Volop cruiseplezier op de rivier

Zwemmen kan ik geen slag, want ik heb waterangst. Overgehouden aan bijna verdrinken toen  ik zeven jaar was in de Rotterdamse Maashaven bij het opvissen van bananen. Mijn positieve tegenpool is dat ik idolaat ben van varen, vooral op cruiseschepen op de Nederlandse en Europese rivieren. Bijna tien jaar was ik matroos en gids op de drie Croosboten in Rotterdam en twee keer vier maanden heb ik gegidst en  passagiers begeleid op Nederlandse cruiseschepen. Met de een door Nederland, België en Duitsland en de tweede voer ik op de Donau tussen Linz en Boedapest. Heerlijk was het om onderweg met de passagiers te zwaaien naar andere  cruiseschepen onder wie het vakantieschip van De Zonnebloem, waarvan de nieuwe  naam Alegria is. Dit bijzondere schip met speciale voorzieningen voor mensen die  minder gemakkelijk bewegend door het leven gaan, gold altijd mijn bewondering. Een andere bijzonderheid is dat ik op dit ruim één jaar geleden fraai  gerenoveerde schip ga varen als reisleider. Inderdaad als gids en  passagiersbegeleider en onderweg maak ik ook verhalen en foto’s, zoals voor deze  site. Er zijn trouwens voor deze tocht door Zuid-Holland, Noord-Brabant en Gelderland nog een paar hutten vrij: informeer bij Adelle Cruises, www.adelle.nl  of 078-6816055. Vrijdag 6 april varen we weg van de Rotterdamkade op de  Wilhelminapier om daar donderdag 12 april weer te arriveren. Van die reis en  alle bijzonderheden doe ik daarna verslag en wie weet…. komt er nog meer  vaaravontuur met bijzondere mensen op deze bijzondere site.

Ik  verheug me op het varen en onderweg zal zeker klinken: ‘Já, dat reisje langs de Rijn…, Rijn…, Rijn’. Heerlijk,  dat lied! Vrijwel iedereen kent het refrein en op een cruiseschip mondt het uit  in een polonaise. Meestal massaal gelopen op de slotavond van de varende  vakantie en aansluitend op het captainsdiner. Mps. Alegria is een exclusief  varend hotel met gemeenschappelijke voorzieningen en een aantal vaste regels,  zoals de tijden voor ontbijt, lunch en diner. Varen duurt niet de hele dag en ’s  nachts ligt het schip voor de kant. Onderweg is doorgaans tijd ingeruimd voor  het maken van aantrekkelijke excursies. Zo maken we deze reis onder meer een  excursie naar de Floriade in Venlo. ‘s Avonds bij het diner wordt bekendgemaakt  waarheen het schip de volgende dag vaart en aanmeert en ook de  bezienswaardigheden die daar zijn. Bij de scheepsreceptie kan men inschrijven  voor een of meerdere uitstapjes. Natuurlijk staat het iedereen vrij om aan wal  zelfstandig op avontuur te gaan, met naast geld en een camera natuurlijk een  horloge als standaardbagage. Aanmeren duurt soms maar een paar uur. Wie niet op  de vertrektijd terug is, heeft in dat geval voor zichzelf een probleem  geschapen.

De  sfeer aan boord is gemoedelijk, vriendschappelijk en biedt een basis voor  blijvende contacten. Iedereen geniet immers van vakantie; vervelende zaken zijn  voor even naar de achtergrond verdrongen. Aan boord ontstaat een kennismaking  snel: je komt elkaar op het schip overal tegen. Bij mooi weer natuurlijk op het zonnedek, maar vanzelfsprekend ook aan tafel of ‘s avonds op en rond de dansvloer in de salon.

Het  voordeel van een vaarvakantie is dat deze compleet is. Niet alleen wat het  gezamenlijk optrekken betreft, maar ook omdat ieders privacy gewaarborgd is in  de eigen comfortabele hut. Daar hoeft de vakantieganger zelf niets te doen. De  bedden worden direct na het ontbijt opgemaakt, de hut gestofzuigerd, het  sanitair gereinigd en handdoeken verschoond.

Het  is een fabel dat een vaarvakantie op de rivieren alleen is weggelegd voor  senioren of rijke buitenlanders. Steeds meer jongere mensen ontdekken dat het  maken van een cruise charmante, veelzijdige en rustgevende kanten heeft. Eén  daarvan is dat af en toe het besef van tijd ontbreekt, want cruisen is vertoeven  in een volstrekt andere wereld. Al na één uur varen lijkt het of je al veel langer van huis bent.

