,,Het was een fijne tijd,’’ vertrouwde Arntz mij toe nadat we onze herinneringen aan de padvinderij hadden opgehaald. Ton Kegel (72) uit Spijkenisse had het eveneens naar zijn zin. ,,Na 55 jaar heb ik daarnet Anet Rutjes gekust. Ik vond haar toen een leuke meid en dat is ze trouwens gebleven. Nu woont ze in IJsselmonde.’’

Ben Gelaudemans (73) genoot eveneens van het weerzien. ,,We zijn een uitstervend ras, maar onverwoestbaar,’’ zei hij met een armzwaai over de menigte heen en met een grote pils in zijn hand. ,,Ik ben geboren en getogen aan de Rechthuislaan, waar ik in 1962 ben uitgetrouwd. Nu woon ik alweer veertig jaar bij Venlo in Limburg. Mijn Rotterdam en mijn cluppie Feyenoord ben ik trouw gebleven.’’

Herinneringen aan zomerkampen van Sint Franciscus Liefdewerk naar Beuningen en Postel werden met foto’s ondersteund. Verhalen over met stro gevulde slaapzakken en poepen boven een gierput deden ook de ronde. Beeldend waren de verhalen over het wassen ’s ochtend in een teiltje ijskoud water op het boerenerf. ,,Niet voor te stellen wat een geweldige tijd dat is geweest,’’ deed Willem van Meer als herinneringsduit in de zak. Hij broedt op nog een reünie.

De Gastronoom

Een restaurant onder winkelcentrum zuidplein waar ik voor t instappen bus 69 richting waalhaven mn werkdag begon met koffie en na t uitstappen einde werkdag beeindigde met n biertje.
Er hing n sfeer wat mij boeide en er gebeurde altijd wel iets!
Zo stond er elke ochtend een oud vrouwtje achter de gokkast die niet weg te slaan was!Best vaak n opstootje vanwege gokkers die n jackpot roken!en hoorde ik van de bedrijfsleider dat haar duim helemaal scheef gegroeid was vanwege t drukken knop kast!!Ze kreeg n gokkastdrukverbod van de dokter en best wel triest binnen n week overleden!
Ook regelmatig knokpartijen door de dagelijks aanwezige hangzit oudere jongeren,waarbij meestal aardig wat glasgerinkel mee gepaard ging.
T mooiste was altijd de wat oudere man achter de kassa die op zn gemak alles gadesloeg en na afloop als iedereen zijn agressie weer kwijt was rustig t glas op ging vegen alsof niets gebeurd!.
Bus 69 ja als je gezamelijk bij de halte staat te wachten ga je contact krijgen.zo had ik al snel een busmaatje gevonden met zelfde hobbies.
De achterbank meestal bezet door de mooiste meiden begon voor ons al aardig wat werk op te leveren, ja en niet in de laatste plaats door mijn tekenkunst op de gecondenseerde busramen!
T enthousiasme van sommige dames te gek!t gebeurde ook weleens als ik mn tekening niet op tijd afkreeg dat we gezamelijk besloten door te rijden naar t eindpunt, weer terug en iets later op kantoor! Sommige buschauffeurs die probeerden wat aan de beslagen ramen te doen hebben wat naar hun kop geslingerd gekregen!
Op n ochtend de hele bus beslagen!K had net nieuwe halve haklaarzen maar pleurde zo onderuit binnen 2 seconden glee en lag ik op de achterbank!Wel goed voor t tijdschema dus met pijn aan voet aan de tekenslag!Druk bezig.. stoot mn maatje me keihard aan!Kijk dan!Komt er me toch n dame de bus in!bontjas,kort rokje,dollydotskapsel maar dan anders en best mooi opgemaakt!Die stapt zo met jou uit hoor!,tijdens de rit veelvuldig moeten horen,tekenen inmiddels opgegeven en inderdaad ze stapte met me uit.Ik nam de trap en zij de lift.Na n half uur werd ik voorgesteld aan de nieuwe telexiste..Dit is Aat!O die ken ik van 69! Manager O?Ja van zn tekenkunst!Manager O?Ja de bus hoor!Manager:OOO!!!
Volgende ochtend Gastronoom..
K was de avond ervoor naar Rod Stewart in Ahoy geweest dus had me n puntfeesthoofd en schorre stem van t meebrullen!Zit ik op me maatje te wachten..en wie komt eraan met n bak koffie en sauzijzebroodje!Nellie! ivm herkenning noem ik haar maar Ellie.Hoi Aat kom ff bij je zitten!Met de kennismaking kantoor al opgevallen dat Ellie wat sliste!Maar begint ze me toch keihard en enthousiast n verhaal te vertellen!Ik zat compleet onder de sauzijzebroodkruimels!mn maatje liep inmiddels voor t raam voorbij en hield t niet meer van de lach..Ik ging kapot de bus in en besloot maar n vrije middag te nemen.Mijn chef zag aan mn hoofd wel hoelaat t ongeveer geworden was dus no problem!
Bij t uitstappen de bus toch nog ff n tostie en biertje en dan hoppa snel bedje in! De klantenkring die er zat en meestal aan hun gedrag te merken nooit echt moe van t uitzitten een busrit bekeek mij.Kijk ik naar rechts staan er voor de ruit twee kerels naar me te staren!dit is n grap dacht ik nog! Beiden op me af herken je dit ?tuurlijk Miami vice! groot fan van maakte ik nog als grap!Ik zat binnen no time op politie bureau slinge! Vanwaar? werd beantwoord met u voldoet aan t signalement!By the way linkerkant Gastronoom aardig stil toen ik gearresteerd werd! Na n telefoontje naar mn chef die kon bevestigen dat ik inderdaad gewerkt had en dit tijdstip aankomst bus zuidplein klopte kreeg ik wel excuses voor t ongemak en mocht ik gaan.Mn punthoofd kwam die dag niet meer goed.Volgende ochtend op mn werk Ellie!:Saatje!!Shad gister politie aan de lijn over je.. !Mn Chef: Aatje niks aan je vrije middag gehad zeker?…..Kantoor die middag ook niet echt tot rust gekomen wat ik na wat dagen later hoorde..