Het  is plezierig te beleven hoe aangenaam het leven op een cruiseschip is. Niet  alleen op Nederlandse rivieren en meren, maar ook op waterwegen als de Rijn,  Moezel, Saar en Elbe. Korte of langere cruises: allemaal hebben ze een eigen  bekoring en uitstraling. In de lente – nu dus – begint het vaarseizoen dat duurt  tot eind oktober. Daarna is het niet gedaan. In november en december gaat de  stevens vanuit Rotterdam richting Düsseldorf en Keulen of Antwerpen voor het  maken van shoppingcruises, een gewild uitstapje naar deze steden die dan in fraaie kerstsfeer zijn getooid.

Wie  eenmaal een cruise heeft gemaakt, raakt doorgaans verknocht en stapt elk jaar  wel een keer aan boord voor het maken van een van de talrijke reizen die Adelle  Cruises op het programma heeft staan voor een van de drie eigen schepen.  Reageren: reinw@telfort.nl

Het vrije volk

Het vrije volk. De krant van Rotterdam toen!
Al etend dropjes was ik zo in m’n nopjes dat ik werd aangenomen voor mn eerste baantje als krantenbezorger. Wel moet ik erbij vertellen hoe ik dagelijks zat te dagdromen op de Christelijk Zuider-Mavo en hoe in mijn achterhoofd hing hoe al die miljonairs als krantenjongen begonnen zijn.

Na schooltijd dus als een vrije vogel het vrije volk bezorgen!
De kranten werden afgeleverd in een garagebox in de Plauttusstraat waar het de bedoeling was dat ik hielp lossen. Enthousiast als ik was (Ja dat heb ik altijd wel met alles, maar meestal niet de opvolgende keer) bemerkte ik ’n vreemd sfeertje in de garage.
’n Soort Olivier Twist-achtige toestand. Een voorman die was afgekeurd als stratenmaker met handen groter als de schop van ’n kolenboer, een assistent-voorman met ’n scheef geknipte pony en opgeschoren nek (Enige nog ontbrekend was een Charlie Chaplin snorretje).
Deze man was al op l eeftijd en “vrij voor ’t volk met ’n verleden” dacht ik toen al zo jong als ik was. De naam Spekschneider en dat halve geschneide haar bevielen me al totaal niet, en die fiets die ‘ie had! Helemaal opgebouwd uit 10 verschillende fietsen!

Na ’n keertje helpen lossen kwam ik erachter dat ik vanaf mn ouderlijk huis vanuit ’t keukenraam de wagen aan kon zien komen, dus op de minuut af op tijd om mn tassen te vullen na afloop lossing! Ik ging de beste man die zijn krantenwijk op zoons naam had staan steeds meer in de gaten houden, en hij mij dus ook!
’t Viel mij ook op dat hij als laatste met zijn zelfgeknutselde fiets-kunstwerk net zo laat als ik zn kranten in ging pakken en de reservestapel kranten (voor ’t geval iemand iets te kort mocht komen) in ’n extra tas meenam…
In die tijd had je ’n bonnenboekje voor de maandelijkse afrekening met je abonnees… Totaal geen controle dus!
Totale ontvangst van de klanten te storten op rekening Vrije Volk, minus je e igen salaris!
’t Werd spontaan licht ipv zwart voor mn ogen…
Ik had Spekschneider door…zwarte abonnees!
Dit moest ik…Nee, kon ’t niet…mijn krantenmaatjes vertellen!
Dit is de weg naar rijkdom!

Had ik nou maar mn muil gehouden! Onderlinge vriendschap was al snel over na ’t jatten van mekaars kranten…Als laatste aangekomen en elke dag weer je voorman moeten bellen omdat je weer 35 kranten te kort kwam…
Met ’t oog op miljonair worden nog ’t Algemeen Dagblad erbij genomen,maar na te slecht resultaat van Aat op Mavo, maar gestopt…

Wel nog effe leuk afgerond mn laatste dag … Mezelf op een leuk cadeautje getrakteerd!
‘k Wist dat bij station Lombardijen altijd zo’n slome AD-bezorger te laat kwam
(De tegenwoordig Spits/Metro-in–hande-geef-figuur van toen).
‘k Had op mn laatste AD-dag mn fiets met tas duidelijk herkenbaar als bezorger neergezet bij ’t station en de stapel kranten doorgeknipt voor mn collega.
Zo vrolijk als ik alti jd ben in’n mum van tijd heel de stapel voor ‘m verkocht!
Gelukkig in die tijd nog geen camera’s…

Graviti

Ik ga even terug naar de straat waar mijn liefde voor bier en kunst begonnen is…

De Oranjeboomstraat 138 b. De deur ernaast woonde een oud vrouwtje met grijze baard. Met bibberend handjes ontving ik wit uitgeslagen koetjesrepen die ik dan weer zo snel mogelijk  ‘n paar deur deuren verder bij een nog ouder vrouwtje (doofstom en looprek) in de brievenbus deponeerde. En dan die lucht als ze de deur opendeed!