Wat weken later zit ik met mn maatje na de busrit n biertje te doen. Nog steeds blij met n pracht van n sportjack van de schotse voetbalclub Celtic United. Gekocht van een chauffeur die n schade container had… , schittert een groen met grijs jasje met Celtic me tegemoet achter de gokkast… Toeval of niet… De man achter de gokkast zal het niets uitgemaakt hebben…

Relativiteit op zijn Rotterdams

Zo, de meivakantie is voorbij, Koninginnedag is geweest, Moederdag, en ook mijn verjaardag. Mijn verjaardag valt altijd in de meivakantie. Dat heb ik altijd heerlijk gevonden. Eerst Koninginnedag en dan 2 nachtjes slapen en dan.. jarig!
Toen ik op de Sint Nicolaas school zat, waar ik alleen in de eerste klas heb gezeten (heet nu groep 3), omdat wij gingen verhuizen naar Ommoord, was mijn verjaardag echt een superfeest.
We gingen op vakantie naar Mallorca, Spanje. Met het vliegtuig!!!! Ik vónd het wat!
Het begon al met de reis naar Vliegveld Zestienhoven, vlak bij de ‘Tuin’. Al die vliegtuigen die we altijd over hoorden komen stonden daar. Nog steeds weet ik wanneer de zomer eraan komt door te luisteren naar een vliegtuig. Zomerlucht maakt dat het geluid van een vliegtuig heel anders klinkt.
De vertrekhal was in mijn ogen druk en groot. Ja, Schiphol had ik nog nooit van gehoord.
Je moest de koffers afgeven en dan wachten. Heel veel meer kan ik me er niet van herinneren, maar wat ik zeker weet is dat we over het gras reden met het vliegtuig. Dat was behoorlijk hobbelig. Ik heb later begrepen dat er betonplaten onder het gras waren gelegd, logisch, want een vliegtuig zakt weg in polderklei. En dit vliegveld is in een polder aangelegd.
Een paar uur later landden we op Vliegveld Palma de Mallorca, dat toen net zo kleinschalig was als Zestienhoven nu. Als ik het voor het zeggen had, gingen alle reizen vanaf Zestienhoven, want ik vind het reuze prettig vliegen vanaf daar en ook het thuiskomen is erg fijn.
Wel gek dat je als kind zo anders denkt over tijd, ruimte en afstanden. Rotterdam is een grote stad, maar toch.. als ik mijn straat uitloop, holletje op, sta ik aan de Rotte. Als ik de andere kant opga, langs het Tankstation, oversteken, viaduct onderdoor, sta ik bij het Kralingse Bos. Als ik het Bos doorga, sta ik aan het eind in Crooswijk… even doorlopen en.. daar is het Oostplein. In mijn hoofd is alles verder dan in het echt. En als het toch per ongeluk verder is dan in mijn hoofd, neem ik net zo makkelijk de Metro terug naar huis.
Steek ik tussendoor bij de tennisvereniging, holletje op, over de Irenebrug, door naar het eindpunt van lijn 4 en dan naar de Streksingel..dan sta ik midden in Hillegersberg. Bergse Dorpsstraat af, Straatweg af en ik sta op Station Noord. De Trein of Bus 35 brengen me zo nodig thuis.
Terwijl ik dit overdenk en neerschrijf, neem ik me voor om – nee, nee, niet weer eens te gaan wandelen – mijn fiets eens wat vaker uit de berging te halen. Het wordt vast zomer. Zoveel moois te zien! Wel windje méé graag!