Nu ik ouder ben weet ik haast wel zeker dat ‘t de lucht van oud bruin oranjeboombier geweest moet zijn. ‘K weet nog wel dat de lucht die van die brouwerij afkwam heerlijk was,maar die lucht,en dat huis…! Zelfs de mooie gekleurde rupsen ontweken de boom tegenover haar huis.

Om de hoek de Groen van Prinsteren school. Ertegenover ‘n militair depot met ‘n mooie muur waar ik altijd voetbalde, met een gekrijt doel.

Zie ik me op een dag toch ineens ‘n soort kapoentje in ‘t groot getekend! Ja, bleek later ‘n provoteken,weet wel dat ik ‘t best stoer vond!

Tijdens de lesuren kon ik uit ‘t kleine wc raampje bij zogenaamde plaspauze ff dat ding bestuderen en gelijk op de achterkanten van schriften kalken. Dat provoteken was nog maar t begin… ‘N paar dagen later  ,tussen de gekrijte doelpalen, een grote cirkel met ‘n kleinere erin en een streep verticaal in ‘t midden. Wat dat nou voor ‘n teken was, geen idee! Tussen de saaie lessen door stiekum toch maar weer driftig tekenen… Dit bleef niet onopgemerkt bij een klasgenootje!

Zij wist wat t was en na schooltijd zou ze me haarfijn vertellen wat ‘t was. Maar wel mondje dicht tegen iedereen! Zo ik had ik ‘t voor mekaar, een afspraak met Rina! En ik was me toen toch verliefd op haar, zo jong als ik was!

Rina was best wel een uit de kuiten gewassen meid uit ‘n familie waar ‘n luchtje aanzat.. .

4 van de 6 waren albino , allen spierwit haar en alleen Rina prachtig donker haar. By the way, de bijnaam van deze familie : “De witte haren ” .

Maar goed, afspraak goederenwagon met open deur voor depot! Er hing ‘n broeierig sfeertje rond Rina. ‘K stapte verlegen met onderbuikkriebels op Rina af. Krijg ik me toch ‘n grote muil!

“Heb je een kwartje ? Anders laat ik niets weten! ”

‘K snel naar huis richting mn spaarpot… kom ik hijgend aan , zegt ze: Zo, dan zal ik het jou eens laten zien! De spanning steeg… maar eerst ‘n kwartje!

‘N kwartje, godskolere! Dat was voor mij best wel ‘n bedrag!
Bij Knape de sigarenboer 25 centedroppen, 25 polkabrokken of 25 papieropvreetvel!

Zwetend afstand kwartje gedaan…schreeuwt ze keihard :

“Zo en probeer me nou maar es te pakken!!!! ”

En weg was Rina met de lange benen….dag geld!
Kwartjes vallen later…

De Musschen / DEHMusschen

SV DEHMusschen is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit Rotterdam in Zuid-Holland, ontstaan in 2004.

De club heeft zowel een zaterdag- als een zondagafdeling. Het eerste zaterdagelftal speelt in de Vierde klasse, het eerste zondagelftal in de Derde klasse (seizoen 2011/12). De club speelt op het eigen sportterrein in het Rotterdamse Zuiderpark.   DEHMusschen is ontstaan in 2004 uit een fusie tussen DEH, opgericht op 23 september 1932, en SV De Musschen, opgericht op 14 maart 1919. De oprichtingsdatum van De Musschen werd hierbij als oprichtingsdatum aangehouden.

Feyenoord

De Nederlandse club Feyenoord is een voetbalclub met een lange historie.

Op 19 juli 1908 werd in het café “de Vereeniging” van de eigenaar Jac. Keizer de voetbalclub ‘Wilhelmina’ opgericht. Er werd gespeeld in rode shirts met blauwe mouwen, en witte broeken. In 1909 werd de naam veranderd in HFC (Hillesluise Footbal Club). HFC sloot zich aan bij de Rotterdamse Voetbalbond, maar omdat er al een club was die HFC (nu Koninklijke HFC, in Haarlem) heette, moest de naam wederom veranderd worden.

De naam werd RVV Celeritas, er werd gespeeld in horizontaal geel-zwart gestreepte shirts en witte broek. In 1912 promoveerde Celeritas naar de NVB. Omdat er ook al een club was die Celeritas heette, moest de naam weer veranderd worden en nu kreeg het de naam Feijenoord (met ij). Tegelijkertijd kreeg het de rood-witte shirts met zwarte broek en zwarte kousen, zoals we ze nu nog steeds kennen.