Met Opa Bram door Rotterdam -5

– De zomer komt eraan. En met de zomer het tuinseizoen.
Oma en Opa hebben een Volkstuin. Niet zomaar een groentetuintje, nee, een echte grote tuin, met gazon en een huisje er op, waar je zelfs in zou kunnen overnachten. Een keukenblok, een zitbank, een eethoek. In het begin was er nog geen stromend water in de huisjes en moesten we naar de W.C. in het toiletgebouw bij de speeltuin.
De ‘Tuin’ is in Overschie. Zestienhoven heet het complex. Het is verdeeld in een nieuw en oud gedeelte. Oma en Opa hebben een huisje op het oude deel, het gezellige gedeelte. Als je van de Overschiese Kleiweg rechts de hol afliep, was Opa’s tuin aan je linkerhand. Eerst was er een plein, waar ik met plezier heb staan kijken naar fanfare optredens met een majorettegroep. Daar was ook het eindpunt van de jaarlijkse bloemencorso’s, de lampionnen optocht en het informatiebord te vinden. Dan liep je rechtdoor en op het hoofdpad aan de linkerkant was Opa’s tuin, Opa’s trots.
De allereerste dag van het seizoen was nooit zo leuk. Om bij het huisje te komen, ging je door het tuinhekje van zilver metaal met een ontwerp in spijlen van een opkomende (of ondergaande) zon. Dan lopen via de flagstones. We mochten uitdrukkelijk niet op het gras!! Dat was niet gemakkelijk, want het gras stond uiteraard erg hoog, na het winterseizoen. Aan het eind van het pad was het terras, waar in de zomer altijd een tafeltje stond met stoelen in elk een andere kleur waslijnzitting. Dan, uiteindelijk ging de deur van het huisje open. Een muffe lucht stroomde je tegemoet, opgesloten vocht en stof van maanden. In de vensterbanken lagen, op hun rug, dode vliegen. Je kon de zon door het stof zien schijnen.
Gelukkig voor mij was schoonmaken een taak van de ‘vrouwen’, dus ik ging met Opa eerst eens de tuin inspecteren. Staande, bekeken vanuit de deuropening van het huisje, was rechts het groente- en fruitgedeelte. Een moesappelboom, waar heel zure, wormgevulde, appels aan groeiden en waar Oma appelcompote van maakte. Deze werd vaak geserveerd met de verse tuinboontjes, die maar niet op leken te raken. De appelmoes was meestal nog lauwwarm. Net als de gekookte custardvla als toetje. Die was met vel. Ook had Opa aardbeien en kropgroenten. In mijn herinnering hadden we ook kroten, maar zeker ben ik er niet van. Helemaal voorin de tuin, tegen de heg aan, waren de bloemen. Mijn lievelingsbloemetjes waren de leeuwenbekjes. Fascinerend hoe je die ‘plop!’ open kon laten springen. In het midden van het grasveld, sorry Opa, gazon, stond een fiere perenboom. Ook niet vegetarisch, want, wormen inclusief. Aan de lange linkerkant waren struiken en planten. Maar er was ook een geheim… achter het huisje stond mijn lievelingsstruik, altijd in de schaduw. De klapbessenstruik! Pas aan het eind van het tuinseizoen waren deze kruisbessen rijp. Tot dan deden we het in de zomer met zelfgeplukte bramen, die langs het pad, dat oud en nieuw terrein scheidde, volop groeiden. Met emmertje en speelkleding aan struinde ik dwars door de gedoornde struiken, om compleet bekrast en geschaafd terug te keren met mijn volle emmertje. Achter die struiken was een heel groot grasveld, waar ik met het meidenteam mee mocht voetballen als kleinste en waar de jaarlijkse sportdag plaats vond.
Die speelkleren vielen in de categorie ‘bah!’, samen met tuinboontjes, warme appelmoes met stukjes en vla met vel. Opa had namelijk nog oorlogse handigheidjes. Waardoor ik dus behoorlijk voor joker liep. Mijn speelschoenen waren namelijk geprepareerd. Het waren te kleine schoenen, waar Opa handig de neuzen uit had gesneden. Ook was ik de enige die, na gevraagd te hebben of ik ook stelten mocht, op twee verschillende, aan beide zijden doorboorde, conservenblikjes met touwtjes door de speeltuin strompelde.
Toch was de tuin fijn. Ook al moesten we soms, door omstandigheden, lopend naar huis. Mij zie je niet op de vierdaagse van Nijmegen! En tuinboontjes komen er bij mij niet in. Nooit!