Unieke fotoreportage stoomschip Rotterdam

Sinds vier jaar woon ik in het Rotterdamse dijkdorp Pernis op de achtste etage van woontoren De Zwaan langs de Nieuwe Maas bij de monding van de Eemhaven. Het is het hoogste pand in de omgeving, even buiten beschouwing gelaten de bebouwing van Schiedam en Vlaardingen aan de overkant van de rivier en de schoorsteenpijpen van Shell. Enorme zeekasten met soms duizenden containers aan boord schuiven dagelijks voorbij op enkele tientallen meters aan mijn raam, al of niet geëscorteerd door sleepboten. Hun passeren is telkens weer een imposant en indrukwekkend gezicht en dat geldt al helemaal voor de jaarlijks meer dan twintig passagiersschepen op hun vakantieroute van en naar het centrum van Rotterdam.

Elke avond en nacht is het ook Kerstmis door alle lichten en lichtjes bij buurman Shell. Een andere kant van het vijftig woningen tellende appartement biedt een panorama over de Eemhaven, Hoogvliet, Spijkenisse en over het rode-daken-dorp zelf. Het is er goed wonen, zeker als eerdere woonplekken in de afgelopen vijftig jaar in de Pantserstraat (Hillesluis), Rosestraat (Feijenoord), Saffraanstraat en Alsemstraat in Hoogvliet en de Rotterdamsedijk in Schiedam in herinnering worden gebracht. Bovendien is het in Pernis groen en ook schoon. De mensen van de verschillende diensten zijn er dagelijks bezig met het onderhoud.

In het dorp is één supermarkt van de Plus en daarnaast hebben enkele ambachtelijke winkels er hun plek als de Keurslager, warme bakker, drogisterij, slijterij (héél belangrijk), twee snackbars, fietsenmaker, twee bloemisten, enkele kapsalons, vier kerken en evenveel kroegen en één oosters restaurant. Voorts komen eens per week een visboer, kaasboer en een groenten- en fruitboer naar hun standplaats in het dorpscentrum. Allemaal op een andere dag, anders zou je kunnen spreken van een miniweekmarkt. Voor boodschappen in grote winkels of op de donderdagse weekmarkt is Pernis aangewezen op buurdeelgemeente Hoogvliet. Kortom: het is er goed wonen, al zijn mensen van buiten Pernis vaak een andere mening toegedaan. Het enige dat zij vaak weten te memoreren is de geur van rotte eieren, die in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw soms de atmosfeer verpestten. Maar ook dat ligt alweer een halve eeuw in het verleden weggestopt.

Mijn camera is altijd binnen grijpenafstand om bijzondere schepen te vereeuwigen. Soms stuur ik een foto door naar een van de drie hier verschijnende wijkkranten en een enkele keer zie ik er een in kleur terug op een van de pagina’s. Het voordeel van een torenflat is dat er een plat dak op zit en daar hadden mijn buurman Wim Vogel en ik in de namiddag en vooravond van 4 augustus 2008 illegaal ons bivak opgeslagen. Dat was mogelijk omdat Wim in zijn functie van vrijwillige huismeester – hij is er na drie jaar mee gestopt –  er de toegangssleutel van had, want behalve voor hem én reparateurs gold en geldt er voor anderen een toegangs- en verblijfsverbod.

Het was die dag behoorlijk winderig en vijftig meter beneden ons werd het in de groenstrook en op de zitbankjes van de Pernisse Waterkant langs de Nieuwe Maas almaar drukker en drukker met nieuwsgierigen. Allemaal wilden ze getuige zijn van het langsvaren van het beroemde stoomschip Rotterdam, waarvan de glorieuze vaarhistorie ook in Rotterdam begon. Het duurde lang en op het dak vermaakten Wim en ik ons prima met gluren over de omgeving, al raakte de blaas behoorlijk vol en werd de keel schuurpapier droog. Uiteindelijk zijn we even afgedaald om het een leeg en het ander vochtig te maken. Eindelijk doemde de Grande Dame in de verte op in de lichte nevel in de bocht tussen Vlaardingen en Maassluis, geflankeerd door vier sleepboten en omgeven door een escort van pleziervaartuigen en partyschepen. De intocht was indrukwekkend en zoiets maakt een mens maar een keer in zijn leven mee. Mijn camera’s klikten onophoudelijk met als resultaat bijna driehonderd bijzondere digitale foto’s, die zorgvuldig worden gekoesterd in de computer. Zo kreeg het wonen in Pernis voor mij een extra aantrekkelijke dimensie. Nu maar hopen dat het schip in de Maashaven blijft, anders moet ik nog een keer naar het dak.