EXIT

Ja, rond 1977 de poptempel van Rotterdam!
Als groots muziekliefhebber hield ik alle nieuwe ontwikkelingen bij via op Centraal gekochte Engelse muziekbladen. De opkomende Engelse new wave punk bands die Exit aandeden hield ik dan ook goed in de gaten!
Er gebeurde weer eens wat nieuws! Iedereen weer wakker in de ingedutte muziekwereld!
Ik op dat moment vriendinloos door het leven dus tevens voor mij t startsein weer wat actie te ondernemen!
Krokus n zijstraat oude binnenweg alles wat in Engeland hot was te koop!
Dus no time to waste! … N maand in de rode cijfers op de giro ff bijzaak op dat moment..
Maar t resultaat Aat was er. N Beatlejasje, puntschoenen, stropdasje , t juiste overhemd en nog ff mn haar spierwit geverfd net als Sting die toen in de film Quadrophenia van de Who een mod speelde.
Lees ik dat de Modettes n optreden in Exit zouden geven! n meidenband met al 2 top 10 hits in Engeland! Nog niet bekend in Nederland maar wel bij deze jongen , dus wie staat er vrolijk vooraan! N beetje net als sting staan dansen om zo cool mogelijk over te komen bij de meiden (inmiddels had ik film al tweemaal gezien voor de juiste bewegingen )
Een bomvol Exit… Zit ik me toch in een situatie…Concert in volle gang! Had ik t nou goed gezien? N knipoog van die mooie kortgerokte bassiste? Wel vantevoren een dutch courage op maar wel vaker gedaan dat kon t dus ook niet wezen!
Moest ik toch wel goed gezien hebben… !
Pauze..
Ook leuk te vermelden , toen stond Frederique Spigt nog achter de bar! Nu een bekend zangeres maar toen al een leuk apart type met humor.
Ze vond mij er maar raar uitzien, ja bleek later dat ze niet op mannen viel.
Vervolg concert ; K had mn plaats vooraan podium weer ingenomen..lets go!!!
N vuurwerk…sohey… die meiden helemaal uit hun dak en ik ook!
Laatste nummer en tevens toegift zit die drumster me toch naar mij te wijzen met die drumstok!.
K werd er verlegen van… sjans met 2 van die meiden dat kon toch niet waar zijn?!
Na afloop komt er een boom van een getattoeerde vent op me af …(bleek later n bodyguard) Of ik effe mee kon komen naar boven kleedkamer dames… Een journalist van de Hitkrant liep achter me aan en vroeg voor welk blad ik schreef ..Schrijven zal later wel gebeuren grapte ik nog. Probeert ie sneller als ik bij die meiden te komen wordt ie me toch hardhandig de trap afgesmeten , k durfde niet meer achterom te kijken. Ik naar binnen de kleedkamer in.. Al die meiden half ontkleed en n drank wat er stond… Kreeg gelijk wat aangeboden.
“Hey you mod! We like all your clothes! Where did you get that Beatlejacket? ”
De 2 mooiste meiden waar ik sjans mee had , ja t was te mooi om waar te zijn.
Vraagt de bassiste waar ik mn beatlejasje gekocht had, en de drumster waar mn schoenen, beiden leuk voor hun man.
Met de minst knappe en nog vrijgezelle gitariste nog wel wat brieven uitgewisseld maar die avond ook niet verder gekomen dan het 3 zoenen op de wang , die ik als eerste zelf uitdeelde.
Na afloop nog een drankje Melief Bender oude binnenweg gedaan. Bleek dat Steve de Engelse ober mij de kleedkmer in en uit had zien gaan. “Aardig druk gehad in de kleedkamer zeker? ”
“Tuurlijk Steve! Wel voor hetere vuren gestaan! ”
Heb ik nog lang moeten horen…Na een bestelling kon ie t ook nooit laten mij in t oor te fluisteren : “groupie!” Maar dan wel voor meidenbands….